1. Αποθαρρύνομαι εύκολα. Μια ματιά, μια κουβέντα, ένα σχόλιο, που μπορεί να μην αφορά καν εμένα, αλλά εγώ το συνδέω με ό,τι κουβαλάω στο μυαλό μου εκείνη τη στιγμή, μπορεί να με παραλύσει. Αργότερα, βέβαια, παίρνω τα πάνω μου και ξανά προς τη δόξα τραβώ, το θέμα όμως είναι πόσο θα κρατήσει αυτή η παράλυση. Δυστυχώς, σπανίως είναι στιγμιαία.
2. Τα βλέπω όλα μαύρα, το μυαλό μου τρέχει με τρομαχτική ταχύτητα προκειμένου να εξαντλήσει όλους τους πιθανούς κινδύνους και τους πιθανούς τρόπους πρόληψης/αντιμετώπισής τους. Αυτό είναι καλό από την άποψη ότι γενικά καλό είναι να προλαμβάνει ένας άνθρωπος το χειρότερο, εγώ όμως το παρακάνω, με αποτέλεσμα:
- προβλήματα επικοινωνίας με τους άλλους, μου σπάει κυριολεκτικά τα νεύρα όποιος -εντελώς καλοπροαίρετα- μου επιστήσει την προσοχή σε κάποιον κίνδυνο, είναι σαν να μου ρίχνει καυτό λάδι στην πληγή,
- κόπωση, εξάντληση χωρίς να έχω καν αρχίσει,
- κι άλλη αποθάρρυνση,
- αν μου συμβεί απότομα κι απροειδοποίητα κάτι καλό, μένω με το στόμα ανοιχτό σαν χάννος (εύλογο, αφού κάτι καλό δεν έχω σώσει να προβλέψω!).
Και μην ξεχνάμε και το νόμο του Μέρφι: 1.499 κινδύνους να προβλέψεις, ο 1.500ος θα σου συμβεί, οπότε, τσάμπα ο κόπος!
3. Είμαι πολύ αγχώδης, κουβαλάω τόσο άγχος, που ώρες ώρες ζαλίζομαι, παθαίνω ταχυπαλμίες, μου κόβεται η ανάσα κλπ.
4. Εκδηλώνω το άγχος μου μόνο στους πολύ δικούς μου ανθρώπους, μάλλον θα 'λεγα ότι μόνον ο καλός μου έχει πλήρη συναίσθηση του μεγέθους του άγχους που κουβαλάω. Στους υπόλοιπους δίνω μιαν εικόνα ψυχραιμίας, ίσως και απάθειας, οπότε κι αυτοί, πού να πούνε τον πόνο τους οι άνθρωποι, έρχονται και μου φορτώνουν και το δικό τους άγχος. Ευνόητο ότι στη συνέχεια ο καλός μου λούζεται όλο το πακέτο (του δικού μου άγχους και του άγχους των άλλων).
5. Υποτιμώ τους ανθρώπους γύρω μου. Μου πέφτει κομματάκι σκληρό να το παραδέχομαι έτσι ωμά, όμως τι να κάνουμε, όταν σκέφτομαι και ενεργώ σαν μόνο εγώ να είμαι ικανή να σκεφτώ τα πάντα και να δράσω για τα πάντα, επιεικώς θα μπορούσα να χαρακτηριστώ υπερ-προστατευτική, όμως η αλήθεια τελικά είναι ότι μάλλον υποτιμώ τις δικές τους ικανότητες. Τώρα, για να πούμε και του στραβού το δίκιο, τις δικές μου ταχύτητες στην πρόβλεψη-πρόληψη συμφορών δεν τις φτάνει κανείς, όμως ας αφήσω και κανέναν άλλο να προπονηθεί λιγάκι, βρε παιδί μου...
6. Καπνίζω υπερβολικά.
7. Είμαι πολύ ντροπαλή στα αρχικά στάδια μιας σχέσης (οποιασδήποτε φύσεως), μόλις εξοικειωθώ λίγο, το ξεπερνάω. Κανονικά δεν θα έπρεπε να το γράψω αυτό, γιατί δεν το θεωρώ ελάττωμα, δυστυχώς όμως γίνεται ελάττωμα, αφού εκλαμβάνεται τελείως διαφορετικά. Κατά καιρούς έχω εισπράξει διάφορους χαρακτηρισμούς: εσωστρεφής (ο πιο επιεικής), ακατάδεχτη, ότι έχω μεγάλη ιδέα για τον εαυτό μου και άλλα τέτοια, μέχρι και femme fatale μ' έχουν πει (τρομάρα μου!). Η πραγματικότητα είναι ότι πολλοί άνθρωποι, άπαξ και σε κατατάξουν σε κάποια κατηγορία, δεν κάνουν τον κόπο να αναθεωρήσουν μετά. Παράπονο το 'χω όμως, ούτε ένας μέχρι σήμερα δεν με κατέταξε στις ντροπαλές ...
