Δευτέρα, 5 Δεκεμβρίου 2011

Μπαζάρ Δρόμων Ζωής 2011


Oι Δρόμοι Ζωής διοργανώνουν φέτος το καθιερωμένο Βazaar τους στο διαπολιτισμικό σχολείο στο Γκάζι, συνοδεύοντάς το με πλούσιες, δωρεάν και ανοιχτές για όλους παράλληλες εκδηλώσεις. Ο χώρος σημαίνει πολλά για όλους, μικρούς και μεγάλους: στο Γκάζι κατοικεί η πλειοψηφία των παιδιών που δέχονται την υποστήριξη της οργάνωσης, και το 87 ο σχολείο είναι το σχολείο πολλών από αυτά.
το Σάββατο και την Κυριακή 10-11 Δεκεμβρίου 2011
στο 87ο ΣΧΟΛΕΙΟ ΑΘΗΝΩΝ, Ορφέως 58, ΓΚΑΖΙ,

Σταθμός Μετρό Κεραμεικός, έξοδος Κων/πόλεως,
ωράριο λειτουργίας: Σάββ.10/12 (10:00-22:00)-Κυρ.11/12 (10:00-20:00)
το Βazaar των Δρόμων Ζωής θα υπερασπιστεί την φήμη του ως μια gourmet διοργάνωση στην πόλη με απίστευτη ποικιλία από νοστιμιές και γλυκίσματα σε συσκευασίες δώρου και ακόμη, στυλιστικά ξεχωριστά αξεσουάρ, χειροποίητα κοσμήματα, στολίδια, χριστουγεννιάτικα δώρα, προσεγμένα αντικείμενα «δεύτερο χέρι» και την σταθερή παρουσία καλλιτεχνών και γκαλερί που προσφέρουν τα έργα τους.
Η δράση των Δρόμων Ζωής για 11 συνεχή χρόνια παρέχει βοήθεια σε παιδιά και οικογένειες Ελλήνων μουσουλμάνων της Θράκης και μεταναστών που ζουν στην περιοχή Γκαζιού-Βοτανικού-Μεταξουργείου. Οι πόροι εξασφαλίζονται αποκλειστικά από το ετήσιο Χριστουγεννιάτικο Bazaar.
Ελάτε λοιπόν να κάνετε τα ψώνια σας, να δοκιμάσετε νοστιμιές και ζεστό κρασί αλλά και να μας γνωρίσετε μέσα από προβολές ντοκιμαντέρ και φωτογραφιών από τη ζωή της οργάνωσης. Στον ίδιο χώρο, αφήστε τα παιδιά σας να δημιουργήσουν και να ψυχαγωγηθούν συμμετέχοντας στα ωριαία, ανοιχτά και δωρεάν για όλα τα παιδιά, εργαστήρια.

Το πρόγραμμα των παράλληλων εκδηλώσεων:

ΣΑΒΒΑΤΟ 10/12
10:00 - 12:00 Εργαστήρι Χριστουγεννιάτικων Κατασκευευών
12:00 - 13.30 Εργαστήρι Κούκλας
13.30 - 14:00 Χορωδία απο τα παιδιά των Δρόμων Ζωής
14:00 - 16:00 Εργαστήρι Πηλού
16:00 - 17:00 Προβολή Ντοκιμαντέρ*
17:00 - 19:00 Θεατρικό Παιχνίδι
19:00 - 21:00 Εργαστήρι Φιγούρας Καραγκιόζη & Εργαστήρι Κούκλας
Παράλληλα θα προβάλλονται φωτογραφίες από το έργο των Δρόμων Ζωής
ΚΥΡΙΑΚΗ 11/12
10:00 - 12:00 Εργαστήρι Κούκλας
12:00 - 13.30 Εργαστήρι Ζωγραφικής & Περιβαλλοντικό Εργαστήριο
13.30 - 14:00 Χορωδία απο τα παιδιά των Δρόμων Ζωής
14:00 - 15:00 Θεατρικό Παιχνίδι
15:00 - 16:00 Προβολή Ντοκιμαντέρ*
16:00 - 18:00 Θεματικό Παιχνίδι
18:00 - 19:00 Εργαστήρι Φιγούρας Καραγκιόζη
19:00 - 20:00 Πάρτυ Παιδιών, Εθελοντών και Επισκεπτών
Παράλληλα θα προβάλλονται φωτογραφίες από το έργο των Δρόμων Ζωής
* ("Το Σχολείο" της Μαριάννας Οικονόμου, κ.α. )

