Φθινοπώρου συνέχεια.

Ξυπνάς απ’ τα χαράματα, δυο κούπες καφέ κι όσα τσιγάρα αντέχεις, ντύνεσαι, στολίζεσαι, βγαίνεις έξω και βρέχει, περνάς τη γέφυρα, ψάχνεις για ταξί εις μάτην και τελικά, μετά από μήνες (πολλούς μήνες), μπαίνεις σ’ ένα λεωφορείο και –θαύμα!- βρίσκεις και θέση, και βυθίζεσαι στο κάθισμα σαν σε κουκούλι, κι έξω βρέχει, βρέχει, όλη η Κηφισίας γυαλίζει, φωτίζει όπως σιγά σιγά κατεβαίνεις, κι όπως βρέχει, χαζεύεις τα πρόσωπα των οδηγών, τις γυαλιστερές οροφές των αυτοκινήτων, τα σκουροκόκκινα φύλλα των δέντρων, τις νυσταγμένες φιγούρες μες στο λεωφορείο, χώνεσαι κι άλλο βαθιά μες στο κουκούλι σου κι αρχίζεις να σιγοτραγουδάς «δεν κλαίω που φεύγεις …».
Και ποιος φεύγει πάλι, τι είναι αυτό που σου ‘ρθε (κανείς δεν φεύγει – σύνελθε!), μα θες να κλάψεις, θες να χουχουλιάσεις κι άλλο, όσο δεν πάει, και να κλάψεις αυτή την ατέλειωτη ώρα του πηγεμού προς την Αθήνα, να κλάψεις την ώρα του γυρισμού, με τα σημάδια του χαλασμού…
Γιατί απ’ τα ελάχιστα που σου ‘μαθε η ρημάδα η ζωή είναι ότι όποιος χρωστάει γυρίζει. Γυρίζει σαν την άδικη κατάρα, που ‘λεγε κι η μάνα σου. Σ΄ένα μήνα, σε δυο χρόνια, σε είκοσι χρόνια, δεν έχει και τόσο σημασία, γυρίζει με μια ηλίθια πρόφαση, τάχα μου «είδα φως και μπήκα», κι αφού μιλήσετε για τον καιρό και πόσο ακρίβυναν όλα, σε καρφώνει μ’ αυτή την - τόσο γνωστή, π' ανάθεμά την! - απόγνωση στο βλέμμα, μα είναι πολύ αργά πια για σένα, τίποτα δεν αντέχεις να προσθέσεις στα ήδη ειπωμένα. Τι να του κάνεις πια, μεγάλο παιδάκι είναι, όφειλε να το 'χει μάθει: στη ζωή δεν μας βαραίνουν αυτά που δεν πήραμε (σάμπως τα ‘χαμε και ποτέ; - αέρας κοπανιστός!), ασήκωτο είναι το φορτίο αυτών που δεν δώσαμε.
Κι έτσι συμβαίνει, ένα φθινοπωριάτικο πρωινό, μέσα σ’ ένα λεωφορείο που κατεβαίνει την Κηφισίας, κι έξω βρέχει, και καθαρίζεις το τζάμι για να δεις τα σκουροκόκκινα φύλλα των δέντρων της Φιλοθέης να γυαλίζουν, να λαμβάνεις ένα απροσδιόριστο μήνυμα "γυρισμού" και ν' αρχίζεις να κλαις. Κι όσο εσύ κλαις, τόσο δυναμώνει και η βροχή πάνω στις λαμαρίνες, τόσο αυξάνει και η κατανόηση στο βλέμμα της Φιλιππινέζας δίπλα σου. Μα ποια κατανόηση και πράσινα άλογα, ποιος να σε καταλάβει, πώς και σε ποιον να το εξηγήσεις ότι κλαις την ώρα του σπαραγμού, την ώρα που εσύ, εσύ που κάποτε αγέρωχα δήλωνες ότι «εγώ όποιον αγαπώ τον αγαπώ για πάντα, είτε φύγω είτε μείνω» (και χτύπαγες και το χέρι στο τραπέζι, να πούμε), εσύ η ίδια τώρα κλαις την ώρα που δεν θα ‘χεις ψυχή να πεις "σ’ αγαπώ".

Αφιερωμένο εξαιρετικά σε 1-2 παλιές αγάπες, αλλά και σε κάποιες φίλες. Στη Ν. , που με την απύθμενη βλακεία της τα κατέστρεψε όλα και στη Ε. που μου ράγισε την καρδιά πριν 10 μέρες και τώρα γυρίζει γύρω μου σαν σβούρα, αλλά δεν το ξέρει.