Συμπλήρωσα 7 και σταματάω, όχι ότι δεν έχω κι άλλα! "Και δε μου λες, κυρά Μαρία" θα μου 'λεγε ένας γνωστός μου "αφού τα ξέρεις, γιατί δεν τα κόβεις;". Έλα μου ντε ...
16 σχόλια:
Γεια σου Μαρία, ξεκίνα από ένα εύκολο, κόψε το τσιγάρο.
Αχ αυτό το τσιγάρο,κι εγώ τσιμινιέρα είμαι αλλά δεν κόβεται εύκολα το ελεεινο.
Για μένα το σοβαρότερο ελάττωμα σου,αν το πούμε έτσι είναι το άγχος σου όπως το περιγράφεις στο 3.Κι αυτό γιατί βλάπτει εσένα και μόνο εσένα.
Καλή σου μέρα:)
Εκτός από το κάπνισμα και περί υποτίμησης των άλλων -εγώ τους υπερτιμώ και είναι ακόμη χειρότερο αυτό- φοβάμαι ότι έχουμε τα ίδια ελαττώματα...
Μου άρεσε ο τρόπος που τα έγραψες,μ' έκανε να σε φανταστώ καλύτερα, πιο ολοκληρωμένα.
Είναι τόσο ανθρώπινο να έχουμε ελαττώματα, αλλά και πολύ σημαντικό να τα αναγνωρίζουμε, έτσι ίσως μπορούμε να κάνουμε κάποια μικρά βήματα προς την ελάττωσή τους. Εμένα πάντως μου έκανε καλό η διαδικασία του να τα γράψω. Το μυαλό μου έρχεται και επανέρχεται συχνά σε κάποια από αυτά και προσπαθώ να τα περιορίσω, όχι όμως να γίνουμε και οι τέλειοι άνθρωποι!
Ως μητέρα κόρης με το ελάττωμα υπ' αριθμ. 3 έχω να πω ότι συμπαραστέκομαι στον καλό σου. Τι πρέπει να κάνουμε για να είναι οι ανάσες σας κανονικές;
Το κάπνισμα το κόβει κάποιος μόνο όταν θέλει ο ίδιος και μόνο μαχαίρι. Για μένα αυτό συνέβη πριν δώδεκα χρόνια. Η μεγαλύτερή μου δυσκολία, θυμάμαι, ήταν το να φανταστώ τον εαυτό μου χωρίς τσιγάρο. Έτσι προτού το κόψω εστιάστηκα και δούλεψα πάνω σ' αυτό.
Ευχαριστώ που ανταποκρίθηκες,
καλό Σαββατοκύριακο ντοπαλή μου femme fatale!
@Μπάμπη, να υποθέσω ότι δεν είσαι καπνιστής; Δεν είναι και τόσο εύκολο, εύκολο το θεωρούν οι μη καπνιστές και όσοι από τους καπνιστές δεν έχουν ποτέ αποπειραθεί να το κόψουν. Από ψυχολογικής πλευράς συνδέεται μια χαρά με τα υπόλοιπα ελαττώματά μου, αποτελεί δηλαδή μια γρήγορη διέξοδο γι' αυτά, και από σωματικής, η έλλειψή του έχει τα ίδια συμπτώματα με όλες τις εξαρτήσεις. Για το δεύτερο εφαρμόζεται ένα πρόγραμμα σε διάφορα νοσοκομεία, το οποίο προσπάθησα να ακολουθήσω, αλλά με πείραξαν τα φάρμακα που δίνουν.
