I never promised you a rose garden...

Μπαζάρ Δρόμων Ζωής 2011

2011-12-05T04:24:00.001+01:00

Oι Δρόμοι Ζωής διοργανώνουν φέτος το καθιερωμένο Βazaar τους στο διαπολιτισμικό σχολείο στο Γκάζι, συνοδεύοντάς το με πλούσιες, δωρεάν και ανοιχτές για όλους παράλληλες εκδηλώσεις. Ο χώρος σημαίνει πολλά για όλους, μικρούς και μεγάλους: στο Γκάζι κατοικεί η πλειοψηφία των παιδιών που δέχονται την υποστήριξη της οργάνωσης, και το 87 ο σχολείο είναι το σχολείο πολλών από αυτά.

το Σάββατο και την Κυριακή 10-11 Δεκεμβρίου 2011
στο 87ο ΣΧΟΛΕΙΟ ΑΘΗΝΩΝ, Ορφέως 58, ΓΚΑΖΙ,
Σταθμός Μετρό Κεραμεικός, έξοδος Κων/πόλεως,
ωράριο λειτουργίας: Σάββ.10/12 (10:00-22:00)-Κυρ.11/12 (10:00-20:00)

το Βazaar των Δρόμων Ζωής θα υπερασπιστεί την φήμη του ως μια gourmet διοργάνωση στην πόλη με απίστευτη ποικιλία από νοστιμιές και γλυκίσματα σε συσκευασίες δώρου και ακόμη, στυλιστικά ξεχωριστά αξεσουάρ, χειροποίητα κοσμήματα, στολίδια, χριστουγεννιάτικα δώρα, προσεγμένα αντικείμενα «δεύτερο χέρι» και την σταθερή παρουσία καλλιτεχνών και γκαλερί που προσφέρουν τα έργα τους.
Η δράση των Δρόμων Ζωής για 11 συνεχή χρόνια παρέχει βοήθεια σε παιδιά και οικογένειες Ελλήνων μουσουλμάνων της Θράκης και μεταναστών που ζουν στην περιοχή Γκαζιού-Βοτανικού-Μεταξουργείου. Οι πόροι εξασφαλίζονται αποκλειστικά από το ετήσιο Χριστουγεννιάτικο Bazaar.

Ελάτε λοιπόν να κάνετε τα ψώνια σας, να δοκιμάσετε νοστιμιές και ζεστό κρασί αλλά και να μας γνωρίσετε μέσα από προβολές ντοκιμαντέρ και φωτογραφιών από τη ζωή της οργάνωσης. Στον ίδιο χώρο, αφήστε τα παιδιά σας να δημιουργήσουν και να ψυχαγωγηθούν συμμετέχοντας στα ωριαία, ανοιχτά και δωρεάν για όλα τα παιδιά, εργαστήρια.

Το πρόγραμμα των παράλληλων εκδηλώσεων:

ΣΑΒΒΑΤΟ 10/12
10:00 - 12:00	Εργαστήρι Χριστουγεννιάτικων Κατασκευευών
12:00 - 13.30	Εργαστήρι Κούκλας
13.30 - 14:00	Χορωδία απο τα παιδιά των Δρόμων Ζωής
14:00 - 16:00	Εργαστήρι Πηλού
16:00 - 17:00	Προβολή Ντοκιμαντέρ*
17:00 - 19:00	Θεατρικό Παιχνίδι
19:00 - 21:00	Εργαστήρι Φιγούρας Καραγκιόζη & Εργαστήρι Κούκλας

Παράλληλα θα προβάλλονται φωτογραφίες από το έργο των Δρόμων Ζωής

ΚΥΡΙΑΚΗ 11/12
10:00 - 12:00	Εργαστήρι Κούκλας
12:00 - 13.30	Εργαστήρι Ζωγραφικής & Περιβαλλοντικό Εργαστήριο
13.30 - 14:00	Χορωδία απο τα παιδιά των Δρόμων Ζωής
14:00 - 15:00	Θεατρικό Παιχνίδι
15:00 - 16:00	Προβολή Ντοκιμαντέρ*
16:00 - 18:00	Θεματικό Παιχνίδι
18:00 - 19:00	Εργαστήρι Φιγούρας Καραγκιόζη
19:00 - 20:00	Πάρτυ Παιδιών, Εθελοντών και Επισκεπτών

Παράλληλα θα προβάλλονται φωτογραφίες από το έργο των Δρόμων Ζωής

* ("Το Σχολείο" της Μαριάννας Οικονόμου, κ.α. )

Πώς βοηθά κανείς αγοράζοντας από το Bazaar των Δρόμων Ζωής

Ακόμα και η ελάχιστη αγορά βοηθά ένα παιδί να προχωρήσει στο σχολείο. Βοηθά εμάς, τους εθελοντές, να υποστηρίξουμε με κάθε δυνατό τρόπο παιδιά και συμπολίτες μας που ζουν μια ζωή πραγματικά στερημένη και με περιορισμένες ευκαιρίες εξέλιξης.
Το Bazaar του Δεκεμβρίου θέλει κάθε χρόνο να αποδεικνύει πως η θέληση για προσφορά μπορεί και ξεπερνά τα υλικά εμπόδια. Η κύρια παρακαταθήκη που αφήνει σε όσους συμμετέχουν και κάνουν τις αγορές τους είναι η ζεστασιά της καρδιάς και το αίσθημα ότι ανήκουν σε μια κοινωνία αλληλεγγύης.
Μην υποκύπτοντας στην απομόνωση και την αδιαφορία, ενώνουμε τις δυνάμεις μας, όσες έχει ο καθένας, για να σηκώσουμε λίγο ψηλότερα όσους έχουν πέσει, για να δώσουμε ελπίδα σε συνανθρώπους μας ανεξάρτητα από τη φυλή τους, τη φύση τους, τη θρησκεία τους ή άλλη διάκριση.

Ας θυμίσουμε μια πραγματικότητα

Στις γειτονιές του Γκαζιού, του Βοτανικού και του Μεταξουργείου που συγκεντρώνουν συχνά τα βλέμματα όλων μας χάρις στις αναπλάσεις και τα πολιτιστικά γεγονότα, τα παλιά σπίτια κατοικούνται ακόμη από παιδιά και τις οικογένειές τους: εσωτερικούς ή ξένους μετανάστες, μουσουλμάνους της Θράκης, εργάτες, ρακοσυλλέκτες, άνεργους νέους. Τα χαμηλά σπίτια δίνουν τις θέσεις τους σε παραδοσιακές ταβέρνες και μπαρ, οι ένοικοι μετακομίζουν λίγο ή πολύ μακρύτερα και η ζωή συνεχίζεται για κάποιους μέσα στον αποκλεισμό, δίπλα ακριβώς στα σημεία που οι υπόλοιποι Αθηναίοι συναντιούνται και διασκεδάζουν. Αυτούς τους κόσμους προσπαθούν εδώ και πάνω από μια δεκαετία να συμφιλιώσουν οι εθελοντές της οργάνωσης, να συμφιλιώσουν ό,τι αντιπροσωπεύουν οι παραπάνω εικόνες.

Τι έχει κερδηθεί έως σήμερα

Σχετικά με την σχολική πρόοδο των παιδιών, με την υποστηρικτική διδασκαλία των εθελοντών οι Δρόμοι Ζωής κατάφεραν να έχουν στο Κέντρο Επικοινωνίας

παιδιά που τελειώνουν το Λύκειο
από το Σεπτέμβριο του 2007 έχουν τον πρώτο τους φοιτητή στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών, ενώ
το 2010 το πρώτο κορίτσι για την μουσουλμανική κοινότητα πέρασε στα ΤΕΙ Ιατρικών Εργαστηρίων Αθήνας.

Ακόμη, μέσω της καθημερινής επαφής με τους εθελοντές, τα παιδιά και οι έφηβοι ασκούν την χρήση της γλώσσας αλλά και το αίσθημα της εμπιστοσύνης και της κοινωνικής αυτοπεποίθησης.
Όμως: Πολλοί ακόμη γονείς δεν στέλνουν τα παιδιά στο σχολείο ή τα απομακρύνουν νωρίς. Οι οικογένειες χρειάζονται πλέον όλο και περισσότερη ενίσχυση σε είδη πρώτης ανάγκης για να επιβιώσουν, η ζωή γίνεται ιδιαίτερα δύσκολη για τους μετανάστες στις γύρω γειτονιές, ενώ έχουν ήδη χτυπήσει την πόρτα μας οι πρώτοι Έλληνες.
Υπάρχει ακόμη δρόμος να διανυθεί για να μην χαθούν όσα έχουμε κερδίσει. Τώρα που η προσπάθεια όλων αποδίδει τους καρπούς της χρειάζεται να συνεχίσουμε ακόμη πιο εντατικά. Το ετήσιο Bazaar θα αποτελέσει την κινητήριο δύναμη.

www.dromoi-zois.gr

Τασώ Γαϊτάνη

2010-12-28T22:42:00.001+01:00

-Θυμάσαι την Τασώ;

-Θυμάσαι τότε που σου ‘δωσε τα κοχύλια;

- Ναι, ένα σακουλάκι μικροσκοπικά κοχυλάκια, δεν το ‘χω χρησιμοποιήσει ακόμη, ήθελα να φτιάξω κάτι πραγματικά πολύ ωραίο, κάτι αντάξιό της…

-Μα για σένα δεν σ’ τα ‘δωσε;

- Για μένα, ναι, αλλά έπρεπε να ήταν αντάξιό της

-Αχ, βρε χαζή, κι εκείνο το ασημένιο φύλλο της το ‘φτιαξες;

-Ούτε αυτό, δεν ήταν πραγματικά ωραίο, παπάρα σκέτη, εδώ που τα λέμε. Ακόμη έχω το Χρυσό Οδηγό γεμάτο αποξηραμένα αγριολούλουδα. ‘Ετσι το φανταζόμουν, ένα φύλλο από ασήμι, με κολλημένα αποξηραμένα αγριολούλουδα, που τόσο της άρεσαν, ένα λεπτό στρώμα υγρό γυαλί από πάνω, για να τα κρατάει, απλό, σαν παιδικό, αλλά περίτεχνο. Στο «περίτεχνο» τα χάλασα, μάπα μου βγήκε το φύλλο.

-Και δεν της το ‘φτιαξες

-Ούτε της το ‘φτιαξα, ούτε της το’ πα . Τίποτα δεν της είπα για τις νύχτες που προσπαθούσα να φτιάξω τα φύλλο, για τα απογεύματα στην Πάρνηθα που μάζευα τα αγριολούλουδα, ποτέ δεν τη ρώτησα πώς τα αποξηραίνουν τα ρημαδιασμένα, ήθελα – λέει- να της κάνω έκπληξη, γι’ αυτό και τα ‘χωσα και στο Χρυσό Οδηγό, anyway, το τρισάθλιο φύλλο είναι στο κουτί του και τα λουλουδάκια στον Οδηγό

-Κι εκεί θα μείνουν

-Ναι

-‘Ότι είσαι μαλακισμένη, σου το ‘χε πει;

-Μπα, ότι είμαι πολύ σκληρή με τον εαυτό μου μου έλεγε συνέχεια

-Αχ, βρε Τασώ, θυμάσαι εκείνη την καρφίτσα με την κουκλίτσα των ευχών;

………………………………………………………………………………………………………………………………………………

Αυτός ο διάλογος δεν έγινε ποτέ. Ούτε και θα γίνει. Δεν υπάρχει καμιά κοινή φίλη να θυμηθούμε μαζί την Τασώ. Να πιούμε λίγο παραπάνω, να φάμε σοκολάτες, να μιλήσουμε για την Τασώ, να κλάψουμε και να γελάσουμε. Την Τασώ που για μένα ήταν πάντοτε η κυρία Γαϊτάνη, την κυρία Γαΐτάνη που δεν πήρα ποτέ, έτσι, στα καλά καθούμενα, ένα τηλέφωνο, παρόλο που μου το είχε ζητήσει, και που τώρα πια είναι πολύ αργά για να το κάνω.

Γιατί είμαι μαλακισμένη. ‘Όχι «σκληρή με τον εαυτό μου» και άλλα ηχηρά παρόμοια. Μαλακισμένη, απλά και λαϊκά.

Μια καινούργια χρονιά έρχεται. Δύσκολη, ίσως και πολύ δύσκολη, απ’ όσο φαίνεται. Για μένα ακόμη πιο δύσκολη. Γιατί ξαφνικά βρέθηκα αντιμέτωπη με την πραγματικότητα – κι η πραγματικότητα ήταν ότι εδώ και καιρό έχω χάσει έναν άνθρωπο πολύτιμο για μένα, πολύτιμο, πραγματικά πολύτιμο, κι ούτε καν το ήξερα, γιατί από αιδώ, από συστολή, από ντροπή, από το δεν ξέρω πώς το λένε, ντρεπόμουν να επικοινωνήσω μαζί του μπας και τον ενοχλήσω. Γιατί, πάλι από αιδώ κλπ κλπ κλπ δεν του είπα ποτέ πόσο πολύτιμος ήταν για μένα. Κι ας μου ‘δωσε τις ευκαιρίες.

Και τώρα συνειδητοποιώ ότι οι ευκαιρίες τελείωσαν.

Αν υπάρχει έστω και ένας άνθρωπος που ακόμη να τσεκάρει αυτό το blog για τυχόν ανάρτηση, μιαν ευχή του δίνω. Ας είναι αυτή η δύσκολη χρονιά ένα έναυσμα για να απαλλαγεί από τη μαλακία του. Περνάει η ζωή …

Δρόμοι Ζωής

2009-12-01T05:35:00.002+01:00

Φέτος το μπαζάρ μας θα γίνει σε μια πολύ ωραία αίθουσα, στο Κέντρο Τεχνών Πάρκου Ελευθερίας του Δήμου Αθηναίων, στάση μετρό "Μέγαρο Μουσικής", Σάββατο και Κυριακή 12,13 Δεκεμβρίου.

Καλό φθινόπωρο!

2008-09-22T01:54:00.004+01:00

Φθινοπώριασε για τα καλά και μ' αρέσει. Τελικά την προτιμώ τη δροσιά, σαν να ζωντανεύω... Φέτος πέρασα το πιο τεμπέλικο καλοκαίρι της ζωής μου: δουλειά και μετά ύπνος, μα πάρα πολύς ύπνος, μιλάμε, ποτέ μου δεν με θυμάμαι να έχω κοιμηθεί τόσο πολύ.
Ψάχνοντας στο pc ανέσυρα αυτές τις φωτογραφίες από την τελευταία μου δουλειά, μέχρι τα μέσα Ιουλίου, λίγο πριν παραδώσω τη σάρκα και το πνεύμα μου στο Μορφέα. Πολύ κακές, αλλά δεν έχω άλλες :-( Έχουμε και λέμε λοιπόν:

Φεγγαρόπετρα για την Ελένη (φεγγαρόπετρα, ασήμι 925ο, σμάλτο, μετάξι)
Ίντριγκα για την Αναστασία (χρυσός 18k, ασήμι 925ο, μετάξι)
Ανεμώνη για μένα (ασήμι 925ο, χαλκός)

Κική μου, χωρίς τις λεπτομερέστατες οδηγίες σου, αμφιβάλλω αν θα τα κατάφερνα να βάλω φωτογραφίες στη σειρά με κείμενο ενδιάμεσα. Ευχαριστώ και πάλι.

Καλό φθινόπωρο για όλους μας!

2008-05-22T02:48:00.002+01:00

Ευχαριστώ τον Μπάμπη για την πρόσκληση, καλώ κι εγώ με τη σειρά μου τον Κώστα και την Kira.
www.autographcollectors.blogspot.com

Δίλημμα

2008-05-08T04:06:00.003+01:00

Θέλεις να φτιάξεις κάτι. Το σκέφτεσαι, το δουλεύεις στο μυαλό σου, καταλήγεις. Το δείχνεις στο δάσκαλο. Σου αντιπροτείνει κάτι άλλο. Και κάτι άλλο. Κοιτάζεις αυτά τα "κάτι άλλα". Είναι αντικειμενικά καλύτερα από το δικό σου. Πιο κομψά, πιο αεράτα. Πιθανότατα και πιο εμπνευσμένα. Ένα μικρό ελάττωμα έχουν μόνο, που μόνον εσύ μπορείς να το δεις. Αυτά τα "κάτι άλλα" δεν είναι "εσύ".

Κι αν είναι να φτιάξεις κάτι που δεν είναι "εσύ", τι νόημα έχει να το φτιάξεις; Γιατί να το κάνεις;

Αν πάλι κάνεις μόνο τα δικά σου, τι νόημα έχει η εκπαίδευσή σου; Δεν είναι απτός ο κίνδυνος να μείνεις στάσιμος;

Αυτό το δίλημμα μου είναι κάθε φορά και πιο οδυνηρό, τόσο που γλιστράω στον πειρασμό να τα βροντήξω όλα.

7 ελαττώματα

2008-04-07T19:07:00.002+01:00

Είναι πάνω από μήνας που έχω αποδεχθεί την πρόσκληση της Kira να καταγράψω 7 ελαττώματά μου και λίγο το ένα, λίγο το άλλο, δεν πρόλαβα ούτε να το σκεφτώ. Όπως για άλλη μια φορά αποδείχθηκε, τα ελαττώματά σου δεν σου δίνουν την πολυτέλεια να ασχοληθείς μαζί τους όποτε και αν έχεις τον απαιτούμενο χρόνο, στημένη στη γωνία σ' την έχουν. Ας αρχίσω λοιπόν:

1. Αποθαρρύνομαι εύκολα. Μια ματιά, μια κουβέντα, ένα σχόλιο, που μπορεί να μην αφορά καν εμένα, αλλά εγώ το συνδέω με ό,τι κουβαλάω στο μυαλό μου εκείνη τη στιγμή, μπορεί να με παραλύσει. Αργότερα, βέβαια, παίρνω τα πάνω μου και ξανά προς τη δόξα τραβώ, το θέμα όμως είναι πόσο θα κρατήσει αυτή η παράλυση. Δυστυχώς, σπανίως είναι στιγμιαία.

2. Τα βλέπω όλα μαύρα, το μυαλό μου τρέχει με τρομαχτική ταχύτητα προκειμένου να εξαντλήσει όλους τους πιθανούς κινδύνους και τους πιθανούς τρόπους πρόληψης/αντιμετώπισής τους. Αυτό είναι καλό από την άποψη ότι γενικά καλό είναι να προλαμβάνει ένας άνθρωπος το χειρότερο, εγώ όμως το παρακάνω, με αποτέλεσμα:

- προβλήματα επικοινωνίας με τους άλλους, μου σπάει κυριολεκτικά τα νεύρα όποιος -εντελώς καλοπροαίρετα- μου επιστήσει την προσοχή σε κάποιον κίνδυνο, είναι σαν να μου ρίχνει καυτό λάδι στην πληγή,

- κόπωση, εξάντληση χωρίς να έχω καν αρχίσει,

- κι άλλη αποθάρρυνση,

- αν μου συμβεί απότομα κι απροειδοποίητα κάτι καλό, μένω με το στόμα ανοιχτό σαν χάννος (εύλογο, αφού κάτι καλό δεν έχω σώσει να προβλέψω!).

Και μην ξεχνάμε και το νόμο του Μέρφι: 1.499 κινδύνους να προβλέψεις, ο 1.500ος θα σου συμβεί, οπότε, τσάμπα ο κόπος!

3. Είμαι πολύ αγχώδης, κουβαλάω τόσο άγχος, που ώρες ώρες ζαλίζομαι, παθαίνω ταχυπαλμίες, μου κόβεται η ανάσα κλπ.

4. Εκδηλώνω το άγχος μου μόνο στους πολύ δικούς μου ανθρώπους, μάλλον θα 'λεγα ότι μόνον ο καλός μου έχει πλήρη συναίσθηση του μεγέθους του άγχους που κουβαλάω. Στους υπόλοιπους δίνω μιαν εικόνα ψυχραιμίας, ίσως και απάθειας, οπότε κι αυτοί, πού να πούνε τον πόνο τους οι άνθρωποι, έρχονται και μου φορτώνουν και το δικό τους άγχος. Ευνόητο ότι στη συνέχεια ο καλός μου λούζεται όλο το πακέτο (του δικού μου άγχους και του άγχους των άλλων).

5. Υποτιμώ τους ανθρώπους γύρω μου. Μου πέφτει κομματάκι σκληρό να το παραδέχομαι έτσι ωμά, όμως τι να κάνουμε, όταν σκέφτομαι και ενεργώ σαν μόνο εγώ να είμαι ικανή να σκεφτώ τα πάντα και να δράσω για τα πάντα, επιεικώς θα μπορούσα να χαρακτηριστώ υπερ-προστατευτική, όμως η αλήθεια τελικά είναι ότι μάλλον υποτιμώ τις δικές τους ικανότητες. Τώρα, για να πούμε και του στραβού το δίκιο, τις δικές μου ταχύτητες στην πρόβλεψη-πρόληψη συμφορών δεν τις φτάνει κανείς, όμως ας αφήσω και κανέναν άλλο να προπονηθεί λιγάκι, βρε παιδί μου...

6. Καπνίζω υπερβολικά.