Πώς βοηθά κανείς αγοράζοντας από το Bazaar των Δρόμων Ζωής

Ακόμα και η ελάχιστη αγορά βοηθά ένα παιδί να προχωρήσει στο σχολείο. Βοηθά εμάς, τους εθελοντές, να υποστηρίξουμε με κάθε δυνατό τρόπο παιδιά και συμπολίτες μας που ζουν μια ζωή πραγματικά στερημένη και με περιορισμένες ευκαιρίες εξέλιξης.
Το Bazaar του Δεκεμβρίου θέλει κάθε χρόνο να αποδεικνύει πως η θέληση για προσφορά μπορεί και ξεπερνά τα υλικά εμπόδια. Η κύρια παρακαταθήκη που αφήνει σε όσους συμμετέχουν και κάνουν τις αγορές τους είναι η ζεστασιά της καρδιάς και το αίσθημα ότι ανήκουν σε μια κοινωνία αλληλεγγύης.
Μην υποκύπτοντας στην απομόνωση και την αδιαφορία, ενώνουμε τις δυνάμεις μας, όσες έχει ο καθένας, για να σηκώσουμε λίγο ψηλότερα όσους έχουν πέσει, για να δώσουμε ελπίδα σε συνανθρώπους μας ανεξάρτητα από τη φυλή τους, τη φύση τους, τη θρησκεία τους ή άλλη διάκριση.

Ας θυμίσουμε μια πραγματικότητα

Στις γειτονιές του Γκαζιού, του Βοτανικού και του Μεταξουργείου που συγκεντρώνουν συχνά τα βλέμματα όλων μας χάρις στις αναπλάσεις και τα πολιτιστικά γεγονότα, τα παλιά σπίτια κατοικούνται ακόμη από παιδιά και τις οικογένειές τους: εσωτερικούς ή ξένους μετανάστες, μουσουλμάνους της Θράκης, εργάτες, ρακοσυλλέκτες, άνεργους νέους. Τα χαμηλά σπίτια δίνουν τις θέσεις τους σε παραδοσιακές ταβέρνες και μπαρ, οι ένοικοι μετακομίζουν λίγο ή πολύ μακρύτερα και η ζωή συνεχίζεται για κάποιους μέσα στον αποκλεισμό, δίπλα ακριβώς στα σημεία που οι υπόλοιποι Αθηναίοι συναντιούνται και διασκεδάζουν. Αυτούς τους κόσμους προσπαθούν εδώ και πάνω από μια δεκαετία να συμφιλιώσουν οι εθελοντές της οργάνωσης, να συμφιλιώσουν ό,τι αντιπροσωπεύουν οι παραπάνω εικόνες.