@Δρομάκι, έχεις δίκιο, το άγχος είναι το πιο σοβαρό απ' όλα, κι αυτό κι αν δεν κόβεται! Εννοώ ότι για να κοπεί ουσιαστικά, πρέπει σιγά σιγά να αναστρέψεις μέσα σου ολόκληρη τη θεώρηση που έχεις για τη ζωή σου, πράγμα που απαιτεί αρκετό χρόνο. Διαφορετικά είναι "κουκούλωμα", αν ξυπνήσεις ένα πρωί και να πεις ότι από σήμερα δεν έχω άγχος, το μόνο που καταφέρνεις είναι να πιέζεσαι κι άλλο, να αρνείσαι μια πραγματική κατάσταση και στο τέλος να χειροτερεύουν και τα σωματικά συμπτώματα, με τη μόνη διαφορά ότι πια δεν ξέρεις από πού προέρχονται. Μπορώ να πω ότι σε ένα βαθμό το έχω πετύχει, όχι όμως όσο χρειάζομαι.
@ Σταυρούλα μου, υπάρχει μια πιθανότητα, όσον αφορά το συγκεκριμένο "πακέτο των 7", να διαφέρουμε μόνο στο κάπνισμα :-) Σκέφτομαι ότι ίσως η υποτίμηση και η υπερτίμηση των άλλων να είναι ακριβώς το ίδιο πράγμα, αλλά μου είναι πολύ δύσκολο να το εξηγήσω πρωί πρωί (πάντως είναι μια ιδέα που με τσιγκλάει αρκετά για να τη σκεφτώ περαιτέρω). Ίσως κάτι ανάλογο με το σύμπλεγμα κατωτερότητας/ανωτερότητας, δεν υπάρχει δηλαδή στην πραγματικότητα σύμπλεγμα ανωτερότητας, παρά μόνο κατωτερότητας (όχι, δεν έχω πλακώσει τις ρακές από τα χαράματα, απλώς μου έδωσες θέμα :)))))
@Kira, με πέθανες με την κλητική σου προσφώνηση :)))
Για το κάπνισμα έχεις πάρα-πάρα-πάρα πολύ δίκιο, μόλις σε διάβασα συνειδητοποίησα ότι ποτέ δεν έχω σκεφτεί τον εαυτό μου έτσι, με έχω, δηλαδή, σκεφτεί να μην καπνίζω, αλλά μόνον άμεσα (το κόβω σήμερα κι αύριο θα πονάει το κεφάλι μου, θα 'χω νεύρα, δεν θα ξέρω τι να κάνω τα χέρια μου κλπ κλπ), πράγμα που φυσικά με αγχώνει και με οδηγεί στο να ανάψω αμέσως τσιγάρο. Δεν με έχω σκεφτεί/οραματιστεί ποτέ στο απώτερο μέλλον, μετά ένα χρόνο δηλαδή, πώς θα είμαι χωρίς τσιγάρο; Μου είναι αδιανόητη η εικόνα μου χωρίς τσιγάρο, έχεις φοβερό δίκιο σ' αυτό, θα αρχίσω να το κάνω.
Τώρα για το άγχος, μακάρι να 'ξερα τι να σου πω. Ο καλός μου το μόνο που έχει καταφέρει είναι πού και πού να μπήγει τις φωνές - όχι επικριτικά, του στιλ "κόφ' το τώρα!". Δεν θεραπεύομαι, αλλά εκείνη τη στιγμή συμμαζεύομαι (και γλιτώνω το έμφραγμα!).
Maria iribarne, θα συμφωνήσω ότι όταν οι άλλοι μας τοποθετούν σε κάποια κατηγορία δύσκολα αλλάζουν γνώμη κι αυτό γιατί οι περισσότεροι άνθρωποι προσπαθούν να προστατευτούν από το άγνωστο και θέλουν να ελέγχουν το περιβάλλον τους. Είναι λοιπόν ευκολότερο να σκεφτόμαστε με βάση κατηγορίες και ομάδες, αντί να επικεντρώνουμε στην ιδιαιτερότητα του κάθε ανθρώπου - είναι πιο ανώδυνο. Καμιά φορά νομίζω πως πέφτουμε και οι ίδιοι στην παγίδα και βάζουμε ταμπέλες στους εαυτούς μας, ίσως από φόβο ότι οι άλλοι θα μας παρεξηγήσουν ή από αγωνία να διευκολύνουμε την επικοινωνία που κάπου μοιάζει να έχει κολλήσει.