7. Είμαι πολύ ντροπαλή στα αρχικά στάδια μιας σχέσης (οποιασδήποτε φύσεως), μόλις εξοικειωθώ λίγο, το ξεπερνάω. Κανονικά δεν θα έπρεπε να το γράψω αυτό, γιατί δεν το θεωρώ ελάττωμα, δυστυχώς όμως γίνεται ελάττωμα, αφού εκλαμβάνεται τελείως διαφορετικά. Κατά καιρούς έχω εισπράξει διάφορους χαρακτηρισμούς: εσωστρεφής (ο πιο επιεικής), ακατάδεχτη, ότι έχω μεγάλη ιδέα για τον εαυτό μου και άλλα τέτοια, μέχρι και femme fatale μ' έχουν πει (τρομάρα μου!). Η πραγματικότητα είναι ότι πολλοί άνθρωποι, άπαξ και σε κατατάξουν σε κάποια κατηγορία, δεν κάνουν τον κόπο να αναθεωρήσουν μετά. Παράπονο το 'χω όμως, ούτε ένας μέχρι σήμερα δεν με κατέταξε στις ντροπαλές ...

Συμπλήρωσα 7 και σταματάω, όχι ότι δεν έχω κι άλλα! "Και δε μου λες, κυρά Μαρία" θα μου 'λεγε ένας γνωστός μου "αφού τα ξέρεις, γιατί δεν τα κόβεις;". Έλα μου ντε ...

Μελίνα Μερκούρη

2008-03-06T04:04:00.003+01:00

Σαν και σήμερα πέθανε η Μελίνα Μερκούρη. Έχω μια μικρή συλλογή από εξώφυλλά της, κι αυτό είναι από τα αγαπημένα μου (και σχετικά σπάνιο, νομίζω). Περιοδικό "Φαντασία και Αίσθημα" , τεύχος 33, 6 Απριλίου 1960.

Περί ευτυχίας

2008-02-19T05:52:00.004+01:00

Ξημερώνει. Τα σκυλιά στο πάρκο πίσω από το σπίτι μου, άρχισαν το παιχνίδι. Φοβόμουν ότι θα τα βρίσκαμε ξυλιασμένα από το κρύο, αλλά αυτά, κάθε πρωί, με το που φωτίζει, μαζεύονται στο πάρκο και το ρίχνουν σ' ένα τρελό παιχνίδι με το χιόνι. Σίγουρα κρυώνουν, σίγουρα πεινάνε, αλλά το παιχνίδι, παιχνίδι.

Τα σκέφτομαι, ειδικά σήμερα που κοιμήθηκα και ξύπνησα από τα χαράματα με το άγχος ότι δεν θα μπορέσω να πάω στη δουλειά (ο δρόμος μπροστά από το σπίτι μου είναι σκέτο παγοδρόμιο - δεν το διακινδυνεύω να βγω ούτε για τα απαραίτητα). Υπάρχουν -υποτίθεται- σοβαρά θέματα για σήμερα που απαιτούν την παρουσία μου. Τρίχες! Στην πραγματικότητα όλα μπορούν να γίνουν και μ' εμένα και χωρίς εμένα. Άσε που το πιθανότερο είναι ότι δεν θα γίνει τίποτα. Έχω σπίτι λοιπόν, έχω ζέστη, έχω φαγητό, έχω και μια μέρα όλη δικιά μου να ασχοληθώ με ό,τι αγαπώ, και αντί να τα απολαύσω, με τρώει το άγχος.

Χτες ήταν διαφορετικά. Δεν υπήρχαν συγκοινωνίες, σχεδόν κανείς δεν τα κατάφερε να φτάσει στο γραφείο (πράγμα που "μοίρασε" την ενοχή μου), δεν ήταν και προγραμματισμένα τα "σοβαρά" θέματα. Βγήκα βόλτα το πρωί, κατά τις 8:30, το χιόνι δεν είχε πατηθεί ακόμη, βούλιαζαν τα πόδια μου, σε αρκετά σημεία μου έφτανε και μέχρι τη μέση της γάμπας. Πήγα βόλτα στα στενά της γειτονιάς, πήγα και σ΄ένα παρκάκι παρακάτω, πιο πολύ μ' εντυπωσίασαν οι νεραντζιές, λύγιζαν από το βάρος του χιονιού και μέσα απ' το λευκό ξεπρόβαλλαν οι πορτοκαλί καρποί, υπέροχα!

Και χτες πάλι τα σκυλάκια σκεφτόμουν. Και την πρόσκληση του Μπάμπη να μιλήσω περί ευτυχίας, που πολύ με δυσκόλεψε. Γιατί τις ευτυχισμένες στιγμές όλοι τις ξέρουμε: ερωτικές, κάποιες στιγμές με δικούς μας ανθρώπους. Ευτυχία διαρκείας όμως; Που να ξεπερνά το επίπεδο της ικανοποίησης και να κρατά περισσότερο από λίγα λεπτά; Κάθε φορά που το σκεφτόμουν στο μυαλό μου ερχόταν ένα κοριτσάκι να παίζει σ' ένα χωράφι με πράσινα στάχυα και παπαρούνες, που 'χα γράψει παλιότερα. Και η λιγότερο ιμπρεσσιονιστική εκδοχή του: ένα κοριτσάκι να παίζει μυλαρώνια στο δρόμο, να παίζει, να παίζει και ξαφνικά ν' ακούει τη φωνή της μάνας του "μαζέψου, νύχτωσε!", να παίζει και να μην το 'χει καν καταλάβει ότι έχει νυχτώσει.

Μα και μεγάλη πια, οι λίγες φορές που μπορώ να πω ότι έχω νιώσει "ευτυχία διαρκείας" ήταν αυτές που μπόρεσα να ξεχαστώ στο παιχνίδι. Οι σπάνιες φορές που αυτό με το οποίο καταπιάστηκα δεν το αντιμετώπισα σαν εργασία, σαν καθήκον, σαν προθεσμία, σαν μονάδα μέτρησης των ικανοτήτων μου, σαν πιθανή καταξίωση ή απόρριψη, αλλά σαν καθαρό παιχνίδι, σαν απόλαυση και μόνο. Οι φορές που παραμέρισα τους εσωτερικούς μου φραγμούς και αφέθηκα στη χαρά αυτών που αγαπώ, που γέλαγα όταν έκανα μπούρδες κι έβγαζα κραυγές χαράς όταν τα κατάφερνα, μιας και αξία είχε μόνο το ίδιο το παιχνίδι, που βυθισμένη στον κόσμο του δικού μου παιχνιδιού κατέλυσα την έννοια του χρόνου, τόσο ώστε μια κουβέντα ή ένα σκούντημα του αγαπημένου μου να με φέρνει στην ίδια - τόσα χρόνια μετά - απορία: μα πότε νύχτωσε; (ή ακόμη: μα πότε ξημέρωσε!).

Ξημέρωσε για τα καλά πια, θα τηλεφωνήσω στο γραφείο. Τα σκυλάκια έξω ακόμη παίζουν.

Το μυστήριο των χαμένων τουρσιών. (Βάζο 1ο: Το αντικείμενο του πόθου)

2008-02-11T16:37:00.000+01:00

Αφιερωμένο εξαιρετικά στη Σταυρούλα, δικιά της και η φωτογραφία, βέβαια.

Είχε ένα παλιό κρεβάτι, από αυτά με το ξύλινο κεφαλάρι και το ξύλο στο πλάι, για να μην τον φτάνει η υγρασία του τοίχου. Πίσω από το κεφαλάρι υπήρχαν τέσσερα ράφια, η ύπαρξη των οποίων είχε σχεδόν ξεχαστεί, μιας και ποτέ δεν τα χρησιμοποιούσαν αφού το κεφαλάρι εφάρμοζε στον τοίχο. Εκεί το είχε κρύψει.

Τριγύριζε τάχα μου άσκοπα μες στο σπίτι, περιμένοντας να φύγουν οι υπόλοιποι. Τον έτρωγε η ανυπομονησία, αλλά δεν έπρεπε να το δείξει. Από δω κι εμπρός θα ‘πρεπε να ΄ναι πολύ προσεχτικός… θα τα κατάφερνε, άραγε;

Την προηγούμενη Κυριακή πάντως τα είχε καταφέρει. Στη ζωή σου πρέπει να ‘χεις πάντα στόχο και μέθοδο, του ‘λεγε ο παππούς του. Τον αγαπούσε πολύ τον παππού του, αλλά δεν τον πολύ-πρόσεχε όταν μιλούσε. Και να που ήρθαν έτσι τα πράγματα, που οι συμβουλές του του φάνηκαν χρήσιμες. Όχι ο στόχος, αυτός ήρθε μόνος του, η μέθοδος όμως, η μέθοδος ήταν όλη δικιά του. Πω πω, θα στενοχωριόταν πολύ ο παππούς του αν το μάθαινε…

Έφταιγε κι αυτός όμως, τι την ήθελε τη γύρα, τι τον ήθελε κι αυτόν μαζί, δηλαδή. Επέμενε. Με το που μπήκαν στο μπαζάρ, αυτός ήθελε να τρέξει στο βάθος, στον πάγκο με τις κατασκευές τους, να βρει τους φίλους του. Εκεί, όμως ο παππούς, το χαβά του: Όχι, θα κάνουμε μια γύρα μαζί, μόνος μου θα ‘μαι ‘γω, μετά θα παίξεις με τους φίλους σου, έχεις τόσες ώρες μέχρι να ‘ρθω να σε πάρω. Ποια γύρα δηλαδή, μόνο τα φαγητά ήθελε να δει ο παππούς. Λάδια, ξύδια και κάτι μαρμελάδες καρότο (μπλιαχ!).

Τότε το είδε: το πρώτο δεξιά, τιμή 5 ευρώ. Του κόπηκε η ανάσα. Έκανε να μιλήσει στον παππού, μα δεν τα κατάφερε, είχε στεγνώσει το στόμα του. Κι ο παππούς προχώρησε παρακάτω, μαζί του κι αυτός.

5 ευρώ, κι αυτός είχε στην τσέπη του 65 λεπτά ακριβώς. Κι άλλο 1 ευρώ στο σπίτι. Δεν φτάνανε.

Το ήθελε, το ήθελε πάρα πολύ, το ήθελε όσο τίποτα μέχρι τώρα δεν είχε θελήσει, αυτό έψαχνε τόσον καιρό χωρίς να το ξέρει, αυτό επιθυμούσε. Περνούσε η ώρα, μίλαγε με τους φίλους του, τριγυρνάγανε και πουλούσανε λαχνούς, λέγαν αστεία, γελούσαν, μα το μυαλό του εκεί καρφωμένο. Κάθε λιγάκι έριχνε κλεφτές ματιές, να ελέγξει ότι ήταν ακόμη εκεί, ότι κανένα χέρι δεν απλώθηκε, σε κανένα καλαθάκι δεν μπήκε. Κάποιες στιγμές ένα-δυο χέρια που κοντοστάθηκαν, που αφηρημένα πλανήθηκαν πάνω από τα βάζα, έκαναν την καρδιά του να σταματήσει να χτυπά, μα ευτυχώς τελικά στόχευσαν αλλού: στο αριστερό, στο άλλο πιο μέσα.

Τότε θυμήθηκε τη μέθοδο. Το γύρισε στο μυαλό του, το δούλεψε, ναι, θυμόταν κι από πέρσι, στις 12 ήταν η κατάλληλη ώρα, λίγο μετά τις 12 θα γίνονταν όλα. Στις 11:30 έβαλε το μπουφάν του, κρύωνε, δήλωσε.

12 παρά ήρθαν οι rappers. Τα κορίτσια παρέλυσαν από την ώρα που μπήκαν – έκοψε κίνηση, αυτές πλέον ήταν εντελώς ακίνδυνες. 12 ξεκίνησε η μουσική. Τα αγόρια μαζεύτηκαν σε κύκλο, ντροπαλά άρχισαν να κουνιούνται ρυθμικά, μαζί τους κι αυτός. 12:10, 12:15 αρχίσαν οι φιγούρες, 12:20 όλος ο κόσμος είχε μαζευτεί πλέον σε κύκλο γύρω από τους rappers και τους πιτσιρικάδες που χορεύαν, τώρα ήταν η κατάλληλη στιγμή.

Ξέκοψε από τον κύκλο, πλησίασε στο ράφι, πήρε το βάζο με τα τουρσιά (το πρώτο δεξιά) και κατευθύνθηκε σοβαρός προς το ταμείο. Λίγο πριν φτάσει, κοντοστάθηκε κι έλεγξε γύρω του προσεχτικά: κανείς δεν τον κοίταζε. Έχωσε το βάζο στο μπουφάν του, έστριψε αριστερά στην έξοδο κι έφυγε τρέχοντας από τις σκάλες. Βολίδα κατέβηκε, βολίδα έφτασε σε κάτι χαλάσματα παρακάτω και το έκρυψε ανάμεσα στις πέτρες.

Δευτέρα απόγευμα, την ώρα που έλειπαν όλοι, πήγε και το πήρε και το έκρυψε στο ράφι πίσω από το κρεβάτι του.

Όλη τη βδομάδα τον έτρωγε, μόνο να μην το μάθει ο παππούς, αλλά και πάλι, και να του ζητούσε να του το πάρει, θα το έκανε; Τον ήξερε τον παππού, θα γέλαγε, θα του χάιδευε τα μαλλιά, τι το θες, βρε, αφού μόνο τηγανιτές πατάτες τρως, θα του ‘λεγε και θα προχωρούσε παρακάτω. Χτες όμως σαν να βρήκε μιαν άκρη: είχε 1,65 ευρώ, σιγά – σιγά θα τα μάζευε τα 5. Θα πήγαινε και θα τους τα ‘δινε, κάποια δικαιολογία θα ‘βρισκε. Κι αυτό ήταν όλο: στόχος και μέθοδος.

Σήμερα όμως, σήμερα τίποτα από αυτά δεν είχε πια σημασία. Άλλη ήταν η αγωνία του, άλλη η λαχτάρα του. 10 είχε πάει η ώρα, ο ήλιος είχε φτάσει στο παράθυρό του, κι η μάνα του ακόμη με την ποδιά, ακόμη με τις κατσαρόλες. Μέχρι τις 12:30, άντε μία παρά θα στεκόταν ο ήλιος, τον είχε μετρήσει από άλλες φορές, κι η μάνα του ακόμη να φύγει.

10:30 η μάνα του έκλεισε την πόρτα πίσω της. Έτρεξε, έβγαλε το βάζο από την κρυψώνα του, πήρε ένα ψηλό μπολ, άνοιξε διάπλατα το παράθυρό του, έβαλε το μπολ στο περβάζι και πάνω του το βάζο. Και να, το θαύμα έγινε. Οι αχτίδες του ήλιου περιέλουσαν το βάζο, το φως διαχύθηκε μέσα από το υγρό που κολυμπούσαν τα τουρσιά, σαν να διαθλάστηκε σε μυριάδες μικρές λαμπυρίδες. Τα τουρσιά γυάλισαν κι έγιναν διάφανα: διάφανο κίτρινο, διάφανο πράσινο, διάφανο πορτοκαλί. Κι αυτό το άσπρο – κουνουπίδι να ‘ταν; - αυτό το άσπρο μεταμορφώθηκε στο απαλό λευκό ενός μαργαριταριού.

Έβγαλε το μπλοκ του, έβγαλε τις μπογιές του, κι άρχισε να το ζωγραφίζει.

Υ.Γ. Η διεθνούς φήμης ντετέκτιβ Maria Iribarne μόλις ανακάλυψε ένα από τα χαμένα τουρσιά της Σταυρούλας Σκαλίδη. Δεδομένων των συνθηκών, δεν θα προβεί σε καταγγελία στις Αρχές. Θα συνεχίσει πάντως τις προσπάθειές της για τον εντοπισμό και των υπόλοιπων βάζων, αλλά δεν υπόσχεται τίποτα…

Καθημερινότητα

2008-02-05T03:20:00.000+01:00

Περίεργα περνάω τον τελευταίο καιρό. Μετά από μια περίοδο πολύ έντονου άγχους, που πιστεύω ότι ήταν και η πραγματική αιτία διαφόρων προβλημάτων υγείας που μου παρουσιάστηκαν στα καλά καθούμενα, ήρθε μια βαριά ίωση και μετά η εξάντληση. Η όποια ενεργητικότητά μου αρχίζει και τελειώνει στη δουλειά. Και φυσικά - νόμος του Μέρφι είναι αυτός- τώρα βρήκε κι εκεί να εμφανιστεί ό,τι πιο στριφνό, γραφειοκρατικό και στην ουσία του ηλίθιο, υποθέσεις που απαιτούν τεράστια κατανάλωση ενέργειας για να τις εντοπίσεις καταρχήν (ω, ναι!) να τις αναλύσεις, να τις αιτιολογήσεις, προκειμένου να καταλήξεις στο εξαρχής αυτονόητο: στη διαγραφή τους. Φοράω το "κανονικό" προσωπείο μου - αν και με τρώει η υποψία ότι ελάχιστοι με θεωρούν "κανονική" - και ξεκινώ να αντιμετωπίσω τη μέρα. Λιγάκι δύσκολο, μιας και οι περιορισμένες δυνάμεις μου έχουν από τις 9 εξαντληθεί στην προσπάθεια να μην τα στείλω όλα στο διάολο.

Το μεσημέρι με βρίσκει πλήρη ημερών, που λένε. Σωριάζομαι στον καναπέ και βυθίζομαι στην τηλεόραση, στον καθημερινό βούρκο. Κοιμάμαι, ξυπνάω, κοιμάμαι, ξυπνάω... Που και που σηκώνομαι και διαβάζω blogs - διαβάζω πάρα πολλά blogs, δεν θυμάμαι να 'χω ξαναδιαβάσει τόσα, όμως τις περισσότερες φορές ακόμη και το να διατυπώσω ένα σχόλιο (με την "κανονική" σειρά: υποκείμενο-ρήμα-αντικείμενο) μου είναι πολύ δύσκολο.

Είναι πάρα πολλά αυτά που πρέπει να κάνω, μερικά μάλιστα σοβαρά κι επείγοντα. Λιγότερα είναι αυτά που θέλω να κάνω. Για την ώρα πάντως μένουν όλα στην άκρη, όταν μπορέσω, λέω, μόνο που αυτή η μέρα που θα μπορέσω φαντάζει προς το παρόν μακρινή.

Ο παραλογισμός του δημόσιου βίου πάει πακέτο με τον παραλογισμό του ιδιωτικού. Αδύνατον να συνεννοηθώ με τους περισσότερους ανθρώπους, ακόμη και στα βασικά. Σαν να μιλάμε άλλη γλώσσα, ή σαν να 'μαστε κουφοί, δεν έχω καταλήξει τι από τα δύο συμβαίνει τελικά. Παράδειγμα: σε παρότρυνση φίλης να κάνω κάτι που αυτή κρίνει ότι πρέπει να κάνω τώρα, απαντώ: Δεν μπορώ, αισθάνομαι πολύ κουρασμένη. Μου ανταπαντά: Εντάξει, ξεκουράστηκες αρκετά. Σηκώνω τα χέρια, παραδίνομαι, άσε με, λέω. Τι να επιχειρηματολογήσω, ότι πώς είναι δυνατόν εσύ να ξέρεις αν εγώ ξεκουράστηκα αρκετά ή όχι; Δεν αντέχω. Δεν είναι και τόσο άσχημα τελικά να είμαι μια διάψευση ελπίδων, αρκεί να μ' αφήσουν ήσυχη να κοιμηθώ λιγάκι.

Πού και πού μου περνάει από το νου ότι διέξοδος είναι η ποιότητα. Εξ ου και η φωτογραφία: Karl Blossfeldt (1865 -1932). Έβγαινε στους αγρούς με μια ξύλινη home-made κάμερα και φωτογράφιζε φυτά για να χρησιμοποιούνται ως μοντέλα στα μαθήματα σχεδίου στο Royal Arts and Crafts Museum στο Βερολίνο, όπου δίδασκε. Στις φωτογραφίες του τα φυτά είναι σαν μικρά γλυπτά. Ο ίδιος λένε ότι ποτέ δεν τις αξιολόγησε σαν "σοβαρές", όμως έμεινε στην ιστορία σαν φωτογράφος και όχι σαν καθηγητής σχεδίου.

Πού και πού επίσης μου περνάει μια πιο τρελή ιδέα από το νου: Ότι ίσως αυτή η κατάσταση που βιώνω να μην είναι μόνο εξάντληση, ότι ίσως να 'ναι το τέλος μιας εποχής, το τέλος της "κανονικότητας". Ό,τι και να 'ναι θα φανεί.

Θυμωμένη Τέχνη

2008-02-04T04:20:00.000+01:00

Διαβάστε εδώ και -εφόσον συμφωνείτε- συνυπογράψτε.

Αντισταθείτε

2008-01-24T03:35:00.000+01:00

Η πρόσκληση είναι "Αντισταθείτε", εγώ όμως δεν ξέρω αν αντιστέκομαι με την ποίηση ή αν βρίσκω καταφύγιο σ' αυτή. Τέσπα, δεν έχει και τόσο σημασία, ανταποκρίνομαι λοιπόν στην πρόσκληση του Babis και παραθέτω ένα αγαπημένο ποίημα της Κικής Δημουλά - εξαιρετικά άβολο για blog λόγω του μεγέθους του, όμως δεν μπορώ να αντισταθώ στον πειρασμό να το ποστάρω. Προσκαλώ με τη σειρά μου την kira, τη Mafalda και τον Αλέξη Χαρισιάδη . Να προσθέσω επίσης ότι θα με γοήτευε η επιλογή κάποιου που δεν διαβάζει ποίηση, το ένα και μοναδικό ποίημα που τον συγκίνησε. Προσκεκλημένος λοιπόν και όποιος μέχρι τώρα έτυχε σε ένα μόνο ποίημα να βρει καταφύγιο.

