Περί ευτυχίας

Ξημερώνει. Τα σκυλιά στο πάρκο πίσω από το σπίτι μου, άρχισαν το παιχνίδι. Φοβόμουν ότι θα τα βρίσκαμε ξυλιασμένα από το κρύο, αλλά αυτά, κάθε πρωί, με το που φωτίζει, μαζεύονται στο πάρκο και το ρίχνουν σ' ένα τρελό παιχνίδι με το χιόνι. Σίγουρα κρυώνουν, σίγουρα πεινάνε, αλλά το παιχνίδι, παιχνίδι.

Τα σκέφτομαι, ειδικά σήμερα που κοιμήθηκα και ξύπνησα από τα χαράματα με το άγχος ότι δεν θα μπορέσω να πάω στη δουλειά (ο δρόμος μπροστά από το σπίτι μου είναι σκέτο παγοδρόμιο - δεν το διακινδυνεύω να βγω ούτε για τα απαραίτητα). Υπάρχουν -υποτίθεται- σοβαρά θέματα για σήμερα που απαιτούν την παρουσία μου. Τρίχες! Στην πραγματικότητα όλα μπορούν να γίνουν και μ' εμένα και χωρίς εμένα. Άσε που το πιθανότερο είναι ότι δεν θα γίνει τίποτα. Έχω σπίτι λοιπόν, έχω ζέστη, έχω φαγητό, έχω και μια μέρα όλη δικιά μου να ασχοληθώ με ό,τι αγαπώ, και αντί να τα απολαύσω, με τρώει το άγχος.

Χτες ήταν διαφορετικά. Δεν υπήρχαν συγκοινωνίες, σχεδόν κανείς δεν τα κατάφερε να φτάσει στο γραφείο (πράγμα που "μοίρασε" την ενοχή μου), δεν ήταν και προγραμματισμένα τα "σοβαρά" θέματα. Βγήκα βόλτα το πρωί, κατά τις 8:30, το χιόνι δεν είχε πατηθεί ακόμη, βούλιαζαν τα πόδια μου, σε αρκετά σημεία μου έφτανε και μέχρι τη μέση της γάμπας. Πήγα βόλτα στα στενά της γειτονιάς, πήγα και σ΄ένα παρκάκι παρακάτω, πιο πολύ μ' εντυπωσίασαν οι νεραντζιές, λύγιζαν από το βάρος του χιονιού και μέσα απ' το λευκό ξεπρόβαλλαν οι πορτοκαλί καρποί, υπέροχα!

Και χτες πάλι τα σκυλάκια σκεφτόμουν. Και την πρόσκληση του Μπάμπη να μιλήσω περί ευτυχίας, που πολύ με δυσκόλεψε. Γιατί τις ευτυχισμένες στιγμές όλοι τις ξέρουμε: ερωτικές, κάποιες στιγμές με δικούς μας ανθρώπους. Ευτυχία διαρκείας όμως; Που να ξεπερνά το επίπεδο της ικανοποίησης και να κρατά περισσότερο από λίγα λεπτά; Κάθε φορά που το σκεφτόμουν στο μυαλό μου ερχόταν ένα κοριτσάκι να παίζει σ' ένα χωράφι με πράσινα στάχυα και παπαρούνες, που 'χα γράψει παλιότερα. Και η λιγότερο ιμπρεσσιονιστική εκδοχή του: ένα κοριτσάκι να παίζει μυλαρώνια στο δρόμο, να παίζει, να παίζει και ξαφνικά ν' ακούει τη φωνή της μάνας του "μαζέψου, νύχτωσε!", να παίζει και να μην το 'χει καν καταλάβει ότι έχει νυχτώσει.

Μα και μεγάλη πια, οι λίγες φορές που μπορώ να πω ότι έχω νιώσει "ευτυχία διαρκείας" ήταν αυτές που μπόρεσα να ξεχαστώ στο παιχνίδι. Οι σπάνιες φορές που αυτό με το οποίο καταπιάστηκα δεν το αντιμετώπισα σαν εργασία, σαν καθήκον, σαν προθεσμία, σαν μονάδα μέτρησης των ικανοτήτων μου, σαν πιθανή καταξίωση ή απόρριψη, αλλά σαν καθαρό παιχνίδι, σαν απόλαυση και μόνο. Οι φορές που παραμέρισα τους εσωτερικούς μου φραγμούς και αφέθηκα στη χαρά αυτών που αγαπώ, που γέλαγα όταν έκανα μπούρδες κι έβγαζα κραυγές χαράς όταν τα κατάφερνα, μιας και αξία είχε μόνο το ίδιο το παιχνίδι, που βυθισμένη στον κόσμο του δικού μου παιχνιδιού κατέλυσα την έννοια του χρόνου, τόσο ώστε μια κουβέντα ή ένα σκούντημα του αγαπημένου μου να με φέρνει στην ίδια - τόσα χρόνια μετά - απορία: μα πότε νύχτωσε; (ή ακόμη: μα πότε ξημέρωσε!).

Ξημέρωσε για τα καλά πια, θα τηλεφωνήσω στο γραφείο. Τα σκυλάκια έξω ακόμη παίζουν.