Μαρία, έκανες διάνα, δεν είμαι καπνιστής. Όταν συνειδητοποίησα γιατί κάπνιζαν οι φίλοι μου και οι συμμαθητές μου, δηλαδή για φιγούρα, για μαγκιά, ντράπηκα, και δεν το έπιασα. Αργότερα, φοιτητές, που τους είδα να προσπαθούν να το κόψουν και να μην μπορούν, είπα, εγώ μ..ας είμαι να το αρχίσω; Στο γυναικομάνι στο Τμήμα Αγγλικών Σπουδών από όπου πήρα το πρώτο μου πτυχίο με ρωτούσαν οι συμφοιτήτριές μου, που κάπνιζαν όλες, γιατί δεν καπνίζω, και τους απαντούσα "γιατί είναι θηλυπρέπεια".
Καλό Πάσχα Μαρία, όπου κι αν το περάσεις.
Καλη Ανασταση και
Χαρουμενο Πασχα σας ευχομαι.
Ελαττώματα ή απλώς η άλλη πλευρά της ευαισθησίας, Tουλάχιστον για τα περισσότερα από αυτά.
Πάντως εμένα μου βγάζεις μια πολύ ανθρώπινη εικόνα και με τα "ελαττώματα" σου μου φαίνεσαι ακόμα πιο συμπαθής.
(εντάξει για το κάπνισμα δεν ξέρω καθότι ποτέ δεν κάπνισα οπότε ας μην εκφράσω άποψη)
Χρόνια πολλά και ευχές για ό,τι καλύτερο:)
Αυτού τού τύπου τά ελαττώματα δέν πρόκειται νά σού στοιχίσουν όσον αφορά τήν γνώμη τών άλλων γιά σένα. Ό κίνδυνος αρχίζει όταν εκδηλωθούν καί άλλα ελαττώματα τά οποία σπανίως συγχωρούνται, όπως τό νά μιλάς προσβλητικά καί υποτιμητικά καί νά συμπεριφέρεσαι μέ αγένεια καί περιφρονητικά στούς απέναντί σου.
@Ναι, Εύα, έτσι είναι όπως τα λες, είναι πιο ανώδυνο να βάζουμε ταμπέλες, είτε στους άλλους είτε και στον εαυτό μας. Και μ' αυτό τον τρόπο, προκειμένου να αποφύγουμε την οδύνη, χάνουμε ένα σημαντικό μερίδιο από τον πλούτο της ζωής.
@Μπάμπη, με πέθανες με την απάντηση (στις συμφοιτήτριες)!!!
@ Faraona, σ' ευχαριστώ πολύ για τις ευχές, ελπίζω να πέρασες όμορφα.
@ Αλέξη, thanks για τη
συμπάθεια :-) Διαβάζοντας το σχόλιο σου μου 'ρθε η σκέψη ότι τελικά οι άνθρωποι που συμπαθώ δεν είναι αυτοί που θαυμάζω τα χαρίσματά τους, αλλά αυτοί που αντέχω τα ελαττώματά τους.
@Κώστα, καλώς ήλθες! Μάλλον έχεις δίκιο, αυτού του είδους τα ελαττώματα στοιχίζουν στις πολύ στενές σχέσεις (όπου ο άλλος βέβαια αποφασίζει αν σε αποδέχεται ή όχι). Το ότι είμαι ντροπαλή όμως μου έχει στοιχίσει γενικότερα, για τους λόγους που αναφέρω. Τα υπόλοιπα ελαττώματα που αναφέρεις θεωρώ ότι δεν τα έχω (και είναι λίγο αργά για να τα αποκτήσω!).
Γεια και χαρά,
τα λόγια που ίσως να μη μπορούσα να εκφράσω(με τραγούδια εκφράζομαι πιο εύκολα) τα είπες εσύ.
Εκτός από το 6 & το 7 τα άλλα είναι θαρρείς και μπήκες κρυφά στην ψυχή μου..
Ποτέ δεν είναι αργά πάντως για μία
μικρή βελτίωση εφόσον αναγνωρίζεις τα "ελαττώματά σου", για να μη σου πω ότι αυτό που έκανες είναι μία πολύ καλή αρχή. Και δείχνει ότι έχεις αυτογνωσία!
Να είσαι πάντα ο εαυτός σου! ;-)
@ Καλώς ήλθες, Sissy! Τώρα, γι' αυτή την ταύτιση που λες ότι ένιωσες, δεν ξέρω αν είναι καλό ή κακό... Εννοώ, χίλιες φορές καλύτερα, κορίτσι μου, να μην την ένιωθες, μεγάλη ταλαιπωρία ;-))
Δημοσίευση σχολίου