ΦΩΝΗ ΣΕ ΑΔΕΙΟΔΡΟΜΟΥΣ

Για σας θα κάνω μια καλύτερη τιμή.

Είναι η φωνή μου άγνωστη

στα μεγάλα του πλανήτη μας δράματα:

δίκαιου αφανισμοί, πείνες που τρων

την επιβίωσή τους για να ζήσουν,

ανισοτήτων άγριο λαθρεμπόριο,

πυρηνικά συμφέροντα,

πόλεμοι τουρίστες,

αποφάσεις που κυκλοφορούν

ινκόγκνιτο με μαύρα γυαλιά

μέσα σε αυθαιρεσίες αλεξίσφαιρες.

Κι όλα αυτά κυβερνημένα

από το παμπάλαιο, πανίσχυρο Έτσι.

Δεν είναι η φωνή μου ακουστή

στα φριχτά του πλανήτη μας δράματα.

Στο κραυγαλέο δεν ανέβηκε ποτέ

έμμετρα να καταραστεί

όσα στη γη διχάζονται,

λίπασμα το μισό

τ' άλλο μισό για να θεριέψει.

Είναι η φωνή μου χαμηλή κι είναι παράμερη

σαν γνώση και σαν φόβος,

με το αδύναμο ισότονη

ισόφωνη με τη σιωπή.

Με τα καθημερινά και τα μικρά περιχύνεται

κι αυτοπυρπολείται κάθε μέρα.

Κι αυτό είναι η εσώφωνη κραυγή της,

το θυμωμένο ρίγος της,

η έμμετρη κατάρα της στο άμετρο,

η αγρύπνια της

δίπλα στα βογκητά των μεγάλων δραμάτων,

η ύπουλη μικρόσωμη σπρωξιά της

στο παμπάλαιο πανίσχυρο Έτσι.

Ουρλιάζουν οι τύχες

κωφεύει η αλλαγή τους

στην παμπάλαια, σεβάσμια

στεντόρεια φωνή της Ανάγκης.

Δεν έφθασε ποτέ της στην απήχηση.

Αποφάσεις ινκόγκνιτο με μαύρα γυαλιά

τη φιμώνουν στο δρόμο.

Γιατί θ' απηχήσει η δική μου φωνή

κλέβοντας δάφνη υπεροχής

απ' τη φωνή του Κόσμου;

Είν' η φωνή μου σεβαστική

στη νικημένη φωνή του Κόσμου.

Ουρλιάζουν οι τύχες

κωφεύει η αλλαγή τους.

Ο κραυγαλέος λόγος, Νάρκισσος.

Κι αν σκύβει πάνω απ' τα δεινά

καθρέφτες πιο πολύ εξασφαλίζει.

Όχι, δεν καθρεφτίζεται η φωνή μου

στα μαύρα δεινά.

Σε ηχηρά διαβήματα

μέρος δεν παίρνει, δεν συν-κραυγάζει

να γίνουν λόφοι τα βουνά

αλλιώς βουνά οι λόφοι.

Κάθεται χαμηλή σαν λόφος.

Όχι, δεν είναι η φωνή μου

ελευθερία ή θάνατος.

Είν' ένα κρατητήριο φωνών

κι ευθανασία τους,

στόχος καρτερικός

στα κέφια του τρελού πυρηνικού πλησίον.

Είν' η φωνή μου ένα σκαμνί

για κουρασμένα λόγια,

για νικημένα που επιστρέφουν συμπεράσματα.

Είν' η φωνή μου ένας αθόρυβος περίπατος

μοναχικής γραφής

σε βροχερούς αδειόδρομους.

Για σας θα κάνω μια καλύτερη τιμή

είπε το Τίποτα στο Κάτι

κι εκείνο το ηλίθιο το 'χαψε.

Bazaar Δρόμων Ζωής.

2007-12-09T23:18:00.000+01:00

Προς το παρόν, το μόνο που είμαι σε θέση να πω είναι ότι αυτό το Σαββατοκύριακο συγκαταλέγεται στα ωραιότερα της ζωής μου. Όταν "επεξεργαστώ" αυτή την εμπειρία (είμαι κι αργοκίνητο καράβι), ίσως μπορέσω να γράψω δυο λόγια παραπάνω.

Ο Γούναρης θα παντρευτεί μια γυναίκα που θα φοράει γούνα!

2007-12-06T00:01:00.000+01:00

Μεγάλωσα σε μια επαρχιακή κωμόπολη. Κι όταν λέω «μεγάλωσα», εννοώ από τα πέντε μέχρι και τη Δευτέρα Γυμνασίου. Πριν και μετά Αθήνα. Εκεί λοιπόν, στη γειτονιά που έμενα, κολλητή ήμουν με άλλες δυο πιτσιρίκες, την Τόνια και τη Χρυσάνθη. Και οι δυο μικρότερες από μένα, οπότε – of course – ήμουν και η αρχηγός.
Ως αρχηγός λοιπόν, είχα συσπειρώσει την ομάδα των τριών σε ένα άσβεστο – και μαχητικότατο, παρακαλώ – μίσος κατά του Γούναρη!
Παρένθεση: Ο Γούναρης ήταν ένα αγοράκι πολύ σοβαρό, λίγο μεγαλύτερο από μένα (αδυνατώ να θυμηθώ πόσο), το οποίο έμενε στην αμέσως πιο πάνω γειτονιά από τη δική μας και αρκετές φορές, γυρνώντας από το σχολείο, έπρεπε – για να κόψει δρόμο – να περάσει από το σπίτι μου. Για κάποιο λόγο, τον οποίο επίσης αδυνατώ να θυμηθώ (ίσως γιατί ήταν σοβαρός και λίγο μαμμόθρεφτο, ίσως γιατί ήταν λίγο χοντρούλης, αυτά όμως είναι υποθέσεις του παρόντος), τον μισούσα. Κι όταν λέω τον μισούσα, εννοώ τον μισούσα, νέτα σκέτα και χωρίς καλλολογικά στοιχεία. Μαζί μ’ εμένα τον μισούσαν – φυσικά – και οι άλλες δυο πιτσιρίκες της παρέας.
Η ομάδα των τριών, λοιπόν, σε καθημερινή βάση την είχε στημένη στο Γούναρη. Πότε στο σχολείο, στο διάλειμμα, πότε στις γωνιές των δρόμων, καραδοκούσε πού θα τον πετύχει για να τον ταράξει στο δούλεμα και στο κράξιμο. Το πιο σατανικό μας σχέδιο ήταν να του τη στήνουμε στο σπίτι μου, - ως μεγαλύτερος τελείωνε από το σχολείο λίγο μετά από μας - οπότε εμείς τρέχαμε και τη στήναμε στη βεράντα μου. Ξαπλώναμε μπρούμυτα για να μη φαινόμαστε και καραδοκούσαμε: με το που εμφανιζόταν ο Γούναρης να κόβει στο στενό για το σπίτι του, πεταγόμασταν και τον πλακώναμε στις πετριές και στους κοροϊδευτικούς αλαλαγμούς.
Μαμμόθρεφτο, ξε-μαμμόθρεφτο, ευνόητο ότι κι ο Γούναρης θα προσπαθούσε να αμυνθεί. Στην προσπάθειά του αυτή, υπέπεσε σε δυο ολέθρια σφάλματα:
Το πρώτο, ότι μια φορά μου την έστησε κι αυτός και μου ‘σκασε ένα καψούλι στο αυτί!
Το δεύτερο – και θανατηφόρο! – σφάλμα του ότι με είδε στην παραλία με το βρακί! Και όχι μόνο με είδε, αλλά το ανακοίνωσε και εις άπαντες ενδιαφερομένους!
2η παρένθεση: Μια από τις «λόξες» της μάνας μου ήταν να αρχίζουμε τα μπάνια από νωρίς. Καμιά αντίρρηση μέχρις εδώ, τρία λεπτά ήταν η παραλία από το σπίτι μας. ‘Ελα όμως που το μοναδικό εμπορικό της κωμόπολης έφερνε τα μαγιό καλά τέλη Ιουνίου! ΄Ελα που η μαμά πήγαινε δυο φορές το χρόνο στην Αθήνα για ψώνια, η μία αρχές Ιουνίου! ¨Ελα που τα μπάνια άρχιζαν αμέσως μετά το Πάσχα! Έλα που η μαμά δεν σήκωνε κουβέντα δεν πα να μπλάβιαζα από το κλάμα: θα κάνεις μπάνιο με το βρακί μέχρι να πάω στην Αθήνα, τελειώσαμε! Κι έλα που ο Θεός, η μοίρα, η τύχη, κλπ μας έφεραν ένα απόγευμα στην ερημική παραλία τη μαμά μου (με μαγιό) κι εμένα (με βρακί) και το μισητό Γούναρη με μαγιό και βατραχοπέδιλα, παρακαλώ, κι όποιος θέλει το πιστεύει!
Κι έλα που την επομένη, την ώρα που με τις κολλητές μου είχαμε ξαναρχίσει την καζούρα στο διάλειμμα του σχολείου, σήκωσε το χέρι και ως άλλος άγγελος-τιμωρός με έδειξε κι αναφώνησε: «ΑΥΤΗ ΚΑΝΕΙ ΜΠΑΝΙΟ ΜΕ ΤΟ ΒΡΑΚΙ!».
Νομίζω πλέον ότι κι ο πλέον δύσπιστος αναγνώστης αυτού του blog θα μπορούσε να κατανοήσει τα ολέθρια σφάλματα τακτικής εις τα οποία υπέπεσε ο πτωχός Γούναρης! Πρώτον, ποτέ δεν στήνουμε ενέδρα στον αρχηγό για να του σκάσουμε καψούλι στο αυτί (δείτε Ζωνιανά!) και δεύτερον και σημαντικότερον ποτέ – μα ποτέ – δεν αναφωνούμε ενώπιον του κοινού: ο βασιλιάς είναι γυμνός (πόσω μάλλον ο βασιλιάς είναι με το βρακί!).
Διότι με αυτόν το χειρισμό του, ο πτωχός Γούναρης έπαυσε να είναι το θύμα ενός ανεξήγητου μίσους. Το μίσος μας πλέον είχε και επιχειρήματα! Τέρμα η πλάκα, η ομάδα οργανώθηκε. Μόνο στη βεράντα μου τη στήναμε πια, μπρούμυτα, ούτε ν’ ανασαίνουμε, ανά τρίλεπτο να σηκώνεται η καθεμιά για να ελέγχει μήπως πλησιάζει. Και δεν μιλάμε πλέον για πέτρες, αλλά για κοτρόνες. Κι όχι απλές κοτρόνες, γράφαμε σε σημειώματα την καζούρα μας, την κολλούσαμε με σελοτέιπ στην κοτρόνα, και με το που εμφανιζόταν, άρχιζε το χαλάζι…
Μέσα σ’ όλον αυτό τον ορυμαγδό, γι’ ανεξήγητους πάλι λόγους, είχαμε καταλήξει ότι το πιο «κακό» που μπορούσαμε να του γράψουμε στην πέτρα ήταν η φράση «ο Γούναρης θα παντρευτεί μια γυναίκα που θα φοράει γούνα!». Ξεκαρδιζόμασταν στα σατανικά γέλια με το που το λέγαμε, κολλάγαμε δεκάδες χαρτάκια σε δεκάδες πέτρες, και με το που εμφανιζόταν ο μικρός τον λιθοβολούσαμε και ταυτοχρόνως ξεπεταγόμασταν οι τρεις τσαπερδόνες και κραυγάζαμε με όση δύναμη αντέχαν τα πνευμόνια μας: «Ο ΓΟΥΝΑΡΗΣ ΘΑ ΠΑΝΤΡΕΥΤΕΙ ΜΙΑ ΓΥΝΑΙΚΑ ΠΟΥ ΘΑ ΦΟΡΑΕΙ ΓΟΥΝΑ!». Παραδόξως και ο μικρός Γούναρης εισέπραττε την «προσβολή» αναλόγως: μούλιαζε στο κλάμα, μας περιέλουζε με βρισιές (εποχής βέβαια!) κι έφευγε τρέχοντας για το σπίτι του.
Κι έτσι περνούσε ο καιρός. Η μαμά του ερχόταν στη μαμά μου για παράπονα, η μαμά μου δεν μπορούσε να κάνει τίποτα γιατί τις ώρες αυτές δούλευε και η γιαγιά που μας φύλαγε ήταν κουφή, περνούσε ο καιρός μέχρι που ο Γούναρης- μπαμπάς πήρε μετάθεση και οικογενειακώς έφυγαν από την κωμόπολη.
Πέρασε κι άλλο ο καιρός και φύγαμε και μεις.
Πέρασε κι άλλο, κι άλλο, κι άλλο ο καιρός, κι ένα πρωί που καθυστερημένη – ως συνήθως- στη δουλειά περνούσα τρέχοντας το φανάρι της Ιπποκράτους στην Πανεπιστημίου, με το που έφτασα στο απέναντι πεζοδρόμιο έπεσα πάνω σ’ έναν ψηλό – και λεπτό- νεαρό που είχε μείνει άλαλος, κυριολεχτικά μ’ ανοιχτό το στόμα:
- Μαρία, ψέλλισε
- Ο Γούναρης, είπα εγώ (ολίγον έντρομη)
Μείναμε ακίνητοι να κοιταζόμαστε για λίγα δευτερόλεπτα και μετά αρχίσαμε να γελάμε…να γελάμε…σκάσαμε στα γέλια!
- Τι κάνεις; μου είπε
- Καλά, εσύ; του είπα
- Καλά
και χωρίσαμε γελώντας.

Υ.Γ. Η ιστορία είναι αληθινή. Και τα ονόματα είναι αληθινά, εκτός από το δικό μου (εν μέρει). Η Τόνια και η Χρυσάνθη δεν ξέρω καν αν ζουν ακόμη (φαντάζομαι ότι έχουν οικογένεια και παιδιά). Ποτέ δεν επέστρεψα στην κωμόπολη που μεγάλωσα, δεν το αντέχω, δεν αντέχω ούτε ένα πετραδάκι να δω διαφορετικό. Κι ο Γούναρης δεν ξέρω αν ζει ή αν πέθανε. Κι αν γράφω εδώ το όνομά του, είναι γιατί βαθιά μέσα μου ελπίζω ότι είναι ένας «αντιπαθητικός» blogger, που κάπως θα με ανακαλύψει και πάλι θα αρχίσουμε να μισιόμαστε. Έτσι, άνευ λόγου και αιτίας, όπως μισιούνται τα παιδιά: καθαρά και ξάστερα.

Υ.Γ. 2 Αφιερωμένο εξαιρετικά στον Βabiς που ζητάει αναμνήσεις. Αφιερωμένο και στη magica, που με έκανε και θυμήθηκα αυτή την ιστορία – το γιατί μόνο ο ψυχαναλυτής μου θα μπορούσε να το εξηγήσει …

Bazaar Δρόμων Ζωής, 8 & 9/12/2007

2007-12-03T20:56:00.000+01:00

http://dromoi-zois.gr
(Τα σχόλια κλειστά για να μην πει κουβέντα ο mat, είμαι που 'μαι υπό διάλυση, θα καταρρεύσω!!!).

Τραπεζάκι αναμνήσεων

2007-11-07T02:55:00.000+01:00

Να και το καινούργιο μας τραπεζάκι σαλονιού. Το έφτιαξε ο καλός μου ξεκινώντας από δυο παλιές θήκες τυπογραφείου.

Βάλαμε μέσα παλιές καρτ-ποστάλ και κάρτες τσιγάρων, ένα μεταλλικό κουτί τσιγάρων και ένα άλλο με βελόνες γραμμοφώνου, βόλους, κοχύλια, παλιά παιχνίδια, το πρώτο μου κόσμημα από ασήμι και το πρώτο από felt, μικροσκοπικά βαζάκια κλπ., κλπ.

Κι ακόμη έχει πολύ χώρο (πρέπει να πάω στη μαμά να ψάξω...).

Φθινοπώρου συνέχεια.

2007-10-24T22:26:00.000+01:00

Ξυπνάς απ’ τα χαράματα, δυο κούπες καφέ κι όσα τσιγάρα αντέχεις, ντύνεσαι, στολίζεσαι, βγαίνεις έξω και βρέχει, περνάς τη γέφυρα, ψάχνεις για ταξί εις μάτην και τελικά, μετά από μήνες (πολλούς μήνες), μπαίνεις σ’ ένα λεωφορείο και –θαύμα!- βρίσκεις και θέση, και βυθίζεσαι στο κάθισμα σαν σε κουκούλι, κι έξω βρέχει, βρέχει, όλη η Κηφισίας γυαλίζει, φωτίζει όπως σιγά σιγά κατεβαίνεις, κι όπως βρέχει, χαζεύεις τα πρόσωπα των οδηγών, τις γυαλιστερές οροφές των αυτοκινήτων, τα σκουροκόκκινα φύλλα των δέντρων, τις νυσταγμένες φιγούρες μες στο λεωφορείο, χώνεσαι κι άλλο βαθιά μες στο κουκούλι σου κι αρχίζεις να σιγοτραγουδάς «δεν κλαίω που φεύγεις …».
Και ποιος φεύγει πάλι, τι είναι αυτό που σου ‘ρθε (κανείς δεν φεύγει – σύνελθε!), μα θες να κλάψεις, θες να χουχουλιάσεις κι άλλο, όσο δεν πάει, και να κλάψεις αυτή την ατέλειωτη ώρα του πηγεμού προς την Αθήνα, να κλάψεις την ώρα του γυρισμού, με τα σημάδια του χαλασμού…
Γιατί απ’ τα ελάχιστα που σου ‘μαθε η ρημάδα η ζωή είναι ότι όποιος χρωστάει γυρίζει. Γυρίζει σαν την άδικη κατάρα, που ‘λεγε κι η μάνα σου. Σ΄ένα μήνα, σε δυο χρόνια, σε είκοσι χρόνια, δεν έχει και τόσο σημασία, γυρίζει με μια ηλίθια πρόφαση, τάχα μου «είδα φως και μπήκα», κι αφού μιλήσετε για τον καιρό και πόσο ακρίβυναν όλα, σε καρφώνει μ’ αυτή την - τόσο γνωστή, π' ανάθεμά την! - απόγνωση στο βλέμμα, μα είναι πολύ αργά πια για σένα, τίποτα δεν αντέχεις να προσθέσεις στα ήδη ειπωμένα. Τι να του κάνεις πια, μεγάλο παιδάκι είναι, όφειλε να το 'χει μάθει: στη ζωή δεν μας βαραίνουν αυτά που δεν πήραμε (σάμπως τα ‘χαμε και ποτέ; - αέρας κοπανιστός!), ασήκωτο είναι το φορτίο αυτών που δεν δώσαμε.
Κι έτσι συμβαίνει, ένα φθινοπωριάτικο πρωινό, μέσα σ’ ένα λεωφορείο που κατεβαίνει την Κηφισίας, κι έξω βρέχει, και καθαρίζεις το τζάμι για να δεις τα σκουροκόκκινα φύλλα των δέντρων της Φιλοθέης να γυαλίζουν, να λαμβάνεις ένα απροσδιόριστο μήνυμα "γυρισμού" και ν' αρχίζεις να κλαις. Κι όσο εσύ κλαις, τόσο δυναμώνει και η βροχή πάνω στις λαμαρίνες, τόσο αυξάνει και η κατανόηση στο βλέμμα της Φιλιππινέζας δίπλα σου. Μα ποια κατανόηση και πράσινα άλογα, ποιος να σε καταλάβει, πώς και σε ποιον να το εξηγήσεις ότι κλαις την ώρα του σπαραγμού, την ώρα που εσύ, εσύ που κάποτε αγέρωχα δήλωνες ότι «εγώ όποιον αγαπώ τον αγαπώ για πάντα, είτε φύγω είτε μείνω» (και χτύπαγες και το χέρι στο τραπέζι, να πούμε), εσύ η ίδια τώρα κλαις την ώρα που δεν θα ‘χεις ψυχή να πεις "σ’ αγαπώ".

Αφιερωμένο εξαιρετικά σε 1-2 παλιές αγάπες, αλλά και σε κάποιες φίλες. Στη Ν. , που με την απύθμενη βλακεία της τα κατέστρεψε όλα και στη Ε. που μου ράγισε την καρδιά πριν 10 μέρες και τώρα γυρίζει γύρω μου σαν σβούρα, αλλά δεν το ξέρει.

Φθινοπώριασε

2007-10-14T21:12:00.000+01:00

Βγήκα στο μπαλκόνι μόλις ξημέρωσε και ...πάγωσα! Κρύο, ευλογημένο κρύο! Πρώτη φορά -όσο θυμάμαι τον εαυτό μου τουλάχιστον- επιθυμούσα τόσο πολύ να έρθει ο χειμώνας. Μου 'πεσε βαρύ αυτό το καλοκαίρι, κι αυτή η παρατεταμένη ζέστη με υγρασία μού διέλυσε το νευρικό μου σύστημα κι ένα κάρο άλλα συστήματα που θα 'ταν μίζερο να περιγράψω.
Τρελάθηκα απ' τη χαρά μου, σαν παιδάκι έκανα. Γέμισα δέκα γλάστρες με βολβούς, φρέζες, ζαμπάκια, ζουμπούλια και νεραγκούλες. Το επόμενο Σαββατοκύριακο θα βάλω και κρόκους και κάτι άλλα πολύ μικρούλια, δεν θυμάμαι πώς τα λένε, που βγάζουν ένα υπέροχο πορτοκαλοκίτρινο λουλουδάκι.
Τους λατρεύω τους βολβούς, μάλλον γιατί δεν χρειάζονται και πολλά. Ένα φωτεινό σημείο και λίγο νεράκι πού και πού. Και να τους αφήνεις στην ησυχία τους, δεν χρειάζεται να τους χαρχαλεύεις συνέχεια, αυτοί θα ανθίσουν, ξέρουν τον τρόπο. (Τους μοιάζω λιγάκι, μου φαίνεται).
Κατά τα λοιπά, η μέρα ένα δράμα. Το μόνο που κατάφερα ήταν να κοπανήσω το δάχτυλό μου με ένα σφυρί (πού είσαι mat;)
Φθινοπώριασε όμως, κι αυτό μου φτάνει.