Τι έχει κερδηθεί έως σήμερα

Σχετικά με την σχολική πρόοδο των παιδιών, με την υποστηρικτική διδασκαλία των εθελοντών οι Δρόμοι Ζωής κατάφεραν να έχουν στο Κέντρο Επικοινωνίας
  • παιδιά που τελειώνουν το Λύκειο
  • από το Σεπτέμβριο του 2007 έχουν τον πρώτο τους φοιτητή στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών, ενώ
  • το 2010 το πρώτο κορίτσι για την μουσουλμανική κοινότητα πέρασε στα ΤΕΙ Ιατρικών Εργαστηρίων Αθήνας.
Ακόμη, μέσω της καθημερινής επαφής με τους εθελοντές, τα παιδιά και οι έφηβοι ασκούν την χρήση της γλώσσας αλλά και το αίσθημα της εμπιστοσύνης και της κοινωνικής αυτοπεποίθησης.
Όμως: Πολλοί ακόμη γονείς δεν στέλνουν τα παιδιά στο σχολείο ή τα απομακρύνουν νωρίς. Οι οικογένειες χρειάζονται πλέον όλο και περισσότερη ενίσχυση σε είδη πρώτης ανάγκης για να επιβιώσουν, η ζωή γίνεται ιδιαίτερα δύσκολη για τους μετανάστες στις γύρω γειτονιές, ενώ έχουν ήδη χτυπήσει την πόρτα μας οι πρώτοι Έλληνες.
Υπάρχει ακόμη δρόμος να διανυθεί για να μην χαθούν όσα έχουμε κερδίσει. Τώρα που η προσπάθεια όλων αποδίδει τους καρπούς της χρειάζεται να συνεχίσουμε ακόμη πιο εντατικά. Το ετήσιο Bazaar θα αποτελέσει την κινητήριο δύναμη.
www.dromoi-zois.gr

 

Τρίτη, 28 Δεκεμβρίου 2010

Τασώ Γαϊτάνη

-Θυμάσαι την Τασώ;

-Θυμάσαι τότε που σου ‘δωσε τα κοχύλια;

- Ναι, ένα σακουλάκι μικροσκοπικά κοχυλάκια, δεν το ‘χω χρησιμοποιήσει ακόμη, ήθελα να φτιάξω κάτι πραγματικά πολύ ωραίο, κάτι αντάξιό της…

-Μα για σένα δεν σ’ τα ‘δωσε;

- Για μένα, ναι, αλλά έπρεπε να ήταν αντάξιό της

-Αχ, βρε χαζή, κι εκείνο το ασημένιο φύλλο της το ‘φτιαξες;

-Ούτε αυτό, δεν ήταν πραγματικά ωραίο, παπάρα σκέτη, εδώ που τα λέμε. Ακόμη έχω το Χρυσό Οδηγό γεμάτο αποξηραμένα αγριολούλουδα. ‘Ετσι το φανταζόμουν, ένα φύλλο από ασήμι, με κολλημένα αποξηραμένα αγριολούλουδα, που τόσο της άρεσαν, ένα λεπτό στρώμα υγρό γυαλί από πάνω, για να τα κρατάει, απλό, σαν παιδικό, αλλά περίτεχνο. Στο «περίτεχνο» τα χάλασα, μάπα μου βγήκε το φύλλο.

-Και δεν της το ‘φτιαξες

-Ούτε της το ‘φτιαξα, ούτε της το’ πα . Τίποτα δεν της είπα για τις νύχτες που προσπαθούσα να φτιάξω τα φύλλο, για τα απογεύματα στην Πάρνηθα που μάζευα τα αγριολούλουδα, ποτέ δεν τη ρώτησα πώς τα αποξηραίνουν τα ρημαδιασμένα, ήθελα – λέει- να της κάνω έκπληξη, γι’ αυτό και τα ‘χωσα και στο Χρυσό Οδηγό, anyway, το τρισάθλιο φύλλο είναι στο κουτί του και τα λουλουδάκια στον Οδηγό

-Κι εκεί θα μείνουν

-Ναι

-‘Ότι είσαι μαλακισμένη, σου το ‘χε πει;

-Μπα, ότι είμαι πολύ σκληρή με τον εαυτό μου μου έλεγε συνέχεια

-Αχ, βρε Τασώ, θυμάσαι εκείνη την καρφίτσα με την κουκλίτσα των ευχών;