Δρόμοι ζωής

2007-10-13T03:12:00.000+01:00

Περισσότερα εδώ και εδώ.

Ιστορία μιας χελώνας

2007-10-08T03:25:00.000+01:00

Μικρή, θυμάται, ο κόσμος των μεγάλων τής φαίνονταν απειλητικός. Καρφωμένο στο παιδικό της κεφαλάκι ήταν ότι οι μεγάλοι υπάρχουν για να την παρατηρούν και να της βρίσκουν πάντα λάθη. Να επιπλήττουν, να τιμωρούν. Κι αφού αυτός ήταν ο ρόλος τους, το κόλπο για να τη βγάλει καθαρή ήταν να μην κάνει λάθη. (Τόσο απλό! Πώς στο καλό δεν το πιάνανε οι φιλενάδες της;).

Βαδίζει βιαστικά για το γραφείο, πάλι καθυστερημένη. Να τη πάλι η άστεγη στην εσοχή της Εμπορικής Τράπεζας. Σήμερα άργησε να ξυπνήσει. Δεν ζητιανεύει ποτέ, σκέφτεται. Έχει πολύ ευγενική φυσιογνωμία αυτή η κυρία, κάτι το αριστοκρατικό…Πώς να ξέπεσε έτσι; Μα τι ρωτάει τώρα, το ‘χασε, δεν το ξέρει το πώς, πόσες φορές το ‘χει δει στη δουλειά της να γίνεται; Θεέ μου, αν ήξερε όλος αυτός ο κόσμος που τρέχει να χτυπήσει κάρτα πόσο εύκολο είναι, 1-2 συγκυρίες, κι αυτό είναι όλο, πανεύκολο…

Ήταν εξαντλητικό να προσπαθεί συνεχώς να μην κάνει πουθενά λάθος. Ποτέ να μην τα καταφέρνει, ποτέ να μην είναι αρκετά καλή, ούτε καν στα δικά της μάτια. Μα με το δικό της βλέμμα τα βόλευε, μόνον αυτήν αφορούσε άλλωστε. Με το βλέμμα των άλλων τι κάνουνε; Πληγώνει πολύ το βλέμμα των άλλων όταν σε καρφώνει ψάχνοντας γι' ανεπάρκειες.

Μαγειρεύει κι έχει την τηλεόραση ανοιχτή για παρέα. « 7 κρούσματα φυματίωσης σε παιδιά στον καταυλισμό τσιγγάνων στο Χαλάνδρι». Άκουσε καλά; Στο Χαλάνδρι; Στο Χαλάνδρι , που δεν τολμά ούτε για καφέ να κατέβει πια Σάββατο πρωί, γιατί πού να βρει θέση ανάμεσα στις πιτσιρίκες με φούστες που κοστίζουν όσο ο μισθός της; Στο Χαλάνδρι υπάρχουν άνθρωποι που έπαθαν φυματίωση από ανεπαρκή εγκατάσταση πόσιμου νερού;

Τώρα έπρεπε να γλιτώσει από αυτά τα περιττά κακά βλέμματα (τι στο διάβολο, δεν ωφελούσαν και σε τίποτα, μόνη της είχε προλάβει να εντοπίσει δεκάδες «πλην» πριν ο άλλος προλάβει να αρθρώσει ένα). Έτσι εξασκήθηκε στην τακτική της χελώνας. Με την παραμικρή υπόνοια κινδύνου, χωνόταν στο καβούκι της. Απαθής, ψύχραιμη, ατάραχη: Δεν με αφορά αυτό που λες, δεν μ’ αγγίζει, δεν σου δίνω την ικανοποίηση ότι με πόνεσες. Μάγκα μου, μια τρύπα στο νερό έκανες πάλι!

Απογευματάκι βγαίνουνε από μια ταβέρνα στην αγορά, καλόκεφοι και ελαφρώς μεθυσμένοι όλοι. Ένας νεαρός τρυπιέται πίσω από ένα σκουπιδοτενεκέ. Λίγο παρακάτω ένας άλλος τραμπαλίζεται προσπαθώντας να κατουρήσει σε ένα χαρτόκουτο. Κάθονται για καφέ στα Σερμπέτια. Δυο ταβέρνες παραδίπλα μια κοπέλα λιώμα παθαίνει κρίση γιατί δεν την αφήνει το γκαρσόν να καθίσει. Την περιμαζεύει ένας μεσήλικας και κάθονται μαζί. Αυτή καπνίζει κλαίγοντας, αυτός μπαλαμουτιάζει ό,τι μπορεί από ένα σκελετωμένο σώμα. Σταματάει να μετράει πόσοι περνούν και ζητούν χρήματα.

Καλά την έβγαζε έτσι, μόνο που κάπου δεν υπολόγισε ότι, καθώς τα χρόνια περνούσαν, είχε γίνει κι αυτή μεγάλη. Ο κόσμος των ενηλίκων εξακολουθούσε να είναι τρομαχτικός, μιας κι αυτή χαμπάρι δεν είχε πάρει ότι –εδώ και πολύ καιρό- ήταν ίση μεταξύ ίσων. Κι αν κάπου υστερούσε, ήταν γιατί ήταν πολύ κουρασμένη. Τόση σπατάλη δυνάμεων στην προσπάθεια να είναι σωστή, κι ακόμη κι όταν φαινόταν ότι τα κατάφερνε, τόση σπαταλημένη ενέργεια για να αντέξει το «γεγονός» ότι αυτή –και μόνον αυτή- ήξερε ότι τα φαινόμενα απατούν. Και πού κουράγιο για κάτι νέο, για λίγη χαρά: σε κάθε ξεκίνημα, μπροστά της πρόβαλλε μια σωρεία πιθανών λαθών. «Άσ’ το καλύτερα».

Ξαπλωμένη στο κρεβάτι της σκέφτεται τα πενήντα ελάφια που διάβασε στη city press ότι σκότωσαν οι κυνηγοί στην Πάρνηθα από τη φωτιά μέχρι σήμερα. Δεν επαρκούν οι θηροφύλακες, λένε. Τα σκέφτεται να τρέχουν πανικόβλητα από τη φωτιά. Και να γλιτώνουν. Σκέφτεται και τους εθελοντές, να παρατάνε τις δουλειές τους και τις οικογένειές τους για να ανέβουν στο βουνό να αφήσουν τροφή για τα ζώα. Και μετά να έρχονται οι κυνηγοί, γαμώ τους άντρακλες, με τα τζιπ τους, με τα σκυλιά τους, με τα όπλα τους. Πού να τρέξουν τα ελάφια να κρυφτούν, όλα καμένα…

Κι η «χελωνίσια» συμπεριφορά της; Πόσο άργησε να συνειδητοποιήσει ότι ανάβλυζε από μέσα της πια, όχι δεύτερη φύση, πρώτη και κυρίαρχη… Σ’ έναν κόσμο ενηλίκων, ποιος μπορεί να διακρίνει μια φοβισμένη χελωνίτσα που χώνεται στο καβούκι της; Μιαν απροσπέλαστη ενήλικη βλέπει. Καμιά φορά, κι οι φίλοι, προσπαθώντας άγαρμπα να την προσεγγίσουν, χτυπούσαν με δύναμη το καβούκι. Πονάει όμως μέσα στο καβούκι, πονάει πολύ. Κι έτσι άρχισε να απομονώνεται.

Η Ι., υψηλόβαθμος στέλεχος εταιρείας, τους διηγείται την κηδεία μιας εργάτριας 50 ετών στην Άνω Φούσια Ασπροπύργου. Τους λέει για τη γυμνή από εικόνες εκκλησία, για το φέρετρο – 4 καρφωμένες σανίδες - , για καμιά δεκαριά συγγενείς και γείτονες όλους κι όλους - οι εργάτες από το εργοστάσιο φοβήθηκαν να πάνε μήπως τους απολύσουν αν λείψουν – για τους 4 ρακένδυτους συγγενείς που σήκωσαν το φέρετρο, του ενός τα παπούτσια ήταν ξεσολιασμένα, κι όπως πήγε να στρίψει με το φέρετρο στον ώμο, του άνοιξε το παπούτσι, γύρισε η σόλα και παραπάτησε, τελευταία στιγμή πρόλαβαν το φέρετρο στον αέρα…, εκεί ξεσπάνε όλοι σε νευρικό γέλιο, ξεσπάει και η Ι. και ουρλιάζει «σκάστε, σκάστε! Δεν καταλαβαίνετε, ο τάφος ήταν μόνο χώμα κι ένας ξύλινος σταυρός, μόνο χώμα κι ένας ξύλινος σταυρός».

Και τώρα, τι κάνει τώρα, μεγάλη πια, μεγάλη ακόμη και για τον κόσμο των ενηλίκων, τι κάνει εκτός από το να κουβαλάει ένα γα...νο καβούκι βαρύ κι ασήκωτο;

Ρομαντικό...

2007-06-21T21:14:00.000+01:00

Για κάτι άλλο έψαχνα και βρήκα αυτό το ζευγάρι από παλιές καρτποστάλ. Δεν είναι όμορφες; (Εντάξει, ο κύριος είναι λίγο τζιτζιφιόγκος, αλλά δεν θα τα χαλάσουμε γι’ αυτό τώρα!). Με τρελαίνει αυτή η χειρόγραφη αντικατάσταση του «vous» με το «t’», δείχνει μια πολύ τολμηρή –για την εποχή- οικειότητα. Η ημερομηνία πίσω είναι 22.11.1920, το κείμενο είναι στα γαλλικά και δεν καταλαβαίνω τίποτα (τσάμπα τα μαθήματα που έκανα κάποτε!).

Αυτά τα χέρια είναι τα δικά μου.

2007-06-04T03:16:00.000+01:00

Πριν από 3 χρόνια ξεκίνησα μαθήματα κατασκευής κοσμήματος σ’ ένα εργαστήριο στη γειτονιά μου, ένα τρίωρο τη βδομάδα. Ξεκίνησα έτσι, στα τυφλά, μια παρόρμηση της στιγμής. Μέχρι τότε, πεπεισμένη ότι είμαι εντελώς ανίκανη με τα χέρια μου, είχα επιμελώς αποφύγει οποιαδήποτε ενασχόληση είχε να κάνει με χειρωνακτική εργασία (πλην των απολύτως απαραίτητων για επιβίωση, φυσικά). Για να το πω λιανά, μέχρι και το να ράψω ένα κουμπί μου προκαλούσε τρόμο.
Γελάω τώρα όταν θυμάμαι το σοκ που έπαθα στο πρώτο μάθημα όταν κατάλαβα ότι πρόκειται για κατασκευή κοσμημάτων από μέταλλο αντί για χάντρες, κορδόνια κλπ που είχα εγώ κατά νου. Κι ότι είναι απαραίτητη η χρήση φωτιάς, εντάξει, για ένα μικρό φλόγιστρο μιλάμε, έλα όμως που εγώ τη φοβόμουν υπερβολικά (ούτε καμινέτο για καφέ δεν είχα σπίτι)! Κι ότι οι υπόλοιποι «συμμαθητές» μου όλο και κάποια προηγούμενη σχετική εμπειρία είχαν, μόνο εγώ ήμουν το …ούφο!
Ο λόγος που δεν έφυγα τρέχοντας ήταν ότι είδα το δάσκαλο να δουλεύει. Με μάγεψαν τα χέρια του. Όχι απλά η δεξιότητά του, που μάλλον ήταν αναμενόμενη, με μάγεψε η αρμονία των κινήσεών του σε σχέση με το χρόνο.
Η δική μου σχέση με το χρόνο ήταν πάντα διαταραγμένη, όταν τον χρειαζόμουν ήταν πολύ γρήγορος, όταν βιαζόμουν ήταν αργός, ένας μόνιμος αντίπαλος, κάποιος που διαρκώς μου την έχει στημένη στη γωνία. Στην αναζήτησή μου για μια ισορροπία, πολλά ωραία κι ενδιαφέροντα είχα διαβάσει, όμως, δυστυχώς, για μένα αυτά ήταν μόνο θεωρίες, που με προβλημάτιζαν μεν, αλλά στην καθημερινότητά μου δεν προσέφεραν τελικά τίποτα. Είμαι έτσι φτιαγμένη που, αν δεν δω κάτι στην πράξη, αν δεν το δω να γίνεται, δύσκολα πείθομαι.
Και ξαφνικά το είδα. Με τα μάτια μου. Είδα έναν άνθρωπο να ορίζει το χρόνο, να ταυτίζεται με το χρόνο, ο χρόνος δεν ήταν κάτι έξω από αυτόν, κάποιος άλλος, ο χρόνος ήταν ο ίδιος, δεν ήταν ούτε πολύς ούτε λίγος, ούτε φίλος ούτε εχθρός, ο χρόνος ήταν ακριβώς όσο το κάθε τι χρειάζεται. Τα χέρια του τον όριζαν, καμιά βιασύνη και καμιά ολιγωρία, πλήρης ισορροπία σε σχέση με τη γνώση, τη δεξιότητα, το υλικό και το στόχο.
Πώς να φύγω; Σαν να μου τραβήξαν μια κουρτίνα και να μου ‘παν: περάστε, κυρία μου, στον Παράδεισο. Έμεινα λοιπόν και για μήνες ολόκληρους πηγαινοερχόμουν χωρίς να κάνω σχεδόν τίποτα, μόνο για να κοιτάζω το δάσκαλο να δουλεύει. Έδινα στον εαυτό μου το χρόνο που εγώ χρειαζόμουν. Δειλά – δειλά άρχισα να δουλεύω κι εγώ, πρώτα μόνο στο σπίτι (σιγά μη δουν οι άλλοι την ανικανότητά μου και με κοροϊδέψουν – λες κι άλλη σκασίλα δεν είχαν!), μετά ξεθάρρεψα κι άρχισα να δουλεύω και στο μάθημα.
Στο μεταξύ ένας καινούργιος κόσμος είχε ξεδιπλωθεί μπροστά μου, ο κόσμος των εργαλείων. Τι ευχαρίστηση, Θεέ μου, να χώνεσαι στην αγορά, Πλ. Καρύτση, Πραξιτέλους, Θησέως, Καραγ. Σερβίας μέχρι και Αθηνάς, να χαζεύεις, να ψαχουλεύεις, να προσπαθείς να καταλάβεις τι κάνουν όλα αυτά τα μυστηριώδη μικρά πραγματάκια, να αντιμετωπίζουν με συμπάθεια κι ευγένεια την άγνοιά σου, να προσπαθούν να σε εξυπηρετήσουν ακόμη κι όταν είναι εμφανές ότι λες μπούρδες. Και μετά να γυρίζεις σπίτι φορτωμένη και «φτιαγμένη» να δοκιμάσεις όλα αυτά τα θαυμαστά, να απελπίζεσαι γιατί αδύνατον να καταλάβεις τι στο καλό κάνουν όλα αυτά που χρειάζεσαι (αλλά και δεν χρειάζεσαι, μιας και –ως κλασική γυναίκα- αγόρασες και μερικά έτσι, γιατί σου άρεσαν!).
Τώρα πια έχω και το δικό μου δωμάτιο, το μικρό μου εργαστήριο (μετακομίσαμε άλλωστε γι’ αυτούς τους επιπλέον χώρους). Το λατρεύω αυτό το δωμάτιο, είναι το καταφύγιό μου όποτε θέλω να δουλέψω κι όποτε θέλω να χαζέψω. Φαντάζομαι ότι αν έμπαινε ένας τρίτος, θα πάθαινε πανικό «πώς βρίσκεις άκρη με αυτό το χάος». Στα δικά μου μάτια όμως είναι το πιο «ξαλαφρωμένο» δωμάτιο του σπιτού, από εδώ πετιούνται όσα περιττά με φόρτωσαν από τη μέρα που γεννήθηκα.
Τώρα πια συνειδητά και κατ’ επιλογή μου είμαι η «πιο κακή μαθήτρια» στην τάξη μου, αρνούμαι να μετατρέψω την ευχαρίστησή μου σε ένα ακόμη καθήκον, σε κάτι στο οποίο πρέπει να ανταποκριθώ, να κριθώ, να αποδείξω κάτι. Δουλεύω με τους δικούς μου ρυθμούς, πότε πυρετωδώς και πότε -και για μακρά διαστήματα- δεν κάνω απολύτως τίποτα, περιμένω μόνο. Περιμένω πότε θα ξυπνήσει πάλι αυτή η φωνούλα μέσα μου που θα με καλεί στον πάγκο εργασίας. Κι ούτε καν με ενδιαφέρει πια αν αυτά που φτιάχνω είναι καλά, είναι όμορφα, είναι πρωτότυπα ή κοινότυπα, το μόνο που με ενδιαφέρει είναι το μέταλλο, αυτό το σκληρό υλικό, να το πιάνω, να το αισθάνομαι στα χέρια μου, να το χαϊδεύω και να το χτυπάω με δύναμη, να το θερμαίνω και να το κρυώνω, να το τρίβω για να γίνει λείο και απαλό, να το ξανατρίβω για να γίνει τραχύ και άγριο.
Δεν ξέρω που θα με πάει αυτή η πορεία που ξεκίνησα πριν από 3 χρόνια και που –φυσιολογικά- φέτος θα ολοκλήρωνα, αλλά με τους δικούς μου ρυθμούς, μάλλον 33 χρόνια θα χρειαστώ. Δεν ξέρω καν αν θα με οδηγήσει κάπου. Ούτε μπορώ να ξεκαθαρίσω με σαφήνεια αν μαθαίνω να φτιάχνω κοσμήματα ή μαθαίνω να φτιάχνω τη ζωή μου.
Ένα μόνο μπορώ να πω με βεβαιότητα: για 30 περίπου χρόνια έκρυβα τα χέρια μου. Τα θεωρούσα άσχημα, δάχτυλα κοντά, παχουλά, κάποιος κακεντρεχής τύπος μου τα ‘χε στείλει για να με δικάσουν. Τα 'κρυβα με όσους τρόπους είχε εφεύρει η φιλαρέσκειά μου, πότε χωμένα στις τσέπες, πότε σφιγμένα σε γροθιές, πότε πίσω από τη μέση, κάτω απ’ το τραπέζι… (θυμάται άραγε κανείς την «Βαλκυρία του κάδρου» της Αρλέτας;). Τώρα τα κοιτάζω κι αισθάνομαι ικανοποιημένη, αυτά τα χέρια είναι τα δικά μου.

Για την Αμαλία (2)

2007-06-02T05:30:00.000+01:00

Ανάρτησα και εγώ το παρακάτω ποστ γιατί συμφωνώ με το κείμενό του. Όμως αισθάνομαι την ανάγκη να πω δυο λόγια. Ο πατέρας μου πέθανε από οξεία λευχαιμία μετά από τρίμηνη νοσηλεία του σε δημόσιο νοσοκομείο. Αυτό έγινε πριν από αρκετά χρόνια, όμως και τότε υπήρχε το ΕΣΥ, και τότε όλοι κραύγαζαν για τα φακελάκια κλπ.
Η αιματολόγος και ο παθολόγος, που ήταν οι κύριοι γιατροί που τον παρακολουθούσαν ήταν πάρα πολύ καλοί. Θυμάμαι ότι η αιματολόγος ανέβαινε η ίδια δυο-τρεις φορές τη βδομάδα και τον εξέταζε παθολογικά από την κορφή ως τα νύχια, κάτι που, όπως αργότερα έμαθα, θεωρείται απαραίτητο, αλλά μια στις τόσες, όχι με τέτοια επιμέλεια. Ο παθολόγος ήταν πάντα δίπλα μας, όχι μόνο στον πατέρα μου, αλλά και σε μας, για ό,τι χρειαστούμε, για ό,τι θελήσουμε να ρωτήσουμε. Όταν ο πατέρας μου πέθανε, τον είδα ότι είχε δακρύσει.
Επίσης, το άλλο που μου είχε κάνει εντύπωση ήταν ότι τον τελευταίο περίπου μήνα της ζωής του, επειδή ο οργανισμός του είχε εξασθενήσει υπερβολικά και άρπαζε ό,τι μικρόβιο κυκλοφορούσε, συνεννοήθηκαν και δεν έβαζαν άλλον ασθενή στο (τρίκλινο) δωμάτιο. Βέβαια ήταν Αύγουστος και, προφανώς, το νοσοκομείο είχε τη δυνατότητα να το κάνει αυτό, προνόησαν όμως, δεν ήταν μπάτε σκύλοι αλέστε.
Θέμα χρηματισμού δεν τέθηκε ποτέ.
Κατά τα λοιπά το νοσοκομείο είχε πολλά προβλήματα δυσλειτουργίας, ιδιαίτερα όταν είχε εφημερία..
Αυτά τα γράφω γιατί πιστεύω ότι το να καταγγέλλουμε μόνο και να διαμαρτυρόμαστε, χωρίς παράλληλα να προβάλλουμε το θετικό, πολλές φορές έχει αντίστροφα αποτελέσματα, το αρνητικό δηλαδή καταλήγει να θεωρείται από όλους ένα status, απέναντι στο οποίο το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι να προσαρμοστείς (έχω δει φίλη να προσπαθεί να χρηματίσει με το ζόρι γιατρό ενώ αυτός της αρνείται, επειδή πιστεύει ακράδαντα ότι έτσι είναι τα πράγματα, αν δεν τον χρηματίσει, αυτός δεν θα κάνει τη δουλειά του, τα δε χρήματα η φίλη μου τα είχε δανειστεί για το σκοπό αυτό!). Η παράλληλη προβολή του θετικού το μετατρέπει από κάτι νεφελώδες και αόριστο σε κάτι πραγματικό, απτό και ενδυναμώνει το (αυτονόητο) δικαίωμα που έχουμε όλοι ως πολίτες στην αξιοπρέπεια.
Τέλος, ως γνωστόν, το σύστημα υγείας δεν είναι το μόνο που νοσεί στη χώρα μας. Οι Έλληνες έχουμε την ιδιαιτερότητα να είμαστε εμείς λαμόγια στη δική μας δουλειά, αλλά να καταγγέλλουμε όλους τους άλλους για τον ίδιο λόγο, επειδή αυτοί υποτίθεται ότι ασκούν ιερό λειτούργημα και άλλα ηχηρά παρόμοια. Ας μην κοροϊδεύουμε τους εαυτούς μας, μια υγιής κοινωνία βρίσκει τρόπους και αποβάλλει ό,τι κακοφορμίζει, μπορεί να φανταστεί κανείς μιαν Ελλάδα όπου κανείς άλλος δεν χρηματίζεται πλην των γιατρών; Θα εθεωρείτο αυτομάτως κάτι τόσο εξωφρενικό, που το σύστημα θα τους απέβαλλε από μόνο του.
Για την Αμαλία λοιπόν, για όλες τις Αμαλίες αυτής της χώρας και για εμάς τους ίδιους που πιθανότατα αύριο θα μετατραπούμε σε Αμαλίες, καλό είναι από τη Δευτέρα που θα ‘μαστε στη δουλειά μας να φροντίσουμε να την κάνουμε λίγο πιο ευσυνείδητα και με περισσότερη ανθρωπιά. Πάντα υπάρχουν περιθώρια για περισσότερη ανθρωπιά, ό,τι είδους δουλειά και να κάνουμε.
Όπως είπα και πιο πριν, αυτά τα γράφω γιατί αισθάνομαι ότι έτσι θα είμαι εντάξει με τη συνείδησή μου. Τα σχόλια είναι κλειστά αφενός γιατί σχετικές συζητήσεις έχουν ήδη γίνει σε άλλα blogs και αφετέρου γιατί είναι ένα θέμα που με στενοχωρεί πολύ.

Για την Αμαλία

2007-06-01T13:56:00.000+01:00

1 Ιουν 2007

Για την Αμαλία
«Ο ασθενής έχει το δικαίωμα του σεβασμού του προσώπου του και της ανθρώπινης αξιοπρέπειάς του.»(σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 47 του Ν. 2071/ 1992)«Να γίνουν εξαίρεση οι αλμπάνηδες ρε παιδιά, όχι ο κανόνας...»(Αμαλία Καλυβίνου, 1977-2007)
Από την ηλικία των οκτώ ετών, η Αμαλία ξεκίνησε να πονάει. Παρά τις συνεχείς επισκέψεις της σε γιατρούς και νοσοκομεία, κανένας δεν κατάφερε να διαγνώσει εγκαίρως το καλόηθες νευρίνωμα στο πόδι της. Δεκαεπτά χρόνια αργότερα, η Αμαλία έμαθε ότι το νευρίνωμα είχε πια μεταλλαχθεί σε κακόηθες νεόπλασμα.
Για τα επόμενα πέντε χρόνια η Αμαλία είχε να παλέψει όχι μόνο με τον καρκίνο και τον ακρωτηριασμό, αλλά και με την παθογένεια ενός Εθνικού Συστήματος Υγείας που επιλέγει να κλείνει τα μάτια στα φακελάκια κι επιμένει να κωλυσιεργεί με παράλογες γραφειοκρατικές διαδικασίες. Εκτός από τις ακτινοβολίες και τη χημειοθεραπεία, η Αμαλία είχε να αντιμετωπίσει την οικονομική εκμετάλλευση από γιατρούς που στάθηκαν απέναντί της και όχι δίπλα της. Πέρα από τον πόνο, είχε να υπομείνει την απληστία των ιδιωτικών κλινικών και την ταλαιπωρία στις ουρές των ασφαλιστικών ταμείων για μία σφραγίδα.
Η Αμαλία άφησε την τελευταία της πνοή την Παρασκευή 25 Μαΐου 2007. Ήταν μόλις 30 ετών.
Πριν φύγει, πρόλαβε να καταγράψει την εμπειρία της και να τη μοιραστεί μαζί μας μέσα από το διαδικτυακό της ημερολόγιο. Στην ηλεκτρονική διεύθυνση http://fakellaki.blogspot.com, η νεαρή φιλόλογος κατήγγειλε επώνυμα τους γιατρούς που αναγκάστηκε να δωροδοκήσει, επαινώντας παράλληλα εκείνους που επέλεξαν να τιμήσουν τον Ορκο του Ιπποκράτη. Η μαρτυρία της συγκίνησε χιλιάδες ανθρώπους, που της στάθηκαν συμπαραστάτες στον άνισο αγώνα της μέχρι το τέλος.
«Ο στόχος της Αμαλίας ήταν να πει την ιστορία της, ώστε μέσα απ' αυτήν να αφυπνίσει όσο το δυνατόν περισσότερους ανθρώπους και συνειδήσεις. Κυρίως ήθελε να δείξει ότι υπάρχουν τρόποι αντίστασης στην αυθαιρεσία και την εξουσία των ασυνείδητων και ανάλγητων γιατρών, αλλά και των γραφειοκρατών υπαλλήλων του συστήματος υγείας.»(Δικαία Τσαβαρή και Γεωργία Καλυβίνου - μητέρα και αδελφή της Αμαλίας)Σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 77 του Ν. 2071/1992, θεωρείται πειθαρχικό παράπτωμα για τους γιατρούς του Ε.Σ.Υ:«Η δωροληψία και ιδίως η λήψη αμοιβής και η αποδοχή οποιασδήποτε άλλης περιουσιακής παροχής, για την προσφορά οποιασδήποτε ιατρικής υπηρεσίας.»
Η Αμαλία Καλυβίνου αγωνίστηκε για πράγματα που θεωρούνται αυτονόητα σε ένα σύγχρονο ευρωπαϊκό κράτος. Δυστυχώς δεν είναι και τόσο αυτονόητα στην Ελλάδα. Συνεχίζοντας την προσπάθεια που ξεκίνησε η Αμαλία, διαμαρτυρόμαστε δημόσια και απαιτούμε:
ΝΑ ΛΗΦΘΟΥΝ ΑΜΕΣΑ ΜΕΤΡΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΩΣΤΕ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΝ ΤΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ ΚΑΙ Η ΑΝΙΣΟΤΗΤΑ ΠΟΥ ΕΠΙΦΕΡΟΥΝ ΣΤΗΝ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΤΩΝ ΑΣΘΕΝΩΝ
ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΠΙΟ ΕΥΕΛΙΚΤΟΣ Ο ΚΡΑΤΙΚΟΣ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΣ ΩΣΤΕ ΝΑ ΜΗ ΘΡΗΝΗΣΟΥΜΕ ΞΑΝΑ ΘΥΜΑΤΑ ΤΩΝ ΧΡΟΝΟΒΟΡΩΝ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΚΩΝ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΩΝ
ΝΑ ΕΠΙΒΛΗΘΕΙ ΑΥΣΤΗΡΟΤΕΡΟΣ ΕΛΕΓΧΟΣ ΣΤΗ ΔΙΑΠΛΟΚΗ ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΩΝ ΕΤΑΙΡΕΙΩΝ ΚΑΙ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΚΑΤΕΣΤΗΜΕΝΟΥ
ΝΑ ΑΞΙΟΠΟΙΗΘΟΥΝ ΟΙ ΑΝΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΤΕΣ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΑΚΕΣ ΥΠΟΔΟΜΕΣ ΚΑΙ ΝΑ ΥΠΑΡΞΕΙ ΣΥΝΕΧΗΣ ΚΑΙ ΑΡΤΙΑ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΚΑΤΑΡΤΙΣΗ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΓΙΑΤΡΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΝΟΣΗΛΕΥΤΕΣ ΤΟΥ Ε.Σ.Υ.
ΝΑ ΚΑΘΙΕΡΩΘΕΙ Η ΨΗΦΙΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΦΑΚΕΛΟΥ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΩΣ, ΩΣΤΕ ΝΑ ΕΠΙΣΠΕΥΔΕΤΑΙ Η ΣΩΣΤΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΚΑΙ ΘΕΡΑΠΕΙΑΑΣ ΠΑΨΕΙ ΠΛΕΟΝ Η ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ ΤΩΝ ΚΥΒΕΡΝΩΝΤΩΝ, ΠΟΥ ΠΡΟΤΙΜΟΥΝ ΝΑ ΛΑΔΩΝΟΝΤΑΙ ΟΙ ΓΙΑΤΡΟΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΣΘΕΝΕΙΣ ΠΑΡΑ ΝΑ ΑΜΕΙΒΟΝΤΑΙ ΑΞΙΟΠΡΕΠΩΣ ΑΠΟ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ.
ΟΧΙ ΑΛΛΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ
ΟΧΙ ΑΛΛΗ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΑ
ΟΧΙ ΑΛΛΟΣ ΕΜΠΑΙΓΜΟΣΔΙΚΑΙΟΥΜΑΣΤΕ ΔΩΡΕΑΝ ΚΑΙ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΗ ΠΕΡΙΘΑΛΨΗ. ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ.
Την επόμενη φορά που θα χρειαστεί να δώσετε φακελάκι, μην το κάνετε. Προτιμήστε καλύτερα να κάνετε μια δωρεά. Η τελευταία επιθυμία της Αμαλίας ήταν η ενίσχυση της υπό ανέγερση Ογκολογικής Μονάδας Παίδων.(Σύλλογος Ελπίδα, τηλ: 210-7757153, e-mail: infο@elpida.org, λογαριασμός Εθνικής Τράπεζας: 080/480898-36, λογαριασμός Alphabank: 152-002-002-000-515. Θυμηθείτε να αναφέρετε ότι η δωρεά σας είναι "για την Αμαλία").
ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΗ ΚΙΝΗΣΗ ΦΙΛΩΝ ΤΗΣ ΑΜΑΛΙΑΣ

Το ερωτηματολόγιο του Προυστ.

2007-05-18T02:33:00.000+01:00

Η Mafalda με προσκάλεσε στο παιχνίδι των ερωτήσεων του Προυστ, ας κάνω μια προσπάθεια λοιπόν. Δεν προσκαλώ κανέναν, γιατί μου φαίνεται ότι όλοι οι γνωστοί μου ή το έχουν ήδη παίξει ή -για διάφορους λόγους- δεν μπορούν προς το παρόν να συμμετάσχουν (αν όμως σε κάποιον έρθει η όρεξη, ας θεωρήσει ότι είναι καλεσμένος από μένα).

Η απόλυτη ευτυχία για σας είναι:

Δεν νομίζω να υπάρχει απόλυτη ευτυχία.

Τι σας κάνει να σηκώνεστε το πρωί;

Μια φοβερή όρεξη να ζήσω (η οποία μειώνεται σταδιακά κατά τη διάρκεια της μέρας, μέχρις ολοσχερούς εξαφάνισης μερικές φορές).

Η τελευταία φορά που ξεσπάσατε σε γέλια;

Δεν θυμάμαι, γελάω πολύ συχνά, με την παραμικρή αφορμή.

Το βασικό γνώρισμα του χαρακτήρα σας είναι:

Νομίζω η εντιμότητα.

Το βασικό ελάττωμά σας;

Ανασφάλεια και ηττοπάθεια.

Σε ποια λάθη δείχνετε τη μεγαλύτερη επιείκεια;

Σε πολλά. Μου προσάπτουν ότι είμαι υπερβολικά ανεκτική, δεν το θεωρώ όμως ελάττωμα αυτό για να προσπαθήσω να το αλλάξω. Από την άλλη βέβαια -και για λόγους ισότητας- μάλλον θα 'πρεπε να είμαι πιο επιεικής με τον εαυτό μου.

Με ποια ιστορική προσωπικότητα ταυτίζεστε περισσότερο;

Δεν έχει τύχει μέχρι σήμερα να ταυτιστώ με ιστορική προσωπικότητα, μου συμβαίνει όμως συχνά να ταυτίζομαι με λογοτεχνικούς ήρωες.

Ποιοι είναι οι ήρωές σας σήμερα;

Νομίζω ότι ο ηρωισμός είναι μια στιγμιαία παραφροσύνη, όπου εξαφανίζεται το ένστικτο της επιβίωσης, κάποιος πχ ορμάει σε ένα κτίριο που φλέγεται για να σώσει κάποιον άλλο. Στη χώρα μας θαυμάζω τα άτομα με ειδικές ανάγκες, γιατί επιβιώνουν αξιοπρεπώς σε ένα περιβάλλον που αδιαφορεί εγκληματικά γι' αυτούς, καθώς και όποιον ακολουθεί το δικό του -προσωπικό- δρόμο στη ζωή γνωρίζοντας ότι το σύμπαν συνωμοτεί εναντίον του.

Το αγαπημένο σας ταξίδι;

Στη Σκανδιναβία πριν από πολλά χρόνια. Τώρα έχω καημό να πάω στο Περού.

Οι αγαπημένοι σας συγγραφείς;

Πολλοί, μου είναι δύσκολο να ξεχωρίσω και δεν θέλω να γράψω λίστα. Από ποιητές, ο Καρυωτάκης, ο Καβάφης και η Δημουλά.

Ποια αρετή προτιμάτε σε έναν άντρα;

Την αντρίκια συμπεριφορά, με την κοινωνική έννοια του όρου.

Και σε μια γυναίκα;

Την αντρίκια συμπεριφορά, με την κοινωνική έννοια του όρου.

Ο αγαπημένος σας συνθέτης;

Ισχύει ό,τι και για τους συγγραφείς.

Το τραγούδι που σφυρίζετε κάνοντας ντους;

I never promised you a rose garden...(δεν σφυρίζω, σιγοτραγουδάω).

Το βιβλίο που σας σημάδεψε;

Θα ΄λεγα το "Έγκλημα και Τιμωρία" του Ντοστογιέφσκι και αργότερα ο "Πέδρο Πάραμο" του Χουάν Ρούλφο.

Η ταινία που σας σημάδεψε;

Μ' έχει συγκινήσει αφάνταστα "Το Παιχνίδι των Λυγμών" του Νιλ Τζόρνταν, είναι η μόνη ταινία που έχω δει πολλές φορές.

Ο αγαπημένος σας ζωγράφος;

Ισχύει ό,τι με τους συγγραφείς και τους συνθέτες, κατά περιόδους δηλαδή με πιάνει μανία με κάποιον-ους, η οποία στη συνέχεια καταλαγιάζει και αντικαθίστανται από κάποιους άλλους κ.ο.κ. Σαν έργο, θα 'λεγα ότι με σημάδεψε το "Άρρωστο Παιδί" του Munch.

Το αγαπημένο σας χρώμα;

Το βαθύ -αιμάτινο- κόκκινο.

Ποια θεωρείτε ως τη μεγαλύτερη επιτυχία σας;

Το ότι κατόρθωσα να ασχοληθώ με πράγματα για τα οποία με είχαν προδιαγράψει ότι είμαι ανίκανη. Επίσης ότι -σε πείσμα των καιρών- διατήρησα την αξιοπρέπειά μου.

Το αγαπημένο σας ποτό;

Κρασί, ρακή και τσίπουρο.

Για ποιο πράγμα μετανιώνετε περισσότερο;

Για τη δουλειά μου.

Τι απεχθάνεστε περισσότερο απ' όλα;

Πολύ γενική ερώτηση. Απεχθάνομαι τη φτώχεια, την αρρώστια, τον πόλεμο, την αδικία, το φανατισμό ...Στην καθημερινότητά μου με κουράζουν αφάνταστα οι εγωκεντρικοί άνθρωποι (και είναι πλέον πάρα πολλοί...).

Όταν δεν γράφετε, ποια είναι η αγαπημένη σας ασχολία;

Δεν γράφω, μόνο πού και πού για να εκτονωθώ. Αγαπημένες μου ασχολίες είναι το διάβασμα και το κόσμημα (κατασκευή). Επίσης λατρεύω να χαζεύω.

Ο μεγαλύτερος φόβος σας;

Ότι θα έρθει κάποια στιγμή στη ζωή μου που θα βυθιστώ εντελώς στον εαυτό μου και θα απομονωθώ πλήρως από τον υπόλοιπο κόσμο (κατά ένα διεστραμμένο τρόπο αυτό αποτελεί και μια βαθιά επιθυμία μου).

Σε ποια περίπτωση επιλέγετε να πείτε ψέμματα;

Λέω μόνο τα κατά συνθήκην ψεύδη.

Ποιο είναι το μότο σας;

Εντάξει, πάμε παρακάτω.

Πώς θα επιθυμούσατε να πεθάνετε;

Λέω να μην πεθάνω!!!

Εάν συνέβαινε να συναντήσετε το Θεό, τι θα θέλατε να σας πει;

Να μου εξηγήσει γιατί με ζορίζει έτσι, δεν έχει τίποτα καλύτερο να κάνει;

Σε ποια πνευματική κατάσταση βρίσκεστε αυτό τον καιρό;

Θερινής φρενίτιδας.

3 Μαΐου, παγκόσμια ημέρα ελευθεροτυπίας. Έκκληση σε bloggers από τη Διεθνή Αμνηστία.

2007-05-03T01:47:00.000+01:00

Kλειστόν λόγω αυστηρής λογοκρισίας

Φαντάσου ότι είσαι ένας νέος 25 χρονών που μένεις σε μια χώρα, η οποία συστηματικά καταπιέζει την ελευθερία της έκφρασης. Οι περισσότερες ιστοσελιδες με θέμα τα ανθρώπινα δικαιώματα “μπλοκάρονται” από ένα εθνικό φίλτρο και δεν εμφανίζονται ποτέ στην οθόνή σου. Θέλεις να επικοινωνείς με ανθρώπους από όλο τον κόσμο κι έτσι χρησιμοποιείς το PalTalk, ένα chat room που αν και η έδρα του είναι στην Νεά Υόρκη αλλά πολλοί χρήστες του μιλάνε τη γλώσσα σου. Στην ουσία είναι το παράθυρο του απομονωμένου κόσμου σου.
Μια μέρα που έχετε μαζευτεί στο σπίτι σου με φίλους και μιλάτε με άλλους χρήστες στο chat room, εισβάλλουν ξαφνικά στις τρεις το πρωί 50 αστυνομικοί, σας χτυπάνε και σε φυλακίζουν σε πλήρη απομόνωση για 9 ολόκληρους μήνες χωρίς ποτέ να σου απαγγελθούν κατηγορίες.
Περνάνε αυτοί οι μήνες και αφήνεσαι «ελεύθερος». Δε φοβάσαι να κατακρίνεις δημόσια την κυβέρνηση και υποστηρίζεις την αναγκαιότητα ειρηνικής αλλαγής της πολιτικής κατάστασης (στη χώρα σου είναι νόμιμο μόνο ένα πολιτικό κόμμα). Περίπου έξι βδομάδες μετά όμως, εκεί που κάθεσαι σε ίντερνετ-καφέ παρέα με τον αδερφό σου και διαβάζεις τα email σου και ειδησεογραφικά sites, σε πλησιάζουν άντρες της Ασφάλειας, σου φοράνε χειροπέδες και σε αναγκάζουν να τους οδηγήσεις σπίτι σου, όπου βρίσκουν και κατάσχουν, μία κάμερα, ένα κασετόφωνο, 2 CD και ένα βιβλίο που για κακή σου τύχη είναι απαγορευμένο επειδή υποστηρίζει την αναγκαιότητα δημοψηφίσματος για πολυκομματισμό στη χώρα.

Αν σε έλεγαν Truong Quoc Tuan και έμενες στο Βιετνάμ, τι νομίζεις ότι θα συνέβαινε μετά;

Θα ήσουν σε ένα κελί σε πλήρη απομόνωση χωρίς καμιά επαφή με δικηγόρους ή συγγενικά πρόσωπα. Θα σε κατηγορούσαν για προπαγάνδα εναντίον του κράτους και θα αναρωτιόσουν, στα αλήθεια για ποιο λόγο και για πόσα κλικ του ποντικιού σου αντιμετωπίζεις 20 χρόνια κάθειρξη…

Ή φαντάσου να δουλεύεις ως δημοσιογράφος σε κινέζικη εφημερίδα.
Τις παραμονές της 15ης επετείου από τη σφαγή στην πλατεία Τιενανμέν, σε συνάντηση του προσωπικού της εφημερίδας, σάς δείχνουν ένα μέμο από το Κεντρικό Τμήμα Προπαγάνδας για το πώς θα πρέπει να καλύψετε τις επετειακές εκδηλώσεις. Σε αυτό δίνονται οδηγίες στους εργαζόμενους στα ΜΜΕ να «κατευθύνουν σωστά την κοινή γνώμη», να «μην δημοσιεύουν ποτέ απόψεις που δεν είναι σύμφωνες με την επίσημη πολιτική» και να καταδίδουν στις αρχές τυχόν υποψίες που έχουν για συναδέλφους τους που επικοινωνούν με δημοκρατικά στοιχεία στο εξωτερικό.
Εσύ κρατάς σημειώσεις από αυτό το μέμο και το στέλνεις με email από τον προσωπικό σου yahoo! λογαριασμό σε κάποιον γνωστό σου στην Αμερική που διαχειρίζεται ένα πολύ γνωστό κινέζικο website, το Δημοκρατικό Φόρουμ. Το email δημοσιεύεται την ίδια μέρα με το ψευδώνυμο “198964” στα ανεξάρτητα κινεζόφωνα websites του εξωτερικού που έτσι κι αλλιώς είναι απαγορευμένα στη χώρα.
Σε συλλαμβάνουν μερικούς μήνες αργότερα. Η εταιρία Yahoo! θα έχει πολύ απλά δώσει τα στοιχεία του λογαριασμού της ηλεκτρονικής σου διεύθυνσης και την ακριβή τοποθεσία από την οποία στάλθηκε το επίμαχο email.