………………………………………………………………………………………………………………………………………………

Αυτός ο διάλογος δεν έγινε ποτέ. Ούτε και θα γίνει. Δεν υπάρχει καμιά κοινή φίλη να θυμηθούμε μαζί την Τασώ. Να πιούμε λίγο παραπάνω, να φάμε σοκολάτες, να μιλήσουμε για την Τασώ, να κλάψουμε και να γελάσουμε. Την Τασώ που για μένα ήταν πάντοτε η κυρία Γαϊτάνη, την κυρία Γαΐτάνη που δεν πήρα ποτέ, έτσι, στα καλά καθούμενα, ένα τηλέφωνο, παρόλο που μου το είχε ζητήσει, και που τώρα πια είναι πολύ αργά για να το κάνω.

Γιατί είμαι μαλακισμένη. ‘Όχι «σκληρή με τον εαυτό μου» και άλλα ηχηρά παρόμοια. Μαλακισμένη, απλά και λαϊκά.

Μια καινούργια χρονιά έρχεται. Δύσκολη, ίσως και πολύ δύσκολη, απ’ όσο φαίνεται. Για μένα ακόμη πιο δύσκολη. Γιατί ξαφνικά βρέθηκα αντιμέτωπη με την πραγματικότητα – κι η πραγματικότητα ήταν ότι εδώ και καιρό έχω χάσει έναν άνθρωπο πολύτιμο για μένα, πολύτιμο, πραγματικά πολύτιμο, κι ούτε καν το ήξερα, γιατί από αιδώ, από συστολή, από ντροπή, από το δεν ξέρω πώς το λένε, ντρεπόμουν να επικοινωνήσω μαζί του μπας και τον ενοχλήσω. Γιατί, πάλι από αιδώ κλπ κλπ κλπ δεν του είπα ποτέ πόσο πολύτιμος ήταν για μένα. Κι ας μου ‘δωσε τις ευκαιρίες.

Και τώρα συνειδητοποιώ ότι οι ευκαιρίες τελείωσαν.

Αν υπάρχει έστω και ένας άνθρωπος που ακόμη να τσεκάρει αυτό το blog για τυχόν ανάρτηση, μιαν ευχή του δίνω. Ας είναι αυτή η δύσκολη χρονιά ένα έναυσμα για να απαλλαγεί από τη μαλακία του. Περνάει η ζωή …

Τρίτη, 1 Δεκεμβρίου 2009

Δρόμοι Ζωής


Φέτος το μπαζάρ μας θα γίνει σε μια πολύ ωραία αίθουσα, στο Κέντρο Τεχνών Πάρκου Ελευθερίας του Δήμου Αθηναίων, στάση μετρό "Μέγαρο Μουσικής", Σάββατο και Κυριακή 12,13 Δεκεμβρίου.

Δευτέρα, 22 Σεπτεμβρίου 2008

Καλό φθινόπωρο!

Φθινοπώριασε για τα καλά και μ' αρέσει. Τελικά την προτιμώ τη δροσιά, σαν να ζωντανεύω... Φέτος πέρασα το πιο τεμπέλικο καλοκαίρι της ζωής μου: δουλειά και μετά ύπνος, μα πάρα πολύς ύπνος, μιλάμε, ποτέ μου δεν με θυμάμαι να έχω κοιμηθεί τόσο πολύ.
Ψάχνοντας στο pc ανέσυρα αυτές τις φωτογραφίες από την τελευταία μου δουλειά, μέχρι τα μέσα Ιουλίου, λίγο πριν παραδώσω τη σάρκα και το πνεύμα μου στο Μορφέα. Πολύ κακές, αλλά δεν έχω άλλες :-( Έχουμε και λέμε λοιπόν:
  • Φεγγαρόπετρα για την Ελένη (φεγγαρόπετρα, ασήμι 925ο, σμάλτο, μετάξι)

  • Ίντριγκα για την Αναστασία (χρυσός 18k, ασήμι 925ο, μετάξι)
  • Ανεμώνη για μένα (ασήμι 925ο, χαλκός)
.