Αν το όνομά σου ήταν Shi Tao και έμενες στην Κίνα, τι νομίζεις ότι θα συνέβαινε μετά;

Θα καταδικαζόσουν με την κατηγορία της προδοσίας κρατικών μυστικών σε 10ετή κάθειρξη. Η γυναίκα σου θα ανακρινόταν καθημερινά από τις αρχές και η δουλειά θα της πίεζε να σε χωρίσει, πράγμα που τελικά θα έκανε. Θα είχες ελάχιστη επαφή με την οικογένειά σου. Θα μεταφερόσουν σε φυλακές υψίστης ασφάλειας και θα σου απαγόρευαν γράφεις ή να διαβάζεις. Η Επιτροπή Προστασίας Δημοσιογράφων θα σου απένειμε το Διεθνές Βραβείο Τύπου για την Ελευθερία, το οποίο φυσικά δε θα μπορούσες να παραλάβεις.

Φαντάσου να μπορούσες να απελευθερώσεις τον Truong Quoc Tuan και τον Shi Tao. Μπορείς!
Μπες στο www.amnesty.org.gr και πάρε μέρος στην εκστρατεία της Διεθνούς Αμνηστίας για την ελευθερία της έκφρασης στο ίντερνετ!

Πωγωνίσκος

2007-04-30T21:54:00.000+01:00

Στον Πωγωνίσκο ακόμη και οι νεκροί είναι λίγοι...

It's a final countdown...

2007-04-24T03:05:00.000+01:00

Σάββατο βράδυ. 'Εμεινα σπίτι. Είχε έρθει μια φίλη από τη Λάρισα κι ήθελα να τη δω, αλλά την ώρα που ξύπνησα ήταν πια αργά. Ήπια λοιπόν τον καφέ μου και μετά άνοιξα ένα μπουκάλι από το κρασί των Θεών και να 'μαι εδώ να θέλω να γράψω κάτι αλλά να μην ξέρω τι, να θέλω να φλυαρήσω στο διαδίκτυο, φλυαρία χωρίς νόημα, χωρίς στόχο, χωρίς σκοπό, πράγμα που ο ένας μου εαυτός, αυτός που πιστεύει ότι "η ζωή δεν είναι παίξε-γέλασε, πρέπει να τηνε πάρεις στα σοβαρά" καταδικάζει, ο δε άλλος, αυτός που ποτέ δεν έπαιξε όσο ήθελε και δεν γέλασε όσο χρειαζόταν, επίμονα διεκδικεί. Διεκδικεί τόσο τα τελευταία χρόνια, που έχει γίνει πια ενοχλητικός, ένας τύπος απ' αυτούς που σου γίνονται τσιμπούρι, που δε σου φτάνουν όσα έχεις, έχεις κι αυτόν να σε σκουντάει στην πλάτη, "ε, ψιτ, να σου πω...", που θες να του δώσεις μια σφαλιάρα για να σ' αφήσει επιτέλους ήσυχη, αλλά τελευταία στιγμή κρατιέσαι, γιατί... γιατί... δεν το ξέρω το γιατί, το μόνο που ξέρω είναι ότι μια φορά που γύρισα αποφασισμένη να του τη χώσω επιτέλους, αντίκρισα ένα κοριτσάκι να παίζει κρυφτό σ' ένα χωράφι με πράσινα στάχυα και παπαρούνες και παρέλυσα.

Να παίζει κρυφτό, ήμουν πάντα καλή στο κρυφτό. Πολλαπλά στρώματα - διαστρωματώσεις, "ψάξε, ψάξε, δεν θα με βρεις", εκεί που νομίζεις ότι μ' έπιασες σου 'χω ήδη ξεγλιστρήσει κι έχεις μείνει μ' άδεια χέρια και μιαν απορία "τι έκανα λάθος", τίποτα δεν έκανες λάθος, καλέ μου, όλα σωστά, εγώ παρότι μεγάλωσα αρνούμαι να μεγαλώσω, ακόμη θέλω να παίζω, βυθισμένη σ΄έναν αντίστροφο ναρκισσισμό αρνούμαι να κοιταχτώ στο ποτάμι, δεν τη θέλω τη δική μου εικόνα, θέλω όλες τις άλλες εικόνες, τις περιφερειακές, αυτές που είμαι εγώ αλλά ταυτόχρονα δεν είμαι, μια λεπτομέρεια, ένα κόμμα, ένας λάθος τονισμός, πάντα κάτι ξεφεύγει.

Μα από ποιον κρύβομαι, καλέ μου, από σένα ή από εμένα; Ποιος δεν αντέχει την εικόνα μου στο ποτάμι, εσύ ή εγώ; Τι θα δω άραγε αν γείρω στην όχθη του, ποιο είδωλο θα μου χαρίσουν τα θολά νερά του; Το υποψιάζομαι, καλέ μου, ίσως και να το ξέρω, κάτι κολυμπάει σ' αυτό το αμνιακό ποτάμι και το βλέμμα του είναι δέκα φορές πιο σκληρό και απαιτητικό από το δικό μου, με θέλει πίσω, κανένα περιθώριο δεν μου αφήνει. Σ' αυτή την τελική αναμέτρηση, το νικητή τον ήξερα πάντα. Φοβάμαι, καλέ μου, τρέμω, αν κοιταχτούμε κατάματα, θα γίνω δική του. Θα επιστρέψω.

-Κι είναι τόσο τρομαχτική αυτή η πιθανότητα, με ρωτάει μια κυρία που πολύ εμπιστεύομαι. Διστάζω να της απαντήσω. Κάποτε ένα κοριτσάκι έπαιζε κρυφτό σ' ένα χωράφι με πράσινα στάχυα και παπαρούνες. Αν δεν ήταν τόσο τρομαχτικό, γιατί το σκότωσα;

Καλό Πάσχα!

2007-04-02T03:36:00.000+01:00

Του 'πεσε λίγο βαρύ το αυγό του καημενούλη!
Να περάσετε όλοι πολύ όμορφα!
Εμείς, μιας και πέσανε πολλές γκαντεμιές τελευταία, λέμε να πάρουμε τα βουνά, μπας κι αλλάξει η τύχη μας.
Θα επιστρέψουμε δριμύτεροι, ανανεωμένοι και σοβαρά αποφασισμένοι για εκείνη τη δίαιτα που λέγαμε...

Περί επωνυμίας και ανωνυμίας

2007-03-24T06:11:00.000+01:00

Ο Babis ανέβασε ένα ποστ με ένα ερώτημα περί επωνυμίας ή ανωνυμίας που -πέρα από την αφορμή από την οποία προήλθε- μου φαίνεται φοβερά ενδιαφέρον. Επειδή δεν ξέρω πώς να κάνω link στο συγκεκριμένο post, είναι αυτό της 23/3/07 με τον τίτλο "Επωνυμία vs Ανωνυμία, ή ανάποδα", όποιος θέλει ας σχολιάσει εκεί.
Υ.Γ. Βρέθηκε τρόπος, αυτό είναι το ποστ.

Κ. Καρυωτάκης, Ένα ξερό δαφνόφυλλο...

2007-03-14T04:06:00.000+01:00

Μπα μανία που με έχει πιάσει να θυμάμαι τα νιάτα μου! Ελπίζω να μην είναι κακό προμήνυμα...
Κώστας Καρυωτάκης, ατέλειωτες νύχτες με το Ένα ξερό δαφνόφυλλο...

Ένα ξερό δαφνόφυλλο την ώρα αυτή θα πέσει
το πρόσχημα του βίου σου και θ' απογυμνωθείς.
Με δέντρο δίχως φύλλωμα θα παρομοιωθείς,
που το χειμώνα απάντησες στου δρόμου εκεί τη μέση.

Κι αφού πια τότε θάναι αργά νέες χίμαιρες να πλάσεις
ή, ακόμη, μια επιπόλαιη και συμβατική χαρά,
θ' ανοίξεις το παράθυρο για τελευταία φορά,
κι όλη τη ζωή κοιτάζοντας, ήρεμα θα γελάσεις.

Αφιερωμένο εξαιρετικά σε όλους αυτούς που το προσπέρασαν αδιάφορα.

Άγγελος

2007-03-12T14:44:00.000+01:00

Μια φίλη ήρθε και μου είπε ότι άρεσα στον Άγγελο. Της απάντησα ότι εμένα δεν μου άρεσε.
(Ο Άγγελος είχε εμφανιστεί στο μπαρ που συχνάζαμε τότε, είχε έρθει με κάποιους κοινούς φίλους. Ελάχιστα τον ήξερα, τον έβρισκα συμπαθητικό αλλά δεν μπορούσα να τον δω ερωτικά).
Πέρασε λίγος καιρός και ένα ζευγάρι κοινών φίλων μου πρότειναν να πάω μαζί τους στο πάρτι του Άγγελου. Είχε πάει για ψάρεμα (ήταν ερασιτέχνης ψαράς), η ψαριά ήταν καλή, οπότε διοργάνωνε ένα μικρό πάρτι-συγκέντρωση για λίγους και καλούς φίλους, με ψητά ψάρια και κρασί στην αρχή, ποτά και χορό στη συνέχεια. Φυσικά αρνήθηκα, μιας και τον ήξερα ελάχιστα και δεν μου φαινόταν σωστό να παραστώ σε μια τόσο κλειστή συγκέντρωση. Με τα πολλά, μου αποκάλυψαν ότι το πάρτι ήταν "στημένο", ότι ο Άγγελος το οργάνωσε για να γνωριστούμε καλύτερα, ότι με είχε ερωτευθεί με το που με είδε και ότι, ούτε λίγο ούτε πολύ, τους είχε "απειλήσει" να μην τολμήσουν να πατήσουν το πόδι τους αν δεν με φέρουν. Αυτά έκαναν πιο σθεναρή την άρνησή μου να πάω, αφού το έβρισκα εξαιρετικά άκομψο να του "δώσω αέρα" χωρίς να μου αρέσει.Τελικά και μετά από αναλύσεις επί αναλύσεων, υποχώρησα και πήγα. Ήταν πολύ ζεστά και συμπαθητικά και ούτε για μια στιγμή δεν ήρθα σε δύσκολη θέση.
Λίγες μέρες μετά ήμασταν με την πρώτη φίλη στο γνωστό μπαρ, είχε περάσει η ώρα, είχαμε πιει λίγο παραπάνω, ο Άγγελος ήταν εκεί με ένα φίλο του που είχε αυτοκίνητο και προσφέρθηκαν να μας πάνε στα σπίτια μας. Πριν προλάβω να κάνω κάποια κίνηση ελιγμού, βρέθηκα να κάθομαι στο πίσω κάθισμα με τον Άγγελο και μπροστά ο οδηγός με τη φίλη μου.Φτάνοντας στο σπίτι της φίλης, σταμάτησε το αυτοκίνητο, δυνάμωσε τη μουσική και άρχισε να εκθέτει στη φίλη μου τους λόγους για τους οποίους θα έπρεπε να ενδώσει στις ερωτικές προτάσεις του, παρότι παντρεμένη και ευχαριστημένη με τον άνδρα της. Εγώ με τον Άγγελο πίσω, σιωπηλοί. Κάποια στιγμή ο Άγγελος μού πιάνει το χέρι.
-Μαρία, εγώ ...
-Άγγελε, δεν μπορώ...
-Καταλαβαίνω...
Μείναμε λίγη ώρα ακόμη χωρίς να μιλάμε, ο Άγγελος να μου κρατάει το χέρι. Μακάρι να είχα τη συγγραφική δεινότητα να αποδώσω την ένταση των σιωπών μας. Εγώ συντριμμένη από το δικό μου "όχι", αυτό το "όχι" που μπορεί να μην ήταν μεγάλο, ήταν όμως "σωστό", και ως "σωστό" ήξερα ότι θα το μετάνιωνα. Ήξερα επίσης ότι αν μου ξαναδινόταν η ευκαιρία, πάλι θα το έλεγα και πάλι θα το μετάνιωνα. Μου κρατούσε το χέρι μέχρι που φτάσαμε σπίτι μου. Καληνύχτισα κι έφυγα με την αίσθηση ότι μόλις είχα αμαρτήσει.
Δεν τον ξαναείδα, δεν ξανάρθε στο μπαρ.
Μερικά χρόνια αργότερα έμαθα ότι ο Άγγελος σκοτώθηκε.
Στα χρόνια που πέρασαν πολλές φορές θυμήθηκα την ευγένεια και την αξιοπρέπεια του Άγγελου. Γενικά θα 'λεγα ότι ήμουν μάλλον ντροπαλή με τους άντρες, δεν τα πολυκατάφερνα με τα γυναικεία τερτίπια, οπότε δεν υπήρχε ποτέ περίπτωση να "δώσω δικαίωμα" σε κάποιον που δεν ήθελα. (Ξέρω ότι αρκετοί από το περιβάλλον μου με έχουν χαρακτηρίσει απόμακρη). Εν τούτοις, είχα την τύχη και την ατυχία ταυτόχρονα να δεχτώ αρκετές προτάσεις από άνδρες που δεν με ενδιέφεραν. Οι περισσότεροι: απίστευτα κακομαθημένα κι εγωκεντρικά πλάσματα, με ένα τερατωδώς υπερτροφικό εγώ, που θεωρούσε αυτονόητη τη δική μου ανταπόκριση, τόσο αυτονόητη σαν να τους τη χρωστούσα. Να προβάλλουν τη θέση τους, τα λεφτά τους, τις γνωριμίες τους ολίγον ως προσόντα για να με δελεάσουν, ολίγον ως απειλή. Να μένουν προσβλητικά άναυδοι και να με αμφισβητούν όταν τους ανακοίνωνα ότι είχα άλλη σχέση (πώς ήταν δυνατόν;;;). Άνθρωποι που το λούστρο τους καθόλου δεν τους βοήθησε να αποφύγουν την -αν μη τι άλλο- κακογουστιά να πλησιάζεις εξαρχής τον άλλο μόνο για να πάρεις.
Κι εγώ να αναλώνομαι πώς θα βρω τρόπο να τους ξεφορτωθώ χωρίς να θιγεί το υπερφίαλο εγώ τους (ω, ναι! Είναι κι αυτό εφικτό!), ώστε να μη λουστώ τις επιπτώσεις της άρνησής μου. Και να γίνομαι ακόμη πιο απόμακρη, προκειμένου να περιορίσω και την πιο ελάχιστη πιθανότητα να θεωρηθεί ότι δίνω κάποιο δικαίωμα σε όλον αυτό το συρφετό.
Γίνομαι κακιά; Μπορεί. Είναι αναπόφευκτο όταν θυμάμαι τον Άγγελο. Τη χάρη του, τη διακριτικότητά του, την ευγένειά του, την αξιοπρέπειά του.
Τον Άγγελο που, εντελώς φυσικά -χωρίς καθόλου να το επιδιώξει-, μου έκανε ένα σημαντικό δώρο ζωής: μου έδωσε ένα απτό μέτρο σύγκρισης.
Ακόμη του το χρωστάω, μα δεν θα μπορέσω ποτέ να του το πω.

44

2007-02-25T06:01:00.000+01:00

Σήμερα κλείνω τα 44. Σιγά μη δεν ξυπνούσα με πονοκέφαλο και μελαγχολία. Είναι άδικο όμως, ειδικά αν σκεφτώ πόσοι από τις παρέες που είχα πριν από 20 χρόνια έχουν ήδη "φύγει". Άδικο αλλά αναπόφευκτο, αφού η σχέση μου με το χρόνο είναι σοβαρά διαταραγμένη. Αν ανατρέξω στο παρελθόν, μου φαίνεται υπερβολικά πολύς, στην καθημερινότητά μου όμως είναι υπερβολικά λίγος. Ποτέ δεν μου φτάνει. Θα 'θελα να ζω πολλές ζωές, δεν μου φτάνει μία, καμιά φορά σκέφτομαι ότι ίσως γι' αυτό να με ενδιαφέρουν τόσα διαφορετικά πράγματα, ένα παιχνίδι είναι, σαν να 'μαι πολλοί άνθρωποι μαζί, πολλές ζωές μαζί. Τι ματαιοδοξία κι αυτή, ποιος ψυχαναλυτής να βγάλει άκρη, για μια ζωή με πληρώνετε, κυρία μου, για πέντε τι θέλετε να σας κάνω;
Χτες είδα ένα σχόλιο από τον/την heart σε ένα προηγούμενο post μου, ότι ίσως να ασφυκτιώ στο παρόν, γι' αυτό κι ανατρέχω συχνά στο παρελθόν και το σκεφτόμουν. Δεν θα 'λεγα ότι ασφυκτιώ στο παρόν, ψυχολογικά και συναισθηματικά είμαι πολύ καλύτερα απ' ό,τι ήμουν νεότερη ( βιολογικά άσ' τα να πάνε), είναι αλήθεια όμως ότι κάπου ασφυκτιώ στη ζωή μου γενικότερα, δεν μου φτάνει.
Anyway, με το που άλλαξε η μέρα και μπήκε η 25η, η ζωή μου έκανε ένα πολύ ωραίο δώρο. Μου τηλεφώνησε αμέσως μετά τα μεσάνυχτα μια φίλη για να μου ευχηθεί, ήταν σ' ένα μπαρ με έναν άλλο φίλο που ήταν πολύ σοβαρά άρρωστος και -εξαιτίας της αρρώστιας του- σε πολύ κακή ψυχολογική κατάσταση. Τώρα είναι καλύτερα, κι αφού είναι σε θέση να βγει βράδυ, σημαίνει ότι αισθάνεται και καλύτερα.
Συνεχίζουμε λοιπόν, πάμε παρακάτω.
Αυτό το post είναι κάπως ασυνάρτητο, δεν προλαβαίνω να το "χτενίσω", θα 'ρθει ο κομπιουτεράς να μου πάρει το pc για επισκευή. Ας μείνει έτσι, κάπως ασυνάρτητη είμαι κι εγώ σήμερα.

Πέντε πράγματα που ξέρω για μένα.

2007-02-24T05:10:00.000+01:00

H Μafalda και η Kira μου παρέδωσαν τη σκυτάλη και μου 'ναι λιγάκι δύσκολο να βρω τι να την κάνω έτσι αηδιαστικά ταλαιπωρημένη που είμαι αυτό τον καιρό από τη γρίπη και από τους σαδιστές οδοντίατρους αυτού του πλανήτη, οπότε ρίχνω πέντε αλήθειες για μένα έτσι στην τύχη, χωρίς ιδιαίτερο ψάξιμο και χωρίς να αναζητήσω κάποια σύνδεση μεταξύ τους.

Λατρεύω να βαφτίζω τα κοσμήματά μου με κιτς ονόματα, κυρίως φράσεις-τσιτάτα ή στίχους τραγουδιών, π.χ. πετραδάκι-πετραδάκι για τα σένα το 'κτισα, είχα λουλούδια στην καρδιά κι εσύ μια πέτρα, κι άλλα τέτοια.
Έχω ένα κρυφό κι ανομολόγητο πάθος με τα αστυνομικά μυθιστορήματα αγγλικού στιλ.
Δεν ξέρω να οδηγώ και αρνούμαι κατηγορηματικά να μάθω.
Διατηρώ πλέον μιαν αξιοπρεπή σχέση με την κατάθλιψη, δεν τη μάχομαι, αντιθέτως όποτε εμφανιστεί, την αποδέχομαι κι αυτήν και τα συμπαρομαρτούντα της αρνητικά συναισθήματα. Άντε, λέω, ήρθε η ώρα να βγάλω το γλυκό τριαντάφυλλο και να πούμε μια απ' τα ίδια. Από πλευράς μου, της αναγνωρίζω ότι με έμαθε πολλά πράγματα για μένα. Από πλευράς της, σαν να μου φαίνεται ότι αρχίζει να με βρίσκει κάπως βαρετή γιατί τώρα τελευταία συντομεύει κάπως τη διάρκεια των επισκέψεών της.
Ονειρεύομαι την πλήρη απλότητα.

Αυτά για μένα. Παραδίδω ηρωικά τη σκυτάλη στον Κώστα (βάσει της αρχής ότι πρώτα απ' όλα ταλαιπωρούμε αυτούς που αγαπάμε), στον Δασκαλάκο (όχι, νόμιζε ότι θα τη γλίτωνε ο νέος!), στον Babis (μπας και κάποτε σταματήσει τη μελέτη, πάνσοφος κοντεύει να γίνει!) και στις ωραιότατες κυρίες Άννα και Juanita.

Την αγαπάει, κορίτσια, την αγαπάει!!!

2007-02-14T03:39:00.000+01:00

Κατά σειρά:

Η γνωριμία,
Η πρόταση,
Ο γάμος,
Το ταξίδι του μέλιτος.

Με τα ελάχιστα που ξέρω θα τις κατέτασσα στην white border era (1915-1930), όμως η μία απ' αυτές έχει σφραγίδα ταχυδρομείου 2/3/1908 και γραμματόσημο 1 cent, άρα είναι λίγο παλιότερες.

Γελοία;;;

2007-02-02T04:40:00.000+01:00

Ακούω τον κόσμο να γελάει και το ξέρω πως γίνομαι λίγο γελοία, όμως δεν με πειράζει, άλλωστε εγώ τώρα πια μόνο με γελοίους ανθρώπους κάνω παρέα, πήξαμε στους σοβαρούς και στα σοβαρά επιχειρήματά τους, οι γελοίοι τη φχαριστιούνται τη ζωή ...

Χτες βρέθηκα, χωρίς να το έχω προγραμματίσει, σ' ένα βιβλιοπωλείο όπου ο Πέτρος Τατσόπουλος μιλούσε για το τελευταίο του βιβλίο. Κάποια στιγμή, μια κυρία πήρε το λόγο και δεν έλεγε να τον αφήσει, μιλούσε για όλα, για τη ζωή της, για τα παιδιά της, για ένα βιβλίο που είχε γράψει, για το πόσο ήθελε να γνωρίσει τον Τατσόπουλο και πώς τον έψαχνε, ήταν κι η φωνή της λίγο περίεργη, κάτι μεταξύ μανταμέ και μωρουδίστικου, είχαμε όλοι βάλει τα γέλια και τότε πέταξε την παραπάνω ατάκα.

Με μάγεψε.

Αναγνώσεις σε φάση ημικρανίας

2007-01-26T01:47:00.000+01:00

Δεν μου φτάνουν όσα πρέπει να τρέχω για να προλάβω ολημέρα, έχω να προλαβαίνω και την ημικρανία. Ο θερμοσίφωνας πρέπει να 'χει πάντα καυτό νερό, με τα πρώτα τσιμπήματα να είμαι κοντά στο ντους, να χωθώ στους ατμούς μέχρι να χαλαρώσουν όλοι οι μυς, όλα τα νεύρα. Αυτή τη φορά όμως δεν την πρόλαβα, με πρόλαβε αυτή. Και με διέλυσε. Το στομάχι μου ένα κοκτέιλ από χημικά. Την πρώτη μέρα δεν τόλμησα να βγω από το σπίτι. Χτες βγήκα, μα το μετάνιωσα.

"Πάρε Sepúlveda" μου είπε μια κυρία που αγαπώ πολύ, την ώρα που βυθισμένη στην πολυθρόνα της της έλεγα ότι φοβάμαι να μπω στο λεωφορείο, "πάρε την Ιστορία του γάτου που έμαθε σ' ένα γλάρο να πετάει, βυθίσου στην απλότητα και στην τρυφερότητά της και ξέχασε όλη τη μιζέρια". Και το πήρα. Παρ' όλο το χάλι μου, μπήκα στο λεωφορείο, μπήκα στο βιβλιοπωλείο, έκατσα και σε ένα καφέ (δεν είναι γενναιότητα αυτό, δεν μπορούσα να φτάσω σπίτι) και διάβασα όσο άντεχαν τα μάτια μου. Κι είχε τόσο δίκιο. Δεν πέρασε ο πόνος με την ανάγνωση, μπορεί και να χειροτέρεψε, αλλά η τρυφερότητα σαν να ΄λυσε έναν κόμπο και τα χημικά να κάνανε πιο καλά τη δουλειά τους.

Τώρα ξύπνησα από τις 2 πμ, με ένα κεφάλι που τείνει προς το κανονικό και θυμήθηκα την Joyce Mansour (1928 - 1986). Παραδόξως, το βρήκα με την πρώτη στη βιβλιοθήκη μου: ΟΡΝΙΑ, Απόδοση Ε. Κακναβάτος, Τυπογραφείο ΚΕΙΜΕΝΑ, Αθήνα 1987. Επάνω μια φωτογραφία της που βρήκα στο internet. Δυο κουβέντες γι' αυτήν: Γαλλόφωνη ποιήτρια, γεννημένη στην Αγγλία, με καταγωγή από την Αίγυπτο. Εντάχθηκε στο κίνημα των υπερρεαλιστών. Άγρια ερωτική ποίηση, βίαια σαρκική, δεν θα τη συνιστούσα στις λεπτεπίλεπτες ψυχές. Δεν της λείπει και το τρελό, παρανοϊκό χιούμορ. Κι όμως, μέσα από τις λέξεις της, εγώ διακρίνω μιαν άγρια τρυφερότητα, αυτήν που μόνο τα εξαντλημένα από τον αλληλοσπαραγμό του έρωτα σώματα μπορούν να νιώσουν.

Παραθέτω το πιο ήπιο ποίημά της από την παραπάνω συλλογή, δεν έχω διάθεση να σοκάρω κανέναν που μπορεί να πέσει πάνω στο blog μου νυχτιάτικα:

LITTLE ROCK

Όπου θα πας
θα πάω
πτυχωμένο με δάκρυα κεφάλι
Όπου θα προσευχηθείς
θα προσευχηθώ
Ω η απελπισιά των αποκοιμισμένων τούτων τοίχων
Ο λαός σου θα είναι ο λαός μου
Το κρεβάτι σου η μόνη μου ελπίδα
Ο θεός σου θα είναι ο θεός μου
Κι ο αφαλός σου
η θέση που κουρνιάζω
γιατί μόνο το δέρμα σου είναι μαύρο.

Πώς ο Μπόρχες άλλαξε τη ζωή μου.

2007-01-23T18:24:00.000+01:00

Κέφια έχω σήμερα. Αφού ξεμπέρδεψα το μεσημέρι με μιαν υπόθεση της δουλειάς μου που με είχε αγχώσει πολύ, μπήκα στην Πολιτεία και αγόρασα τα Άπαντα Πεζά του Μπόρχες και μετά έκατσα στο καφέ της Άγκυρας και το ξεφύλλιζα. Κι εκεί τον θυμήθηκα, περίπου 20 χρόνια πριν, ας τον πούμε Χ. Όπου Χ ίσον τριαντάρης, ωραίος και κυρίως πολύ γοητευτικός, στιλάκι ολίγον μποέμ ολίγον loser, σπουδασμένος εις τας Ευρώπας, φίλος των γραμμάτων και των τεχνών, κάποια ποιήματά του είχαν δημοσιευθεί και σε ένα λογοτεχνικό περιοδικό, με γνωστούς διάφορους ζωγράφους, ποιητές, εκδότες, σκηνοθέτες και λοιπούς του χώρου, χωρίς λεφτά αλλά χουβαρντάς με όσα είχε, ικανός γι' αυτές τις τρέλες που κάνουν μια γυναίκα να λιώνει, κι επιπλέον ...με φώναζε και Μαρούσκα! Όπως ήτο φυσικόν, η νέα που ήμουν εγώ τότε τον ηράσθη σφόδρα. Και σαν να μην έφθανε αυτό, μ' έτρωγε και μια ανησυχία ότι ο τύπος ήταν too good to be true, πράγμα που έκανε πιο αγωνιώδη την όλη κατάσταση. Βέβαια, όπως γρήγορα αποδείχθηκε, είχε και πολλά ελαττώματα, έλα όμως που πλέον εμένα με είχε χτυπήσει κατακούτελα ο έρωτας κι ένιωθα ότι θα πέθαινα αν τον άφηνα...

Τέλος πάντων, η σύντομη σχέση μας είχε διάφορες αναταράξεις. Σε κάποια φάση είχα επιστρέψει από τη Θεσσαλονίκη, όπου με είχαν στείλει από τη δουλειά για καμιά δεκαριά μέρες, κι είχα πάει ("τρέξει" είναι το σωστό) σπίτι του να τον δω. Να ΄μαστε λοιπόν μπροστά στη βιβλιοθήκη και με αφορμή το σενάριο ενός φίλου του για κάποια ταινία, υπό το φως των κεριών και υπό τους ήχους της τζαζ, να 'χει γονατίσει στα πόδια μου και να μου διηγείται μια ιδέα του για σενάριο να του πω τη γνώμη μου, αν αξίζει τον κόπο να κάτσει να το γράψει, δηλαδή. Κι αυτό ήταν το τελειωτικό χτύπημα στην ήδη αιμορραγούσα καρδιά μου. Ο τύπος δεν ήταν μόνο too good, είχε και ταλέντο, μιλάμε για ΠΟΛΥ ΤΑΛΕΝΤΟ!

Για να μη μακρηγορώ, γρήγορα χαθήκαμε, πολύ έκλαψα, δεν πέθανα, έμπλεξα με ένα άλλο παιδί, ας τον πούμε Ψ, δεν τον ερωτεύθηκα κατακούτελα, τον αγάπησα σιγά σιγά, καλά ήμασταν, την ιστορία με τον Χ την άφησα πίσω μου, είχα χωνέψει ότι για σύντροφος ήταν ακατάλληλος για μένα, όμως στα κρυφά μ' έτρωγε ο καημός. Όποτε ήμουν μόνη, με την παραμικρή αφορμή ξέσπαγα πάλι σε κλάματα. Κι αυτό που με βασάνιζε πιο πολύ ήταν αυτή η καταραμένη η αίσθηση της ανεπάρκειας που είχα από τα γεννοφάσκια μου, αυτή η φωνή που με κάθε αναποδιά με κατακεραύνωνε "Δεν βλέπεις πόσο ηλίθια είσαι, πίστεψες κιόλας ότι ένας τέτοιος άντρας θα αγαπούσε ποτέ εσένα;".

Περνούσε ο καιρός, ίσως και τρία χρόνια, πού να θυμάμαι τώρα, μέχρι που ένα βράδυ πήγαμε με τον Ψ στο ΠΑΛΛΑΣ να δούμε τη γυναίκα του Μπόρχες που θα μίλαγε για το έργο του συζύγου της. Κάποια στιγμή η Μαρία Κοδάμα αρχίζει να διαβάζει στα ισπανικά το "Κατά Μάρκον Ευαγγέλιον" (για όσους δεν το ξέρουν, το "Κατά Μάρκον Ευαγγέλιον" είναι μια σύντομη καταπληκτική δραματική ιστορία) και κάποιος δίπλα της μεταφράζει. Από την αρχή με ζώνουν τα φίδια, σε λίγα λεπτά μου 'ρχεται φλασιά η εικόνα του Χ στα πόδια μου να μου διηγείται το σενάριό ΤΟΥ, ναι, αλήθεια, το "Κατά Μάρκον Ευαγγέλιον" του Μπόρχες, που πλέον άκουγα από τα χείλη της Μαρίας Κοδάμα για δεύτερη φορά στη ζωή μου, και παθαίνω σοκ. Φανταστείτε την όλη εικόνα, η ιστορία δραματική, η γυναίκα διαβάζει υπέροχα, η ατμόσφαιρα υποβλητική, δεν ακούγεται ο παραμικρός θόρυβος, το ακροατήριο είναι μαγεμένο, κι εγώ είμαι μαγεμένη, μόνο που σ' εμένα ταυτόχρονα έχει έρθει και δεύτερη φλασιά, λίγος καιρός πριν από την περίφημη γονυκλισία, στο μπαράκι, ο Χ να με ρωτάει "Μαρούσκα, έχεις διαβάσει Μπόρχες;" κι εγώ -όλο ντροπή- να του απαντάω όχι, απολύτως τίποτα. Κι εκεί πια πνίγομαι από το γέλιο, δαγκώνομαι για να το συγκρατήσω, το πρόσωπό μου πρέπει να 'χει παραμορφωθεί από την προσπάθεια, πιάνω και το στομάχι μου, ο Ψ τα 'χει παίξει, φοβάται ότι κάτι έχω πάθει, εγώ του κάνω νεύματα ότι δεν έχω τίποτα, οι γύρω με κοιτούν με κάποια ανησυχία, στο τέλος της ιστορίας, στην κορύφωση της έντασης, εγώ πια έχω διπλωθεί στα δύο στο κάθισμα και, με το που αρχίζουν τα χειροκροτήματα, βουτάω τον Ψ και βγαίνουμε τρέχοντας έξω. Ορμάω στον πάγκο που πουλούσαν τα βιβλία του Μπόρχες και ζητάω το "Κατά Μάρκον Ευαγγέλιον" (προφανώς κάπου μέσα μου ακόμη δεν το 'χα πιστέψει ότι είχα ακούσει την ίδια ιστορία). "Είναι το μόνο που δεν έχουμε" μου λέει ο πωλητής "έχει εξαντληθεί εδώ και πολλά χρόνια και δεν έχει ανατυπωθεί". Εκεί ξεχείλισα, αρχίζω να γελάω υστερικά, κυριολεκτικά σαν τρελή, να μην μπορώ να σταματήσω με τίποτα.

Ο Ψ πλέον έχει γίνει έξω φρενών (ε δεν τον είχα και συνηθισμένο να τον κάνω ρόμπα!), "δεν μπορώ να καταλάβω τι έχεις πάθει" μου απαντά σε ένα σχεδόν ακατάληπτο είναι πολύ αστείο που βγήκε από το στόμα μου, "εγώ άκουσα μιαν υπέροχη ιστορία, πού το βρήκες το αστείο;". Τι να του πω η γυναίκα, που ήταν και λίγο ζηλιάρης, μπορούσα να του πω ότι μόλις κατάλαβα ότι κοντά τρία χρόνια έκλαιγα επειδή δεν με είχε αγαπήσει ο Μπόρχες; Λέγεται αυτό το πράγμα, πέστε μου...

Τίποτα δεν είναι, του απαντάω, συγνώμη, δεν σου 'χει τύχει ποτέ σε κηδεία να τον πιάσει κάποιον υστερικό γέλιο, ήταν δραματική η ιστορία γι' αυτό το 'παθα, τίποτα δεν είναι, ακριβώς όπως σε κηδεία ...

Μέταλλο

2007-01-21T21:51:00.000+01:00

Μερικές φορές το μόνο που με παρηγορεί είναι το μέταλλο. Το άφησα, όχι για πολύ, ένα μήνα περίπου, γιατί αισθάνθηκα ότι κόντευα να τρελαθώ. Είχα σκίσει, ματώσει, κάψει τα δάχτυλά μου, είχα σχεδόν λιώσει ένα δυο νύχια μου, αλλά εκεί, δεν σταματούσα. Φοβήθηκα ότι δεν μπορούσα πια να το ελέγξω, σαν μανία ήταν, και είπα στοπ.

Είναι όμως το μόνο που με παρηγορεί όταν αισθάνομαι ξένη, ξένη με όλους, ξένη και με τον εαυτό μου, σαν να 'μαστε δύο, όχι μία. Η μία ζει, δουλεύει, αγαπάει, διαβάζει, στενοχωριέται, χαίρεται, έχει φίλους, έχει άποψη. Η άλλη σιωπά. Κανείς δεν την ξέρει, μια ξένη είναι, αλλά και η ίδια δεν επιθύμησε ποτέ τίποτα περισσότερο.

Την άλλη αυτή ξένη τη γνώρισα μόνον όταν είδα τα χέρια του δάσκαλου να δουλεύουν. Όχι πολλά: κάρβουνο, φωτιά, λίγος βόρακας, μια τσιμπίδα κι ένα κομμάτι μέταλλο. Μόλις η φωτιά άγγιξε το μέταλλο, ξεπετάχτηκε ορμητικά στην επιφάνεια, μέχρι να το λιώσει με είχε καταλάβει ολόκληρη, όταν το κρύωσε είχε βρει τη φωνή της: Εγώ είμαι αυτό, μου είπε, αυτό το σκληρό κρύο κομμάτι μέταλλο είμαι εγώ και θέλω, απαιτώ να με σεβαστείς. Θέλω θερμότητα - μόνον όση χρειάζομαι, θέλω δύναμη - ξέχνα τη σκληρότητα που ξέρεις, θέλω ακρίβεια - μακριά από την εγκεφαλική ψυχρότητα, θέλω τρυφερότητα - δεν μ' ενδιαφέρουν τα σαλιαρίσματα, θέλω να μ' αγαπήσεις.

Όταν τα χέρια του δάσκαλου δουλεύουν, εγώ, αυτή και το μέταλλο είμαστε ένα. Μέθεξη λέγεται το συναίσθημα;

Δεν ξέρω αν θα καταφέρω ποτέ να της προσφέρω αυτά που ζητάει. Τα δικά μου χέρια ελάχιστες φορές κατάφεραν να την ξυπνήσουν. Κι είμαι αρκετά μεγάλη.

Τώρα όμως, όταν μετά από μια πολύ όμορφη μέρα παρέλυσα στην Αττική οδό από την αίσθηση -πάλι- ότι είμαι ξένη, ξένη με όλους, ξένη μ' εμένα, το ένιωσα ότι την παραμέλησα και με ζητάει. Επιστρέφω λοιπόν, γυρίζω πίσω.

Συγχώρα με, μα πάντα το λάτρευα το μελό, γλυκιά μου.

Σκέψεις πάνω στην "Καλοσύνη των ξένων".

2007-01-08T20:11:00.000+01:00

Διάβασα μονορούφι το τελευταίο βιβλίο του Πέτρου Τατσόπουλου πριν από λίγες μέρες. Από τότε προσπαθώ να γράψω δυο κουβέντες γι' αυτό, αδύνατον όμως, ένας κακοποιημένος Αλμοδόβαρ μου βγαίνει. Κι απορώ πώς τα κατάφερε.
Δεν αποπειρώμαι βιβλιοκριτική, δεν έχω τα προσόντα και δεν είναι στα ενδιαφέροντά μου. ΄Εχουν γραφτεί πολύ καλές κριτικές για το βιβλίο, στα blogs μόνο επισήμανα του Αλέξη Σταμάτη και της Σταυρούλας Σκαλίδη, πιθανόν να υπάρχουν και άλλες που δεν τις είδα.
Η απορία μου είναι πώς κατάφερε να γράψει το βιβλίο. Πώς κατάφερε να διαχειριστεί ευθέως το τραύμα της εγκατάλειψης από τη μητέρα, να το επεξεργαστεί και να βγάλει από αυτό έργο. Εντάξει, ο δημιουργός πάντα από τις εμπειρίες του, από τη δική του ζωή ορμώμενος παράγει, ό,τι είδους και να είναι το έργο του. Κι ένα στοιχείο δεξιοτεχνίας φαντάζομαι ότι είναι ο τρόπος με τον οποίο το προσωπικό μετατρέπεται σε γενικό. Όμως, παρότι θα 'λεγα ότι έχω διαβάσει αρκετά (σχήμα λόγου, ποτέ δεν είναι αρκετά!) , δεν μπορώ να θυμηθώ άλλη περίπτωση όπου ο συγγραφέας διαχειρίζεται ευθέως τέτοιου είδους τραύμα.
Γιατί το τραύμα της εγκατάλειψης από τη μητέρα δεν μπορεί να συγκριθεί με κάτι άλλο, αφορά κατευθείαν το κέντρο του ατόμου, τον πυρήνα της ύπαρξής του. Δυστυχώς το έχω γευτεί στο στενό οικογενειακό μου περιβάλλον και ξέρω πολύ καλά τη χαοτική ρωγμή που προκαλεί στην προσωπικότητα, ρωγμή για την οποία δεν συζητάμε να "κλείσει", αυτά μάλλον δεν γίνονται. Συζητάμε μόνο για τη δυνατότητα του ατόμου να τη δει στο πραγματικό της μέγεθος, να τη γνωρίσει, να συνειδητοποιήσει πώς επηρεάζει τη δική του ζωή και τη ζωή των ανθρώπων με τους οποίους σχετίζεται, πώς διαμορφώνει τη γενικότερη αντίληψή του για τη ζωή και, από κει και πέρα, να επιλέξει "τι θα κάνει με αυτό", κοινώς να τη διαχειριστεί. Όσο ακραίο και να ακούγεται, μπορώ να διαβεβαιώσω ότι πιο εύκολα γίνεται κάποιος αστροναύτης.
Και ο συγγραφέας τη διαχειρίζεται αυτή τη ρωγμή σε ολόκληρο το βιβλίο του, ο "μυημένος" αναγνώστης δεν ξεγελιέται από το καυστικο-ειρωνικό του ύφος, η"βουτιά" που έχει κάνει είναι ολοφάνερη. Και απορώ και πάλι: πώς στο διάολο τα κατάφερε και όχι μόνο ξαναβγήκε στην επιφάνεια, αλλά έβγαλε και κάτι από αυτό;
Διευκρινίζω ότι δεν είμαι υιοθετημένη. Ίσα ίσα έχω βραχεί από τα απόνερα κάποιας άλλης εγκατάλειψης, κι αυτό ακόμη, παρότι έχω προσπαθήσει πάρα πολύ, δεν μπορώ να το διαχειριστώ (και προφανώς γι' αυτό το λόγο δεν μπορώ να εκφράσω τα συναισθήματα που μου προκάλεσε το βιβλίο). Κι ο Τατσόπουλος δεν είναι και πολύ μεγαλύτερός μου (αν ήταν, θα το 'ριχνα στο χρόνο).
Τη δίνει την απάντηση ο συγγραφέας: Η καλοσύνη των ξένων και στους "ξένους" συμπεριλαμβάνει και τους δικούς του θετούς γονείς. Ίσως να είναι έτσι, τα άτομα του δικού μου περιβάλλοντος την καλοσύνη αυτή, αν και υιοθετήθηκαν, δεν τη γνώρισαν τότε που τη χρειαζόντουσαν και, από κει και πέρα, ακόμη και τότε που τη συναντούσαν δεν μπορούσαν να την αναγνωρίσουν. Ούτε αυτή, ούτε την καλοσύνη των δικών τους ανθρώπων. Οι συνέπειες φαντάζομαι ολοφάνερες για οποιοδήποτε νοήμονα: στάχτη και μπούρμπουλα.
Κάνει και μιαν άγρια αυτοκριτική στο βιβλίο του, για τον τρόπο με τον οποίο χρησιμοποίησε την υιοθεσία του για να τα "βολεύει". Κι έτσι, στέλνει πολύ κόσμο αδιάβαστο, όχι τους άσχετους, αυτούς που ξέρουν από αυτά. Που πολύ υποψιάζομαι ότι θα το πετάξουν το βιβλίο του, δεν θα το τελειώσουν καν. Και θα το βγάλουν αυτό με αρκετή κακεντρέχεια, όχι δημοσίως (εκεί δεν μας παίρνει για τέτοια θέματα), στα μπαράκια και τις συναναστροφές. Δεν τους κατηγορώ, όπως και να το κάνουμε, πώς να το αντέξεις να δεις στα καλά καθούμενα τον εαυτό σου στον καθρέφτη; Και πώς να αντέξεις ότι την εικόνα αυτή κάποιος άλλος κατάφερε και τη διαχειρίστηκε; Ελπίζω να το ξέρει όταν θα φτάσουν στα αυτιά του. Μα τι λέω τώρα; Σίγουρα το ξέρει καλύτερα από εμένα. Κάθε σπίτι έχει τα δικά του μυστικά.