Κική μου, χωρίς τις λεπτομερέστατες οδηγίες σου, αμφιβάλλω αν θα τα κατάφερνα να βάλω φωτογραφίες στη σειρά με κείμενο ενδιάμεσα. Ευχαριστώ και πάλι.

Καλό φθινόπωρο για όλους μας!

Πέμπτη, 22 Μαΐου 2008

Ευχαριστώ τον Μπάμπη για την πρόσκληση, καλώ κι εγώ με τη σειρά μου τον Κώστα και την Kira.
www.autographcollectors.blogspot.com

Πέμπτη, 8 Μαΐου 2008

Δίλημμα

Θέλεις να φτιάξεις κάτι. Το σκέφτεσαι, το δουλεύεις στο μυαλό σου, καταλήγεις. Το δείχνεις στο δάσκαλο. Σου αντιπροτείνει κάτι άλλο. Και κάτι άλλο. Κοιτάζεις αυτά τα "κάτι άλλα". Είναι αντικειμενικά καλύτερα από το δικό σου. Πιο κομψά, πιο αεράτα. Πιθανότατα και πιο εμπνευσμένα. Ένα μικρό ελάττωμα έχουν μόνο, που μόνον εσύ μπορείς να το δεις. Αυτά τα "κάτι άλλα" δεν είναι "εσύ".


Κι αν είναι να φτιάξεις κάτι που δεν είναι "εσύ", τι νόημα έχει να το φτιάξεις; Γιατί να το κάνεις;


Αν πάλι κάνεις μόνο τα δικά σου, τι νόημα έχει η εκπαίδευσή σου; Δεν είναι απτός ο κίνδυνος να μείνεις στάσιμος;


Αυτό το δίλημμα μου είναι κάθε φορά και πιο οδυνηρό, τόσο που γλιστράω στον πειρασμό να τα βροντήξω όλα.

Δευτέρα, 7 Απριλίου 2008

7 ελαττώματα

Είναι πάνω από μήνας που έχω αποδεχθεί την πρόσκληση της Kira να καταγράψω 7 ελαττώματά μου και λίγο το ένα, λίγο το άλλο, δεν πρόλαβα ούτε να το σκεφτώ. Όπως για άλλη μια φορά αποδείχθηκε, τα ελαττώματά σου δεν σου δίνουν την πολυτέλεια να ασχοληθείς μαζί τους όποτε και αν έχεις τον απαιτούμενο χρόνο, στημένη στη γωνία σ' την έχουν. Ας αρχίσω λοιπόν:

1. Αποθαρρύνομαι εύκολα. Μια ματιά, μια κουβέντα, ένα σχόλιο, που μπορεί να μην αφορά καν εμένα, αλλά εγώ το συνδέω με ό,τι κουβαλάω στο μυαλό μου εκείνη τη στιγμή, μπορεί να με παραλύσει. Αργότερα, βέβαια, παίρνω τα πάνω μου και ξανά προς τη δόξα τραβώ, το θέμα όμως είναι πόσο θα κρατήσει αυτή η παράλυση. Δυστυχώς, σπανίως είναι στιγμιαία.

2. Τα βλέπω όλα μαύρα, το μυαλό μου τρέχει με τρομαχτική ταχύτητα προκειμένου να εξαντλήσει όλους τους πιθανούς κινδύνους και τους πιθανούς τρόπους πρόληψης/αντιμετώπισής τους. Αυτό είναι καλό από την άποψη ότι γενικά καλό είναι να προλαμβάνει ένας άνθρωπος το χειρότερο, εγώ όμως το παρακάνω, με αποτέλεσμα:

- προβλήματα επικοινωνίας με τους άλλους, μου σπάει κυριολεκτικά τα νεύρα όποιος -εντελώς καλοπροαίρετα- μου επιστήσει την προσοχή σε κάποιον κίνδυνο, είναι σαν να μου ρίχνει καυτό λάδι στην πληγή,

- κόπωση, εξάντληση χωρίς να έχω καν αρχίσει,

- κι άλλη αποθάρρυνση,

- αν μου συμβεί απότομα κι απροειδοποίητα κάτι καλό, μένω με το στόμα ανοιχτό σαν χάννος (εύλογο, αφού κάτι καλό δεν έχω σώσει να προβλέψω!).