Καλή Χρονιά!

2007-01-01T09:13:00.000+01:00

Να είναι μια καλή χρονιά το 2007! Να μας πάνε όλα καλά, να είμαστε υγιείς, ήρεμοι και δημιουργικοί, να επικεντρωνόμαστε στα ουσιώδη και να προσπαθήσουμε όλοι να γίνουμε λίγο πιο ευτυχισμένοι!

Παράξενα Χριστούγεννα

2006-12-16T06:38:00.000+01:00

Φέτος αποφάσισα να φτιάξω τα δώρα μου μόνη μου. Έκανα τη λίστα μου, επέλεξα τα σχέδιά μου και άρχισα να δουλεύω. Έχω ενάμιση μήνα που δουλεύω πυρετωδώς. Επιστρέφω από το γραφείο, ένα γρήγορο φαγητό, τη φόρμα μου και δουλειά. Στέλνω την κούρασή μου έξω στη βεράντα, τις αρνητικές μου σκέψεις βόλτα στο πάρκο. "Θα τα καταφέρω", λέω και συνεχίζω.

Δεν είναι πολλά τα δώρα μου. Είναι λίγος ο χρόνος μου. Και λίγες οι γνώσεις μου.

Την Τετάρτη το βράδυ κατέρρευσα. Πανικός, πόνος στο στήθος. Δεν θα καταφέρεις τίποτα, δεν προλαβαίνεις, ο χρόνος ποτέ δεν υπήρξε σύμμαχός σου, γιατί να γίνει τώρα;

Την Πέμπτη τα παράτησα, είπα να πάω μια βόλτα, να χαζέψω τα μαγαζιά, να αγοράσω κάρτες, στολίδια. Δεν κατάφερα και πολλά πράγματα, ήμουν εξαντλημένη. Μπήκα σε ένα λιλιπούτειο καφέ και παράγγειλα ένα γλυκό κόκκινο γαλλικό κρασί, κάπως σε miel λεγόταν, δεν θυμάμαι.

Τα ίδια πάλι μπροστά μου, τα Χριστούγεννα της μαρμότας: 10 μέρες πριν και τα οικογενειακά προβλήματα έσκασαν μύτη, την άλλη βδομάδα θα φουντώσουν. Πάλι θα μου ζητάνε να μαζέψω τα ασυμμάζευτα. Πάλι δεν έχω λεφτά. Πάλι θα στολίσω το ίδιο δέντρο. Πάλι έχει πολλή δουλειά στο γραφείο. Πάλι είμαι απίστευτα κουρασμένη. Πάλι μεγάλωσα. Πάλι θα πω ψέμματα ότι πάω εκδρομή, πάλι εδώ θα μείνω. Και το κερασάκι; Πάλι άρχισαν και τα ανώνυμα τηλέφωνα (νωρίς φέτος). Κάποιος πάλι θέλει να μου θυμίσει ότι αντέχει να ζει χωρίς εμένα μα δεν αντέχει το δικό του ζόρι. Και πάλι θέλει εγώ να τον πάρω τηλέφωνο να του ευχηθώ.

Μου το σέρβιραν με μικρές πλάκες σοκολάτας το κρασί. Και σιγά σιγά γλυκάθηκα τόσο, που άρχισαν να μου αρέσουν και οι ρυτίδες μου στο τζάμι. Και τα πιτσιρίκια γύρω μου γλυκύτατα τιτίβιζαν, τόσο όμορφα όλα, τίποτα να μη θυμούνται την ώρα που κοιμούνται.Κι αφού ζαλίστηκα αρκετά, τυλίχτηκα με το σάλι μου και βγήκα έξω στο κρύο. Ναι, θα κάνω παράξενα Χριστούγεννα φέτος. Θα τα προλάβω όλα τα δώρα μου, θα τον ξεγελάσω το χρόνο, θα τον μπερδέψω τον παλιοκερατά και θα προλάβω (άμα θέλω, είμαι καπάτσα!). Και θα πάρω και 2-3 μέρες άδεια, ας τα βγάλουν πέρα χωρίς εμένα στο γραφείο. Και σε επώνυμους μόνο θα τηλεφωνήσω για να ευχηθώ, οι ανώνυμοι ας βαφτιστούν. Και το δέντρο ας μείνει στο πατάρι, θα πάρω πέντε γυμνά κλαδιά και θα τους κάνω εικαστικές χριστουγεννιάτικες επεμβάσεις (ουάου! τρέμε art attack!). Και τα ασυμμάζευτα, ας μείνουν ασυμμάζευτα. Και θα πάρω τον Γ. να πάμε μια μακρινή βόλτα, ας μην έχουμε λεφτά, δεν πειράζει, μια μακρινή βόλτα, όχι για να γλιτώσουμε αλλά για να ταξιδέψουμε.

Και οι μαύρες σκέψεις μου ας μείνουν έξω στο πάρκο να πουντιάσουν.

Το φαρόπλοιο

2006-12-10T08:48:00.000+01:00

-Ταινίες, θυμάμαι σήμερα, γιατρέ μου, μάλλον αποσπάσματα από ταινίες, ούτε αποσπάσματα, στιγμές, φράσεις, εικόνες που 'χουν κολλήσει στο μυαλό μου χρόνια τώρα σαν κιτρινωπά post-it. Τίτλος: στ' αγγλικά νομίζω the lightship, σκηνοθέτης, ηθοποιοί κλπ δεν θυμάμαι τίποτα. Υπόθεση; Μόνο το βασικό, ένα φαρόπλοιο καταλαμβάνεται από πειρατές.

-Φαρόπλοιο;

-Φαρόπλοιο, γιατρέ, πώς αλλιώς να το πω, lightship. Τα φαρόπλοια τα χρησιμοποιούσαν στην Αμερική σε πολύ βαθιά νερά, όπου δεν μπορούσαν να κατασκευάσουν φάρο. Νομίζω ότι έφεραν και κάποια επιστημονικά όργανα μέτρησης για τον καιρό, σταθμούς πρώτων βοηθειών, τέτοια πράγματα.

-Φαρόπλοιο λοιπόν.

-Ναι, στο φαρόπλοιο λοιπόν μένουν ο φαροφύλακας με το γιο του. Όλη η υπόθεση είναι η σύγκρουση της προσωπικότητας του αρχι-πειρατή με αυτήν του φαροφύλακα. Ο πειρατής προβάλλει διαρκώς στο φαροφύλακα την πλούσια, πολυτάραχη ζωή του και τον εμπαίζει για τη δική του ασήμαντη ζωή μέσα στο φαρόπλοιο. Και η κορύφωση έρχεται με την απάντηση του φαροφύλακα: Αν εσύ μπορείς να ταξιδεύεις, είναι γιατί εγώ μένω εδώ να φυλάω αυτόν το φάρο.

-Αν εσύ μπορείς να ταξιδεύεις, είναι γιατί εγώ μένω εδώ να φυλάω αυτόν το φάρο. Έχουμε κάποια ταύτιση εδώ;

-Μμμμμμ ναι...

-Με το φαροφύλακα...

-Όχι, γιατρέ μου, με το φαρόπλοιο!

-...

-Πόσα θα χρειαστεί να σε πληρώσω, γιατρέ μου, για να με θεραπεύσεις από την 40ετή ταύτισή μου με ένα φαρόπλοιο;

-Θέλετε να θεραπευθείτε;

-Αν μ' αρέσει αυτή η ζωή που κάνω, κύριε ψυχαναλυτή, ρωτάς; (κλεμμένο, αλλά δεν το 'πιασε).

-...

-Γιατί δεν απαντάς; (κι αυτό κλεμμένο).

-...(χαμόγελο)

-Ωραία, αφού δεν απαντάς, σου λέω κι εγώ ότι τα "θέλω" μου θέλω να ξέρω πόσο κάνουν.

-Πόσο σου κόστισε να είσαι ένα φαρόπλοιο;

-Πόσο μου κόστισε; Τα πάντα μου κόστισε, τη ζωή μου όλη. Να ξυπνάω, να κοιμάμαι, να δουλεύω, να ερωτεύομαι, να μαγειρεύω, να διαβάζω, να ταξιδεύω, ν' ακούω μουσική, να πίνω, να καπνίζω, να..., να..., τα πάντα να τα κάνω ούσα ένα φαρόπλοιο. Φαινομενικά ένα πλοίο, εξ ορισμού και εκ κατασκευής προορισμένο για ταξίδια, ακίνητο όμως, σταθερό και ακλόνητο και στους πιο ισχυρούς τυφώνες, με την άγκυρα του βαθιά -τόσο βαθιά που δεν φτάνει ανθρώπου νους- ένα πλοίο που του στέρησαν την πρωταρχική του ιδιότητα: να είναι πλοίο, ένα πλοίο προορισμένο να είναι μονάχο του, τραγικά μονάχο του, γιατρέ μου, την ώρα που φωτίζει όλους αυτούς που θεωρούν αναφαίρετο δικαίωμά τους να ταξιδεύουν, και καλά αυτό, γιατρέ μου, θεωρούν όμως και αναφαίρετη την υποχρέωσή μου να τους φωτίζω, φωτεινή αχτίδα εκεί μέσα στη νύχτα να τους εμποδίζω να σκυλοπνιγούν από τις μαλακίες τους, να καταδείχνω πάντα τους υφάλους-σκοπέλους (δεν θυμάμαι τώρα πώς τους λένε, γιατρέ μου), να ρίχνω φως και στο τελευταίο βραχάκι, για να γλιτώσουν τη σύγκρουση και να συνεχίσουν να ταξιδεύουν. Κι εγώ εκεί, γιατρέ μου, με την άγκυρα βαθιά, πολύ βαθιά, ακίνητη.

-Έχετε καμιάν ιδέα ποιος σας όρισε ως φαρόπλοιο;

-...(αυτά δεν τα λέμε ούτε στο blog μας!)

-Ωραία, ας πούμε κάτι άλλο: Κι από πού κι ως πού αποφασίσατε εσείς ότι οι γύρω σας χρειάζονται φάρο;

-Χέσ' το, γιατρέ, όχι αμερικάνικες μαλακίες σ' εμένα, τα διάβασα όλα τα πρακτικά εγχειρίδια ψυχανάλυσης πριν έρθω, χρειάζονται φάρο, that's the simple truth, δεν μπορούν να ζήσουν χωρίς φάρο, δεν μπορούν να πορευθούν αλλιώς, θέλουν κάποιον να τους συμμαζεύει μες στην τρέλα τους -γιατί, αλήθεια, γιατρέ μου, αν ήξεραν τι τους γίνεται, θα μπορούσα κι εγώ να πάω μια βόλτα- και το χειρότερο απ' όλα, γιατρέ μου, θέλουν κάποιον να τα φορτώνουν όλα όταν κάτι δεν πάει καλά: εσύ δεν φρόντισες, εσύ δεν φώτισες αρκετά για να προφυλαχτώ, εσύ ΟΦΕΙΛΕΣ να το κάνεις και ΔΕΝ το έκανες!

-Χρειάζονται φάρο κι εσείς αναλάβατε το ρόλο αυτό. Τελείωσε η ώρα σας.

Πλήρωσα και φόρεσα το μπουφάν μου να φύγω. Και τότε αυτός σηκώθηκε, σέξι, όσο απίστευτα σέξι μπορεί να είναι ένας ψυχαναλυτής, μου χάιδεψε τα μαλλιά και μου είπε: Μα δεν το βλέπεις ότι ήδη έχεις σαλπάρει, δεν το βλέπεις ότι την έσυρες την άγκυρα από εκείνα τα αρχαία βάθη και ότι πλέεις στον ωκεανό;

Κι εγώ, πλήρης γνώσεως και με την επίσκεψη ήδη πληρωμένη, δεν είχα αντοχές να του πω ότι το post-it είχε πλέον αντικατασταθεί μ' εκείνη τη φοβερή σκηνή από τους Μόντι Πάιθονς, όπου οι ασφαλιστικές εταιρείες του Λονδίνου με σηκωμένη την άγκυρα και μετά από άπειρες περιπέτειες πλέουν πλέον αμέριμνα στον ωκεανό και όλα θα συνεχίζονταν κανονικά αν δεν υπήρχε ένα βασικό λάθος (η γη -φευ!- είναι επίπεδη, φτάνουν στην άκρη και ...πλατς! Πέφτουν!).

Υ.Γ. Τσάμπα (δωρεάν) συμβουλή της Maria Iribarne για το Σαββατοκύριακο: Ποτέ (μα ΠΟΤΕ) μην επισκεφθείτε τον ψυχαναλυτή σας έχοντας πιει προηγουμένως μια μπουκάλα ρακή!

Home...sweet home!

2006-12-08T04:06:00.000+01:00

Μια πραγματικά κακή φωτογραφία ενός από τα πρώτα μου κοσμήματα, που ξανάφτιαξα για να χαρίσω σε μια πολύ αγαπημένη φίλη που γιόρταζε στις 6/12. Είναι ασήμι 925ο , χυτό (lost wax).

Σιγά σιγά μαθαίνω, να δουλεύω το ασήμι, να βγάζω φωτογραφίες, να χειρίζομαι το κομπιούτερ. Δύσκολη ζωή αλλά έχει και την πλάκα της...

Unexpected error

2006-12-03T05:16:00.000+01:00

Μέρες τώρα προσπαθώ να βάλω σχόλια σε κάποια blogs που διαβάζω συστηματικά. Λιγοστές φορές τα κατάφερα. Unexpected error η απάντηση.

Κι αναρωτιέμαι λοιπόν: στα τόσα unexpected το error δεν είναι πια expected; God, ένα βλακώδες μηχάνημα τα καταφέρνει να με κατατροπώνει χαρακτηρίζοντας ως unexpected τα ηλίθια expected λάθη του και να ξυπνά τους χειρότερους εφιάλτες της παιδικής μου ηλικίας: στο δρόμο των expected errors μου, ο σχιζοφρενής με το πριόνι με περιμένει κρυμμένος πίσω από το δέντρο του unexpected για να μου ψιθυρίσει γλυκοφιλώντας με πριν πεθάνω: expected ήταν, γλυκιά μου, expected και δεν το πρόβλεψες.

God, ενηλικιώθηκα τις νύχτες που τα τυφλά μου μάτια άγρυπνα εξασκούνταν στην πρόβλεψη κι αντιμετώπιση λαθών. Με το όραμα του γηραιού ξιφομάχου που με ευέλικτες κινήσεις τα χτυπήματα αποκρούει, κι όταν πια ανίσχυρος ο αντίπαλος προβαίνει στη δόλια κίνηση να πετάξει την προσωπίδα για να αποκαλύψει ότι είναι γυναίκα, έκπληκτος τάχα μου παραδίδεται στη γυμνή αιχμή, ήρεμος πλέον και καθησυχασμένος που το unexpected επιτέλους συνέβη, expected, τόσο expected και επιθυμητό όλα αυτά τα χρόνια που εξασκούσε την έντιμη τέχνη της ξιφασκίας.

God, πάρτε αυτόν το μαλάκα κρετίνο Κρούγκερ από το δρόμο μου, ή τουλάχιστον πείστε τον ότι δεν περιμένει εμένα.

Απλή και καθαρή αγάπη

2006-11-26T06:11:00.000+01:00

Γεννήθηκα στην Αθήνα. Μεγάλωσα σε μια επαρχιακή κωμόπολη, μετά πάλι πίσω στην Αθήνα.

Το πρώτο της ζωής μου ταξίδιον: 10 χρονών, Θεσσαλονίκη, Καλαμπάκα, Γιάννενα, Ζίτσα: το χωριό του μπαμπά. Μπαίνουμε στο σπίτι του παππού. Στην κρεβατοκάμαρα το μπαούλο με τα βιβλία του, μερικά έκδοσης και πριν από το 1900. "Να πάρω ένα;" ρωτάω. "Όχι", μου απαντά ο πατέρας μου, "αυτά ανήκουν σ΄ όλα τα αδέλφια και θα μοιραστούν όταν μοιραστεί η οικογενειακή περιουσία". Αργότερα πήγε ένας αδελφός και τα πήρε όλα. Και η οικογενειακή περιουσία δεν μοιράστηκε.

Καλοκαίρι 1995, οι πρώτες μου διακοπές στην Ήπειρο (μέχρι τότε μόνον Αιγαίο). Είμαι εφοδιασμένη με γραπτές οδηγίες για το πώς θα πάω στο σπίτι του παππού. Το βρίσκω αρκετά εύκολα. Η στέγη έχει βουλιάξει, τα κουφώματα έχουν εξαφανιστεί, περιέργως πως μες στα χαλάσματα φαντάζουν μια σκάλα που δεν οδηγεί πουθενά κι ένα κρεβάτι με μπρούτζινη πλάτη. Αψηφώ τις τσουκνίδες και τ' αγκάθια και ορμάω να μπω - ο Γ. με συγκρατεί, φοβάται τα δοκάρια που κρέμονται, αρπαζόμαστε. Σ' ένα παράθυρο έχει φυτρώσει μόνο του ένα σκυλάκι. "Είν' ο πατέρας μου", του λέω τρέμοντας.

Αύγουστος 2003. Μετά το σεισμό στη Λευκάδα, φιλοξενούμαστε σ' ένα φιλικό σπίτι στα Τζουμέρκα. "Θέλω να με πας στη Ζίτσα", λέω στον Γ. Φτάνουμε μεσημέρι, όλα κλειστά κι ο ήλιος έχει πυρώσει τα πάντα. Ψυχή έξω. Χανόμαστε, παίρνουμε λάθος δρόμο, δεν έχουμε οδηγίες αυτή τη φορά κι ο θείος δεν ακούει το κινητό. Παίρνουμε άλλο δρόμο. Μια γυναίκα βγαίνει και ποτίζει τα λουλούδια στην πόρτα της. Τη χαιρετώ και τη ρωτάω: "Μήπως ξέρετε το σπίτι των ...; Είναι ερείπιο τώρα, δεν μένουν εδώ, αλλά μήπως τυχόν το ξέρετε;". Μου λέει. Μετά με ρωτά "εσύ, ποιανού από τ' αδέλφια είσαι;". "Του ...," της απαντώ "είμαι η κόρη του ...". Με κοιτάζει στα μάτια και βάζει τα κλάμματα. Βάζω κι εγώ τα κλάμματα και φεύγω. Δεν άντεξα να τη ρωτήσω ποια είναι.
Το σπίτι, ένας σωρός από πέτρες τώρα πια.

Γιατί τα γράφω αυτά; Άλλα πράγματα είχα σκοπό να γράψω στο blog μου. Περιπλανώμενη όμως τις ώρες της αϋπνίας μου, έπεσα πάνω στον zitsanews.blogspot.com Και με συγκλόνισε η απλή και καθαρή αγάπη του για τον τόπο του. Ούτε στολίδια-φιοριτούρες, ούτε νευρώσεις. Απλή και καθαρή αγάπη, αυτή που φτιάχνει το κρασί, αυτή που επεξεργάζεται το ασήμι, αυτή που έκανε την παραπάνω κυρία να κλάψει για τον πατέρα μου χωρίς να περιαυτολογήσει, αυτή που δεν χρειάζεται να καταστρέψει για να δημιουργήσει. Κι ας καλλιεργούνται σήμερα μόνο 2.000 στρέμματα αμπέλια από τα 60.000 του παρελθόντος, ας κλείνουν μια μια, όπως λένε, οι βιοτεχνίες κοσμημάτων στην Ήπειρο, ας συναντάς στα βουνά χωριά μόνο με γέρους. Αυτή η απλή και καθαρή αγάπη, αυτή που μ' έκανε εμένα, αστή, Δυτική και ορθολογίστρια μέχρι το κόκκαλο, να αναρωτιέμαι αν είναι τυχαίο ότι στα σαρανταφεύγα μου άρχισα να δουλεύω το ασήμι ή μήπως κάποιο μοναχικό ξεχασμένο γονίδιο ξύπνησε ενώ περιπλανιόμουν σε εκείνα τα β0υνά κι άρχισε να κλαίει και να ζητά την τροφή του, αυτή η αγάπη κάποτε θα αποδώσει καρπούς.