Και μην ξεχνάμε και το νόμο του Μέρφι: 1.499 κινδύνους να προβλέψεις, ο 1.500ος θα σου συμβεί, οπότε, τσάμπα ο κόπος!

3. Είμαι πολύ αγχώδης, κουβαλάω τόσο άγχος, που ώρες ώρες ζαλίζομαι, παθαίνω ταχυπαλμίες, μου κόβεται η ανάσα κλπ.

4. Εκδηλώνω το άγχος μου μόνο στους πολύ δικούς μου ανθρώπους, μάλλον θα 'λεγα ότι μόνον ο καλός μου έχει πλήρη συναίσθηση του μεγέθους του άγχους που κουβαλάω. Στους υπόλοιπους δίνω μιαν εικόνα ψυχραιμίας, ίσως και απάθειας, οπότε κι αυτοί, πού να πούνε τον πόνο τους οι άνθρωποι, έρχονται και μου φορτώνουν και το δικό τους άγχος. Ευνόητο ότι στη συνέχεια ο καλός μου λούζεται όλο το πακέτο (του δικού μου άγχους και του άγχους των άλλων).

5. Υποτιμώ τους ανθρώπους γύρω μου. Μου πέφτει κομματάκι σκληρό να το παραδέχομαι έτσι ωμά, όμως τι να κάνουμε, όταν σκέφτομαι και ενεργώ σαν μόνο εγώ να είμαι ικανή να σκεφτώ τα πάντα και να δράσω για τα πάντα, επιεικώς θα μπορούσα να χαρακτηριστώ υπερ-προστατευτική, όμως η αλήθεια τελικά είναι ότι μάλλον υποτιμώ τις δικές τους ικανότητες. Τώρα, για να πούμε και του στραβού το δίκιο, τις δικές μου ταχύτητες στην πρόβλεψη-πρόληψη συμφορών δεν τις φτάνει κανείς, όμως ας αφήσω και κανέναν άλλο να προπονηθεί λιγάκι, βρε παιδί μου...

6. Καπνίζω υπερβολικά.

7. Είμαι πολύ ντροπαλή στα αρχικά στάδια μιας σχέσης (οποιασδήποτε φύσεως), μόλις εξοικειωθώ λίγο, το ξεπερνάω. Κανονικά δεν θα έπρεπε να το γράψω αυτό, γιατί δεν το θεωρώ ελάττωμα, δυστυχώς όμως γίνεται ελάττωμα, αφού εκλαμβάνεται τελείως διαφορετικά. Κατά καιρούς έχω εισπράξει διάφορους χαρακτηρισμούς: εσωστρεφής (ο πιο επιεικής), ακατάδεχτη, ότι έχω μεγάλη ιδέα για τον εαυτό μου και άλλα τέτοια, μέχρι και femme fatale μ' έχουν πει (τρομάρα μου!). Η πραγματικότητα είναι ότι πολλοί άνθρωποι, άπαξ και σε κατατάξουν σε κάποια κατηγορία, δεν κάνουν τον κόπο να αναθεωρήσουν μετά. Παράπονο το 'χω όμως, ούτε ένας μέχρι σήμερα δεν με κατέταξε στις ντροπαλές ...

Συμπλήρωσα 7 και σταματάω, όχι ότι δεν έχω κι άλλα! "Και δε μου λες, κυρά Μαρία" θα μου 'λεγε ένας γνωστός μου "αφού τα ξέρεις, γιατί δεν τα κόβεις;". Έλα μου ντε ...

  •